ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1346
เย่เฉินยื่นมือขวาออกมาปิดใบหน้าด้านข้างตนไว้ เขาไม่รู้จะทำไงดีกับพ่อตาซื่อบื้อคนนี้ของตนเลยจริงๆ
เวลานี้เซียวฉางควนกดรับสาย พูดว่า “ฮัลโหล ชูหรันหรอ พ่อกลับมากับเย่เฉินแล้วนะ”
แต่กลับได้ยินเสียงเซียวชูหรันพูดอย่างโกรธจัดจากที่นั่งด้านหลังว่า “พ่อ! พ่อทำให้หนูผิดหวังมากเลย!”
เซียวฉางควนตกใจสะดุ้งร้อง มือถือหลุดมือลงไปในซอกที่นั่ง
เขาไม่แคร์เก็บมือถือ หันกลับมามองเซียวชูหรันด้วยสีหน้าหวาดกลัวขั้นสุด “ชู...ชูหรัน??? ลูก...ลูกมาอยู่บนรถได้ไงน่ะ?”
เซียวชูหรันถามอย่างโกรธจัดว่า “ทำไมหนูจะอยู่บนรถไม่ได้? ถ้าหนูไม่อยู่บนรถ ก็จะไม่รู้ว่าพ่อนอกใจแม่แล้วสิ!”
เซียวฉางควนเหมือนโดนเหยียบหางฉับพลัน หลุดปากออกมาว่า “ไอ้หยาชูหรันลูกอย่าพูดจาซี้ซั้วสิ พ่อนอกใจแม่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
เซียวชูหรันบอก “พ่อกับคุณน้าหานคนนั้นมาถึงขั้นแลกของขวัญราคาแพงขนาดนี้แล้ว ยังแอบพบกัน กินข้าวลับหลังแม่อีก แบบนี้ไม่ใช่นอกใจแล้วอะไรล่ะ?”
เซียวฉางควนรีบบอก “นี่ไม่ใช่นอกใจ! พ่อกับคุณน้าหานน่ะมีมารยาทต่อกัน ไม่เคยทำอะไรเกินเลยสักนิด อีกอย่าง พ่อแยกกันอยู่กับแม่หนูแล้ว ไม่มีความรักแล้ว เรื่องหย่าก็แค่ช้าหรือเร็ว ต่อให้พ่อนอกใจจริงๆ ก็ไม่ได้เรียกว่านอกใจ นั่นเรียกว่ากำลังเริ่มต้นความรักครั้งใหม่ต่างหาก!”
“พ่อ...พ่อ...” เซียวชูหรันโกรธจนหน้าแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้าพูดว่า “ทำไมพ่อทำแบบนี้ล่ะ! หนูคิดมาตลอดว่าพ่อเป็นพ่อและสามีที่ดี แต่ไม่คิดเลยว่า พ่อจะทำแบบนี้ พ่ออยู่กับแม่มายี่สิบกว่าปีแล้วนะ เวลายาวนานยี่สิบกว่าปี ต่อให้ไม่มีความรัก ความผูกพันก็น่าจะมีสิจริงไหม? อย่างน้อยพ่อน่าจะเคารพแม่บ้างถึงจะถูกสิ!”
เซียวชูหรันได้ยินมาถึงตรงนี้ ได้แต่งงอึ้งกิมกี่!
เธอเคยได้ยินแม่บอกว่า ตอนนั้นพ่อมีคนรักครั้งแรก แต่ตอนแม่พูดถึงรักแรกนั่น มักบอกว่าอีกฝ่ายเป็นนังจิ้งจอก แต่กลับไม่เคยพูดชัดเจนว่า ตอนนั้นระหว่างพวกเขาเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ดังนั้นตนเลยเข้าใจมาตลอดว่า พ่อแม่รักกันเลยแต่งงานกัน เพียงแต่ว่าระหว่างทางมีหลุมดอนบ้างเล็กน้อย
แต่วันนี้พอได้ยินพ่อพูดแล้วถึงเข้าใจว่า ที่แท้ตอนนั้นแม่เป็นมือที่สามไปแทรกกลางความรักของพ่อกับผู้หญิงคนอื่น...
คราวนี้เลยเท่ากับทำความเข้าใจในความรักและความผูกพันระหว่างพ่อกับแม่ของเธอพลิกกลับตาลปัตรเลยทีเดียว...
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...