ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1341
เซียวฉางควนไม่ได้กลับมาทานข้าวเย็นที่บ้าน
เขาบอกว่า ไปทานอาหารค่ำด้วยกันกับหัวหน้าหลายคนของสมาคมการประดิษฐ์หนังสือและภาพ รวมถึงแกนนำหลายคนของมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ
พอสามทุ่มกว่า เซียวฉางควนถึงโทรหาเย่เฉิน
ตอนเซียวฉางควนโทรมา เย่เฉินกำลังดูทีวีในห้องนั่งเล่นเป็นเพื่อนเมีย
หม่าหลันซึ่งเป็นแม่ยายแปะมาส์กต่อต้านริ้วรอย La Prairieที่หน้า นอนกางแขนขาบนโซฟา ปัดมือถือดูคลิปอย่างสบายอารมณ์ ปัดไปก็บ่นไปว่า “ไอ้หยา สุดยอดเลย สาวน้อยญี่ปุ่นที่มาแข่งต่อสู้ที่จินหลิงเรานี่ หน้าตาดีไม่น้อยเลยนะ!”
เย่เฉินรู้ว่าเธอพูดถึงอิโตะ นานาโกะ ไม่ทันได้พูดอะไร มือถือก็สั่นขึ้นมาซะก่อน
เซียวฉางควนโทรมา เลยรับสายขึ้นมา “ครับ พ่อ”
น้ำเสียงเซียวฉางควนเมามายนิดหน่อย หัวเราะบอก “ไอ้หยาลูกเขยพ่อ มารับพ่อที่เทียนเซียงฝู่หน่อยสิ? พ่อดื่มเหล้าไปนิดหน่อย
เย่เฉินไม่ได้คิดอะไรมาก รับคำและพูดออกมาว่า “ครับพ่อ จะไปเดี๋ยวนี้ครับ”
ระหว่างพูด ก็ลุกขึ้นบอก “แม่ ชูหรัน ผมไปรับพ่อแป๊บหนึ่ง เขาดื่มเหล้ากับคนของสมาคมการประดิษฐ์ตัวหนังสือและภาพ”
ตอนนี้เซียวชูหรันลุกขึ้นมาบอก “เย่เฉิน ฉันไปรับพ่อกับคุณด้วยละกัน”
เย่เฉินไม่ได้คิดอะไรมาก พยักหน้าเบาๆว่า “ได้ งั้นขับรถคุณไปละกัน”
พอหม่าหลันได้ยินว่าเซียวฉางควนไปดื่มเหล้าด้านนอก บ่นกระปอดกระแปดว่า “ตาแก่บ้านี่ นับวันยิ่งดีแตกขึ้นเรื่อยๆ ลูกเขยไม่ต้องไปรับเขาหรอก ให้มันไสหัวกลับมาเอง รอมันกลับมา ฉันจะล็อกประตูใหญ่ไม่ให้มันเข้ามา ให้มันนอนด้านนอกทั้งคืนเลย!”
ไว้รอขาหายแล้ว ฟันปลอมก็ใส่แล้ว ถึงเวลานั้นคงออกจากบ้านทุกวันแน่ ถ้าไม่มีเงิน ยังไม่รู้จะทำเรื่องอะไรออกมาอีก
แต่สำหรับเย่เฉินแล้ว ถ้าให้เงินเธอสักหน่อยแล้วสามารถไล่เธอไปไกลๆ ก็ถือเป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน
ดังนั้นเย่เฉินเลยพูดเสียงเรียบว่า “แม่ครับ ไว้รอขาแม่หายแล้ว ใส่ฟันปลอมแล้ว ผมจะให้แม่เดือนละห้าหมื่นเป็นเงินใช้สอยนะครับ”
“จริงหรอ?” หม่าหลันดีใจมาก
มีเงินใช้ห้าหมื่นเดือนนึงนี่ไม่น้อยจริงๆ เมื่อก่อนเธอมีสองล้านในมือ เดือนหนึ่งก็ไม่กล้าใช้เงินมากขนาดนั้น
ที่จริงเงินใช้สอยของหม่าหลันก็หมดไปกับการเล่นไพ่บ้างเป็นครั้งคราว ไปช็อปปิ้งทำหน้า กินข้าว ร้องคาราโอเกะ บางทีก็ซื้อเสื้อผ้า สกินแคร์กับพวกเพื่อนสาวกลุ่มนั่นแหละ ห้าหมื่นต่อเดือนนี่ถือว่าพอแล้ว
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...