ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1345
เซียวฉางควนนึกว่าบนรถมีแค่ตนกับเย่เฉินสองคน และเย่เฉินไม่เพียงเป็นลูกเขยตน ยังเป็นคนที่ตนเชื่อใจมากที่สุดในตอนนี้ด้วย
ดังนั้นเขาแทบไม่ปิดบังเย่เฉินเลย เรื่องระหว่างเขากับหานเหม่ยฉิงนั่นก็ไม่กลัวเย่เฉินรู้
เขาในตอนนี้แกะของขวัญไปพลาง ถอนหายใจไปพลาง “ไอ้หยา ลูกเขยพ่อ ลูกไม่รู้อะไร ตอนนี้คุณน้าหานของลูกน่ะได้รับความนิยมขนาดไหนที่มหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ คนที่ชอบเธอมีตั้งแต่อายุสามสิบสี่สิบไปจนถึงหกสิบเจ็ดสิบ นับไม่หวาดไม่ไหว! ถ้าพ่อไม่รีบคว้าไว้ ดูท่าจะไม่ค่อยดีนะ”
เย่เฉินหัวเราะเก้อเขิน เบี่ยงประเด็นว่า “พ่อครับ คืนนี้พ่อดื่มไม่น้อยล่ะสิ อย่าพึ่งพูดอะไรเลย หลับตาพักผ่อนสักหน่อยดีว่า”
“จะทำงั้นได้ไงล่ะ” เซียวฉางควนพูดทันที “พ่อยังไม่เห็นเลยว่าคุณน้าหานของลูกให้อะไรพ่อน่ะ”
พูดเสร็จ กระดาษห่อด้านนอกก็โดนเขาแกะออกหมดแล้ว
พอเห็นกล่องด้านใน เขาอดอุทานออกมาไม่ได้ “พระเจ้า! โรเล็กซ์！”
เย่เฉินได้ยินปุ๊บ หันขวับไปดูทันที พบว่าในกล่องมีนาฬิกาโรเล็กซ์เรือนหนึ่งวางอยู่
เซียวฉางควนค่อยๆหยิบนาฬิกาออกมาดูอย่างระมัดระวัง พลางพินิจพิเคราะห์ ถอนหายใจว่า “นี่คือ Green Submariner ที่ฮิตมากนั่นน่ะหรอ? น่าจะมีซักแปดหมื่นจนถึงหนึ่งแสนล่ะมั้ง?”
เย่เฉินมองแวบหนึ่ง หัวเราะว่า “พ่อ ไม่รู้จักของเลยนะ...นี่ไม่ใช่Green Submariner แต่เป็นนาฬิกาทอง Cosmograph Daytona น่ะ”
เขาใส่นาฬิกากับข้อมือ พินิจพิจารณา พูดอย่างอารมณ์ดีว่า “ไอ้หยา นาฬิกานี่สวยจริงๆ คุณน้าหานของลูกคงชอบพ่อมากนะ ถ้าเป็นคนอื่น ใครจะกล้าให้นาฬิการาคาแพงขนาดนี้เป็นของขวัญพ่อกันล่ะ? แม่แท้ๆของพ่อยังไม่เคยให้เลย เย่เฉินลูกว่างั้นไหม?”
เย่เฉินพูดอย่างกระดากว่า “เหอะๆ...พ่อครับ พ่อดื่มมากไปแล้ว พักผ่อนก่อนเถอะ”
“พักผ่อนอะไรกัน” เซียวฉางควนบอก “พ่อต้องเอามือถือมาถ่ายรูปส่งให้คุณน้าหานของลูกดูหน่อย ให้เธอดูว่าสายตาเธอมีแววขนาดไหน”
ระหว่างพูดก็หยิบมือถือออกมาทันที
ตอนหยิบมือถือออกมา มือถือก็ดังพอดี เซียวฉางควนพึมพำ “ไอ้หยา ชูหรันโทรมา เย่เฉินอย่าพูดอะไรนะ เดี๋ยวชูหรันถาม อย่าให้เธอรู้ว่าพ่อไปกินข้าวกับคุณน้าหานมา”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...