ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1337
ที่เซียวชูหรันพูดกับแม่ เดิมเธอเองก็ไม่เชื่อ
เธอรู้สึกว่า เย่เฉินจริงใจกับเธอ จะนอกใจได้ยังไง?
ดังนั้นเธอเลยพูดกับหม่าหลันอย่างจริงจังว่า “แม่คะ แม่คิดมากไปแล้ว! เย่เฉินไม่มีทางนอกใจหนูหรอกค่ะ!”
“ไม่มีทาง?” หม่าหลันคิ้วเรียบตึงย้อนถามว่า “งั้นลูกบอกแม่สิ ว่าทำไมเย่เฉินต้องซื้อชุดสกินแคร์มาสามชุดด้วย? แถมยังเอากลับมาแค่สองชุด แล้วอีกชุดที่เหลือล่ะ? ไปไหน?”
เซียวชูหรันบอก “บางทีอาจจะซื้อให้เพื่อนก็ได้นี่คะ หรือช่วยเพื่อนซื้อมันก็ไม่แน่นะคะ”
“เพื่อน?” หม่าหลันพูดอย่างไม่ลังเลว่า “มีแต่คนไม่มีสมองอย่างลูกเท่านั้นแหละถึงจะเชื่อ! ของแบบนี้เห็นได้ชัดว่าซื้อให้ผู้หญิงนี่แหละ ลูกว่า คนกำพร้าอย่างเขา ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน นอกจากจะซื้อไปให้ผู้หญิงแล้ว ยังจะซื้อให้ใครได้อีก?”
สีหน้าเซียวชูหรันเริ่มกระดาก
เธอรู้ว่าแม่เธอพูดมีเหตุผลอยู่บ้าง
ที่นี่เย่เฉินไม่มีญาติที่ไหนจริงๆ และไม่มีเพื่อนผู้หญิงอะไร งั้นชุดสกินแคร์ที่เพิ่มมานั่นเขาซื้อไปให้ใครกันแน่ล่ะ?
หรือว่าจะเป็นคุณหนูซ่งหวั่นถิงของตระกูลซ่ง?
เท่าที่จำได้ ผู้หญิงคนนั้นดูจะสนใจสามีเธอไม่น้อยเลย
แต่เซียวชูหรันเองก็ไม่กล้าเชื่อว่า ซ่งหวั่นถิงเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลซ่ง แถมพึ่งขึ้นเป็นเจ้าตระกูลตระกูลซ่งได้ไม่นาน ฐานะสูงส่งขนาดนั้น ที่จินหลิง หรือแม้แต่เจียงหนาน ดูท่าจะหาผู้หญิงที่เก่งกว่าเธอไม่ได้แล้ว
เซียวชูหรันก้มหน้านิ่ง ตอบอย่างเขินอายว่า “หนู...หนูก็ไม่รู้ค่ะ...ก็แค่รู้สึกว่าเรื่องของเรามันไม่เหมือนใคร ตอนแรกก็แต่งงานเพราะคุณปู่ขอร้อง เลยไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยค่ะ...”
หม่าหลันรีบพูดอย่างจริงจังทันที “ลูกแม่! หนูโง่หรอ! ผู้ชายน่ะเขามีความต้องการนะ ลูกกลับไม่ยอมให้เขาแบบนี้ งั้นเขาหันไปหาคนอื่นแทนจะทำยังไงล่ะ? ตอนนี้เย่เฉินน่ะมีทรัพย์สินเกินร้อยล้านนะ ด้านนอกไม่รู้มียัยจิ้งจอกหน้าไม่อายกี่คนต่อกี่คนต่อแถวจ้องตะครุบเขาอยู่น่ะ!”
พอพูดถึงตรงนี้ หม่าหลันรีบบอกต่อ “ฟังแม่สักคำนะ รีบหาโอกาสจับเย่เฉินไว้ ทางที่ดีรีบมีลูกเลย ไม่งั้นวันไหนเย่เฉินโดนยัยจิ้งจอกตัวไหนคว้าไป บ้านเราจบกันแน่!”
“อีกอย่างนะ ลูกอย่าลืมล่ะว่า คฤหาสน์นี่เป็นชื่อของเย่เฉิน! เกิดวันไหนเขาเปลี่ยนใจจะขอหย่ากับลูก แล้วไล่พวกเราออกไปจะทำยังไง? แม่บอกลูกเลยนะ หัวเด็ดตีนขาดยังไงแม่ก็ไม่ยอมกลับไปอยู่บ้านหลังเก่านั่นแล้ว คฤหาสน์ Tomson Rivieraนี้ ต่อให้ตายแม่ก็ไม่ยอมออกไปหรอก!”
เซียวชูหรันยิ่งเขินอายหนักขึ้น...
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...