ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1338
เธอไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดเรื่องนั้น แต่เพราะนิสัยเก็บตัว ทำให้เธอกลัวและเขินอายมาตลอด ดังนั้นเลยไม่เคยเริ่มก่อนเลย
แต่พอตอนนี้มาได้ยินแม่พูด เธอก็อดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้
หม่าหลันยืนถอนหายใจยาวอยู่ข้างๆพลางว่า “เฮ้อ เมื่อก่อนแม่ดูถูกเย่เฉินต่างๆนานา ชอบคิดว่าเขาเป็นขยะ แต่ตอนนี้ดูแล้ว หมอนี่ใช้ได้เลย ลูกดูสิ คนใหญ่คนโตมากมายรายล้อมรอบตัวเขาไปมา นี่ก็เป็นฝืมือนะ! ดูคฤหาสน์ใหญ่มูลค่าหลายร้อยล้านนี่สิ อยู่ที่นี่สุขสบาย อารมณ์ดีจะตาย ต่อไปถ้าเขามีฝีมือมากขึ้น ไม่แน่อาจจะมีเกาะเขตร้อนของมัลดีฟส์ขึ้นมาก็ได้!”
“เอ่อ...” เซียวชูหรันพูดอย่างกระดาก “แม่คะ แม่อย่าเอาแต่ฝันกลางวันตลอดเลยค่ะ”
หม่าหลันกลับพูดอย่างจริงจังว่า “คนเรามันต้องมีความฝันสิ! เพราะไม่แน่วันไหนอาจจะเป็นจริงขึ้นมาก็ได้!”
ระหว่างพูด เธอรีบกำชับเสียงต่ำ “ลูกน่ะ รีบไปจัดการเย่เฉินทำข้าวสารให้เป็นข้าวสุกซะ แล้วก็ต้องหาโอกาสเลียบเคียงถามด้วยว่า ชุดที่เขาซื้อมาเพิ่มน่ะให้ใครไป จะมานิ่งนอนใจไม่ได้เด็ดขาด ถ้าเย่เฉินคิดนอกใจจริงๆ ต้องสกัดกั้นเขาก่อน! ถ้าเขานอกใจแล้วจริงๆ ต้องหาทางดึงเขากลับมา!”
ถึงเซียวชูหรันจะตื่นเต้นอยู่บ้าง แต่ยังพูดอย่างจริงจังว่า “แม่คะ แม่อย่ามายืนเดามั่วอยู่นี่เลย หนูเชื่อในตัวเย่เฉิน เขาไม่ใช่คนแบบที่แม่คิด”
“เฮ้อลูกคนนี้นี่ ระวังไว้หน่อยก็ดีน่า!”
เซียวชูหรันพูดอุบอิบว่า “ไอ้หยา ไม่คุยกับแม่แล้ว หนูลงไปก่อนนะคะ”
หม่าหลันรีบดึงเธอไว้ และยัดใบเสร็จใบนั้นใส่มือเธอ พลางว่า “เก็บหลักฐานไว้ให้ดี หาโอกาสถามเย่เฉินให้รู้เรื่องซะ!”
เซียวชูหรันกำใบเสร็จไว้ และหมุนตัววิ่งออกไป
ตอนนี้เย่เฉินกำลังนั่งบนโซฟาดูทีวี
ต้องยอมรับจริงๆว่า นิสัยของอิโตะ นานาโกะทำให้เขาชื่นชมมากจริงๆ
เข้มแข็ง แต่ไม่เย่อหยิ่ง นิสัยมุ่งมั่นและเข้าใจดีถึงการอดทนและอดกลั้น
ในช่วงเวลาหนึ่ง เขารู้สึกว่า อิโตะ นานาโกะมีบางส่วนเหมือนเขาด้วยซ้ำ!
มันทำให้เขาอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า สาวน้อยดีขนาดนี้ ถ้าไม่ได้เป็นคนญี่ปุ่น งั้นตนยินดีรับเธอเป็นศิษย์ และทำให้เธอเดินในไปหนทางนักบู๊ได้ไกลกว่านี้แน่
เพียงแต่น่าเสียดาย ประเทศและเชื้อชาติของอิโตะ นานาโกะเห็นกันอยู่ตรงนั้น เย่เฉินยึดมั่นในคำพูดแต่โบราณคำหนึ่งว่า ไม่ใช่คนชาติเดียวกันกับเรา ไม่มีทางมีใจเดียวกันแน่!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...