ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1339
ตอนเย่เฉินดูทีวีอยู่ เซียวชูหรันเดินมาด้านหน้าเขา
เห็นเขากำลังดูทีวี เลยนั่งลงข้างเขา
จากนั้น เซียวชูหรันชะงักเล็กน้อย ถามเขาเสียงต่ำว่า “เย่เฉิน ถามคุณเรื่องหนึ่งนะ คุณต้องตอบฉันตามตรง ห้ามหลอกฉันนะ”
เย่เฉินพยักหน้าบอก “เมียจ๋าคุณถามสิ”
เซียวชูหรันยื่นใบเสร็จรับเงินในมือมาตรงหน้าเย่เฉิน เอ่ยปากถามว่า “ทำไมในนี้เขียนว่าเป็นชุดสกินแคร์สามชุดล่ะ? ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อใจคุณ แค่หวังว่าคุณจะอธิบายกับฉันตามตรง”
เย่เฉินอึ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นใบเสร็จใบนั้น แต่ไม่นานก็เข้าใจ นี่ต้องเป็นเพราะเฉินจื๋อข่ายซื้อสกินแคร์เสร็จ ก็จับยัดไปในกล่องของขวัญแน่เลย
ดังนั้นเขาเลยเหล่ซ้ายแลขวา เห็นหม่าหลันไม่ได้มาด้วย เลยพูดเสียงต่ำว่า “ผมบอกคุณตามตรงนะเมียจ๋า สกินแคร์ชุดนั้นพ่อจะเอาน่ะ”
“พ่อฉัน?” เซียวชูหรันเบิกตากว้างถาม “พ่อฉันแก่ขนาดนั้นแล้ว จะเอาสกินแคร์ชั้นยอดแบบนี้ไปทำอะไรน่ะ?”
เย่เฉินยิ้มกระดากอายเล็กน้อย พลางว่า “เดิมผมไม่ควรบอกคุณ แต่คุณเป็นเมียผม ผมไม่สามารถหลอกคุณได้ แต่คุณต้องรับปากผมว่า ถ้าผมบอกคุณแล้ว คุณจะไม่ไปถามพ่อยืนยันอีกทีนะ”
เซียวชูหรันมองค้อนเขาหนึ่งที “คุณไม่ให้ฉันไปถามพ่อยืนยันอีกที ถ้าเกิดคุณหลอกฉันจะทำไงล่ะ? ถ้าเกิดคุณให้พ่อรับผิดแทนจะทำไงล่ะ?”
เย่เฉินรีบบอก “คุณเห็นสามีคุณเป็นคนแบบนั้นหรือไง? คนอย่างผมกล้าทำกล้ารับ มีหรือจะยอมให้พ่อรับผิดแทนผม?”
เย่เฉินยักไหล่บอก “เรื่องของพ่อกับแม่ คุณไม่ใช่ไม่รู้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่เหมือนคู่สามีภรรยาทั่วไป ดังนั้น...”
เซียวชูหรันมั่นใจว่าเย่เฉินไม่ได้หลอกเธอเรื่องนี้ เธอเองก็ลำบากใจ เลยเอ่ยปากขึ้นว่า “ต่อไปถ้าพ่อถามจะเอาของจากคุณไปให้คุณน้าหานนั่นอีก คุณห้ามรับปากเด็ดขาดเลยนะ ต่อให้พวกเราไม่ได้ห้ามปรามอะไรเขา แต่ก็จะไปช่วยเหลือเขาไม่ได้”
เย่เฉินรับปากในทันที “ครับเมีย ผมรู้ละ! คุณวางใจได้เลย!”
....
ในเวลานี้ ที่โรงพยาบาลชุมชนจินหลิง
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...