ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1329

ในกลางอากาศ ถึงขนาดล้วนแฝงไว้ด้วยเสียงลมแตกของฉินเอ้าเสวี่ยน

ใบหน้าVictoriaสะดุ้งตกใจทันที!

เธอเคยเห็นการแข่งขันที่ฉินเอ้าเสวี่ยนแข่งกันกับเฉียนอานน่ามาก่อน รู้ว่าแรงระเบิดของฉินเอ้าเสวี่ยนแข็งแกร่งมาก เท้านี้เตะเข้ามา เกรงว่าตนเองจะเหมือนเฉียนอานน่าตีลังกาลอยออกไปจากเวทีประลองโดยตรง

ดังนั้น ขาขวาของเธอถอยหลังก้าวหนึ่งอย่างรวดเร็ว ขาซ้ายขวากลายเป็นสามเหลี่ยมกับพื้น ใช้เหลี่ยมนี้มาเพิ่มความมั่นคงของด้านล่างตนเอง จากนั้นแขนทั้งสองข้างขวางอยู่ข้างหน้ากาย เตรียมตัวใช้ท่าป้องกันขัดขวางการโจมตีของฉินเอ้าเสวี่ยนนี้

แต่เธอไม่ใช่เฉียนอานน่า ล้วนไม่รู้ว่าระดับความรุนแรงของหนึ่งเตะฉินเอ้าเสวี่ยนนี้ตกลงว่าแข็งแกร่งมากขนาดไหน!

เธอเพียงรู้สึกว่าแขนทั้งสองถูกแรงขนาดใหญ่โจมตีมา ต่อจากนี้ก็ได้ยินเสียงแตกหักที่กังวานสองเสียง แขนทั้งสองของตนเองถึงขนาดถูกเธอยกเท้าเตะทีเดียวกระดูกหักแล้ว!

ที่ตามมาคือความเจ็บปวดที่รุนแรง ทั้งตัวเธอต้านทานไม่ไหวความรุนแรงที่ยิ่งใหญ่แข็งแกร่งนั้นอีกเลย ทั้งตัวดั่งเฉียนอานน่าของรอบที่แล้ว ตีลังกาลอยออกไปยังข้างหลังโดยตรง!

ในสนามระเบิดความตื่นตระหนกร้องขึ้นมาขนาดใหญ่พักหนึ่ง!

ใครก็นึกไม่ถึง พลังความสามารถเท้านี้ของฉินเอ้าเสวี่ยนถึงขนาดแข็งแกร่งขนาดนี้!

และครูฝึกของVictoria ในเวลานี้ใบหน้าก็สะดุ้งตกใจอย่างยิ่งเช่นกัน เขาโยนผ้าเช็ดหน้าไปยังกลางอากาศอย่างรวดเร็ว ตื่นเต้นอย่างยิ่งวิ่งไปยังVictoria!

หลังผ่านไปสักครู่ ความเจ็บปวดของVictoriaเต็มใบหน้าถูกหมอพาออกจากสนาม ฉินเอ้าเสวี่ยนท่าเดียวชนะได้อีกครั้ง บุกเข้ารอบชิงชนะเลิศ!

ในสนามระเบิดเสียงโห่ร้องออกมาพักหนึ่ง นักแข่งประเทศจีนสามารถเข้ารอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันซานดาวิทยาลัย เป็นการบุกทะลวงครั้งแรกที่ไม่เคยปรากฏในประวัติศาสตร์

ตอนที่ฝั่งนี้กำลังร้องดีใจด้วยความชนะ อิโตะนานาโกะกลับถูกMichaelนักแข่งสหรัฐอเมริกาตามชกอย่างรุนแรงต่อๆกัน เธอไม่ลงมือโดยตลอด ด้วยเหตุนี้ใบหน้าถูกMichaelชกโดนหลายหมัด มุมปากหางตาล้วนบอบช้ำเลือดไหล ดูแล้วเศร้าสลดอย่างมาก

ในเวลานี้ กรรมการของเวทีประลองอีกข้างหนึ่ง ประกาศว่าฉินเอ้าเสวี่ยนได้รับชัยชนะแล้ว ฉินเอ้าเสวี่ยนตื่นเต้นวิ่งลงจากเวทีกอดเย่เฉินไว้ดีใจถึงสุดขีด

เย่เฉินตบหลังของเธอตบแล้วตบอีก ยิ้มพูดว่า “ตอนนี้อย่าเพิ่งดีใจก่อนขนาดนี้ ผ่านไปอีกสองวันคุณยังมีการแข่งขันอีกรอบต้องแข่ง รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

ฉินเอ้าเสวี่ยนรีบพยักหน้า เลื่อมใสศรัทธาและรักใคร่ชื่นชมเต็มตา พูดว่า “ครูฝึกเย่ คุณต้องรอฉันอย่างแน่นอนนะ อย่าฉวยโอกาสตอนที่ฉันไปเปลี่ยนเสื้อตนเองแอบหนีไป!”

เย่เฉินพยักหน้าต่อๆกัน “ได้ ผมรอคุณ”

ฉินเอ้าเสวี่ยนนี่จึงวางใจลงมา หลังจากโค้งคำนับแสดงการทักทายกับผู้ชม กลับไปเขตพักผ่อนหลังเวที

ในเวลานี้เย่เฉินจึงได้ให้ความสนใจในการแข่งขันของเวทีประลองข้างๆ