ถึงยังไง การปรากฏตัวของเย่เฉิน ล้มล้างความรู้ของอาจารย์ลูกศิษย์พวกเขาทั้งสองคน ต่อความกระตือรือร้นของพวกเขาทั้งสอง ล้วนนำมาถึงการกระทบที่หนักอึ้ง
แต่ว่า ยามาโมโตะ คาซึกิยังคงหวังว่าอิโตะนานาโกะจะสามารถแสดงความสามารถออกมาให้ดีๆ
ถึงแม้ว่าการแข่งขันในครั้งนี้คว้ารางวัลชนะเลิศไม่ได้ ด้วยพลังความสามารถของเธอ คว้ารางวัลรองชนะเลิศยังไม่เป็นปัญหาอะไร
แต่ว่า ถ้าหากเธอแสดงความสามารถออกมาไม่ดีล่ะก็ ไม่แน่ที่จะคว้ารางวัลรองชนะเลิศได้เช่นกัน
โชคดีที่เขาพบเห็นผ่านวิดีโอคอล อิโตะนานาโกะไม่มีตรงไหนที่ไม่เหมือนเดิมในยามปกติเลย
ตัวอิโตะนานาโกะเองก็ไม่ใช่นักแข่งที่ตื่นเต้นดีอกดีใจง่ายเป็นพิเศษอย่างนั้น ดังนั้นก่อนที่เธอจะเข้าการแข่งขันใหญ่ โดยทั่วไปล้วนเงียบสงบมาก เหมือนดั่งตอนนี้ชอบหลับตาพักผ่อนอย่างนี้
เห็นว่าเวลาใกล้ถึงแล้ว ทานากะโคอิจิจึงเอ่ยปากพูดว่า “คุณหนูใหญ่ ยังเหลืออีกห้านาทีก็จะลงแข่งแล้ว”
อิโตะนานาโกะนี่จึงลืมตาขึ้น พยักหน้าแล้วพยักหน้าอีกเบาๆ “ฉันรู้แล้ว”
ทานากะโคอิจิพูดอีกว่า “คุณหนูใหญ่ ผมกำลังวิดีโอคอลกับครูฝึกยามาโมโตะอยู่ ท่านยังมีอะไรที่จะถามเขาไหม?”
พูดอยู่ เขาสลับหน้ากล้องทันที ทั้งย้ายหน้าจอมือถือไปยังอิโตะนานาโกะ
ในเวลานี้ อิโตะนานาโกะมองเห็นยามาโมโตะ คาซึกิที่มีความอ่อนแอเล็กน้อย อยู่บนเตียงผู้ป่วย พูดอย่างเคารพนบนอบว่า “อาจารย์ ตอนนี้ท่านรู้สึกยังไงล่ะ?”
ยามาโมโตะ คาซึกิเยาะเย้ยตนเองยิ้มพูดว่า “ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของผมก็คือ ทุกจุดล้วนไม่รู้สึกอะไร”
อิโตะนานาโกะรีบกล่าวขอโทษว่า “ขอโทษอาจารย์ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
อิโตะนานาโกะยิ้มขมพูดว่า “อาจารย์ เย่เฉินเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะรับฉันเป็นลูกศิษย์”
ยามาโมโตะ คาซึกิไม่เข้าใจพูดว่า “ลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์เหมือนอย่างคุณขนาดนี้ จากที่ผมดูแล้วใครๆล้วนไม่ปฏิเสธ คิดว่าเย่เฉินต้องเป็นเช่นนี้ด้วย เขามีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธคุณล่ะ?”
อิโตะนานาโกะส่ายหัวพูดว่า “ก็เพราะว่าฉันเป็นคนญี่ปุ่นคนหนึ่ง”
“อะไรนะ?” ยามาโมโตะ คาซึกิขมวดคิ้วถาม “เย่เฉินดูถูกพวกเราคนญี่ปุ่นหรือ?”
อิโตะนานาโกะพูดว่า “ไม่ได้ดูถูกเลย เพียงแค่เขาบอกว่า คนจีนสอนคนญี่ปุ่นไปมากมาย แต่อยู่ในสองสามร้อยปีนี้คนญี่ปุ่น เนรคุณอยู่ตลอดเวลา ดังนั้น......”
ยามาโมโตะ คาซึกิได้ยินถึงตรงนี้ อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจยาวๆหนึ่งที พูดว่า “เย่เฉินยึดกุมศิลปะการต่อสู้ระดับไฮเอนด์ที่แท้จริงไว้ ก่อนหน้านั้นที่ยังไม่ได้พบเห็นรู้จักพลังความสามารถของเขามาก่อน พวกเราก็คือกบในกะลา แต่หลังจากได้พบเห็นรู้จักพลังความสามารถของเขา ถ้าหากไม่มีโอกาสฝึกฝนถึงศิลปะการต่อสู้ระดับไฮเอนด์แบบนั้นของเขา เป็นสิ่งที่รู้สึกว่าหลายปีที่ผ่านมาขนาดนี้ล้วนฝึกฝนเปล่าแล้วจริงๆ.....”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...