ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1303
เย่เฉินไม่ค่อยสะดวกที่จะพูดตรงๆกับภรรยาเซียวชูหรันว่าจะไปดูอาการให้กู้ชิวอี๋ ดังนั้นก็เลยได้เพียงพูดกับเธอว่า เว่ยเลี่ยงทางนั้นมีเรื่องกะทันหันนิดหน่อย ให้ตนเองเข้าไปช่วย
เซียวชูหรันก็ไม่ได้คิดอะไรมาก กำชับเขาอย่ากลับบ้านดึกมากจนเกินไป แล้วก็เลยกลับขึ้นไปอาบน้ำด้วยตัวคนเดียว
เย่เฉินขับรถออกจากบ้านไปใหม่อีกครั้ง กลับไปที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกง
กู้ชิวอี๋ในเวลานี้กำลังอยู่ในห้องสวีทที่หรูหราชั้นบนสุดของตัวเอง รอการมาถึงของเย่เฉินอย่างตื่นเต้นไม่หยุด
ห้องที่เธอพักอยู่นี้เป็นห้องเพรสซิเดนสวีทของโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง ในตอนแรกอู๋ตงไห่และลูกชายของเขาอู๋ซิน ก็เคยพักที่ห้องนี้มาก่อน
นี่คือห้องที่ขนาดสูงสุด พื้นที่ใหญ่สุด ราคาแพงสุด ในขณะเดียวกันก็หรูหราถึงขีดสุดของโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง
ห้องที่ใหญ่ขนาดนี้ พื้นที่สิ่งก่อสร้างมีพอถึงร้อยกว่าตารางเมตร
แต่ว่า ในเวลานี้ภายในห้องเพรสซิเดนสวีทนี้ มีเพียงกู้ชิวอี๋เพียงคนเดียว
ผู้ช่วยของเธอเฉินตัวตัว ก็พักอยู่ที่ห้องข้างๆของเธอ
ตอนที่เย่เฉินกดกริ่งห้องดังขึ้น กู้ชิวอี๋ที่ร่างกายสวมชุดกระโปรงนอนแพรผ้าไหม ก็รีบเปิดประตูให้กับเขาอย่างลนลาน
เห็นเย่เฉินยืนอยู่ที่ด้านนอกประตู ในใจของกู้ชิวอี๋ก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง เพียงแต่ปากของเธอกลับจงใจอุทานฮึออกมาสองสามที เอ่ยขึ้นว่า “โอ๊ย ทิ้งภรรยาคนนั้นของพี่ลง มาเป็นห่วงเป็นใยคู่หมั้นที่โตขึ้นมาด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆได้แล้วหรอคะ?”
เย่เฉินหัวเราะเยาะออกมาหนึ่งที “เธอไม่ใช่บอกว่าม้ามและกระเพาะไม่สบายหรอ? พี่มาช่วยเธอดูสักหน่อย”
“ฮึ！” กู้ชิวอี๋เอ่ยพึมพำ “ถือว่าพี่ยังมีจิตสำนึกที่ดีอยู่หน่อย รีบเข้ามาเถอะค่ะ！”
เย่เฉินยอมแล้ว
คุณหนูใหญ่ตระกูลกู้มีอำนาจจริงๆ หากพูดแบบนี้ออกมา
อุตสาหกรรมบันเทิงของประเทศจีน โดยรวมแม้ว่าใหญ่มาก แต่นั่นก็ต้องแบ่งว่าเทียบกับใคร
รายได้ของภาพยนตร์ทั่วทั้งประเทศ ปีหนึ่งบวกด้วยกันก็เพียงแค่หกหมื่นสี่พันสองร้อยล้าน คิดลงมาก็มีค่าเพียงแค่หมู่บ้านเดียวของเย่นจิงเท่านั้นเอง
ก็แค่หกหมื่นสี่พันสองร้อยล้านนี้ ต้องเลี้ยงโรงหนัง ผู้กำกับที่มีชื่อเสียง บทละครที่มีชื่อเสียง รวมไปถึงนักแสดงที่มีชื่อเสียงจำนวนนับไม่ถ้วนให้มีชีวิตรอด
ดังคำกล่าวที่ว่าพระเยอะเนื้อน้อย ดังนั้นทั้งอุตสาหกรรมกำไรสุทธิที่ทั้งปีสามารถสร้างได้จริงๆนั้นกลับมีไม่เท่าไร
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...