ความจริงแล้ว จู่ๆอิโตะ นานาโกะก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร เพราะฉะนั้นจึงใช้สมอง แล้วยื่นแก้วชานมไข่มุกออกไป
แต่เย่เฉิน ถึงแม้ว่าจะรู้สึกแปลกใจ แต่ตนเองออกไปรับชายชราจนถึงตอนนี้ ไม่ได้ดื่มแม้แต่หยดเดียว จึงทำให้เขาหิวกระหายคอแห้งผากเล็กน้อย
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรับมาอย่างไม่รู้ตัว แล้วหัวเราะพลางพูดขึ้นมาว่า“ขอบคุณครับ ผมกำลังหิวน้ำพอดี”
พูดจบ เขาก็ก้มหน้ากัดหลอดดูด แล้วใช้แรงดูดน้ำไปอึกใหญ่
อิโตะ นานาโกะพึ่งรู้สึกตัว เธอร้องออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ“แย่แล้ว!ชานมไข่มุกแก้วนี้ ฉันพึ่งดื่มไปหลายอึก……”
“ถึงแม้ว่าจะจิบไปไม่กี่ครั้ง แต่ก็เป็นการดื่มแล้ว!”
“แน่แล้วๆ ถ้าเป็นแบบนี้ ก็เท่ากับว่าฉันจูบเย่เฉินอย่างอ้อมๆน่ะสิ?!”
เย่เฉินไม่รู้ว่าชานมไข่มุกแก้วนี้อิโตะ นานาโกะเคยดื่มแล้ว เขาดื่มไปด้วย เอ่ยปากพูดไปด้วยว่า“คุณอิโตะครับ มาหาผมดึกขนาดนี้ มีเรื่องอะไรหรอครับ?”
อิโตะ นานาโกะรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก
เธอได้รับการอบรมเรื่องลูกสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานจากตระกูลชั้นสูงอย่างเข้มงวดมามากกว่ายี่สิบปี และเธอรู้ถึงความสำคัญขอหกคำนี้เป็นอย่างดี“หญิงชายมิควรถูกเนื้อต้องตัวกัน” สิ่งนี้สามารถพูดได้เลยว่าตนเองกับเพศตรงข้ามได้มีปฏิสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกัน!
เพราะฉะนั้น ตอนนี้เธอจึงรู้สึก หัวใจเต้นรัวเร็วมาก
แต่ว่า นอกเหนือจากนี้ ภายในใจของเธอยังรู้แอบรู้สึกกระโดดโลดเต้น
เย่เฉินไม่เข้าใจ“อย่างน้อยคุณก็ได้เข้ารอบตัดสิน ถึงจะแพ้คุณก็ยังได้รองชนะเลิศ หรือแม้แต่พิธีมอบรางวัลคุณก็ไม่อยากเข้าร่วม?”
อิโตะ นานาโกะพูดอย่างฝืนยิ้ม“ในฐานะที่เป็นนักเแข่งตัวเก่งสุด ไม่ได้รับเหรียญทอง ฉันจะมีหน้าอยู่ต่อเพื่อเข้าร่วมพิธีมอบรางวัลรองชนะเลิศ……”
เย่เฉินยิ้มบางๆแล้วพูดว่า“การฝึกศิลปะต่อสู้ ไม่ใช้การเอาชนะ เพราะว่าจุดกำเนิดของศิลปะการต่อสู้ ไม่ใช่การต่อสู้กับผู้อื่น แต่เป็นการต่อสู้กับตัวเราเอง”
“ต่อสู้กับตัวเองงั้นเหรอคะ?”อิโตะ นานาโกะถามอย่างงุนงง“เย่เฉินซังคะ ขออนุญาตถามค่ะว่าต่อสู้กับตัวเองมันหมายความว่าอย่างไร?”
เย่เฉินค่อยๆยิ้มขึ้นมา“นานาโกะ บรรพบุรุษของคนจีนเรา มันอาจจะแตกต่างจากทุกประเทศในโลก แม้แต่บรรพบุรุษของทุกชนเผ่าก็ไม่เหมือนกัน บรรพบุรุษของเราไม่เคยชอบการข่มเหงรังแกคนที่อ่อนแอกว่า และไม่เคยชอบการรุกรานคนอื่น”
“ตั้งแต่โบราณกาลมาก บรรพบุรุษจีนของเราต่างยึดมั่นอยู่ในประเทศ และพยายามอย่างดีที่สุดที่จะไม่ถูกศัตรูรุกราน แต่ถึงจะเป็นในช่วงยุคที่ทุกประเทศรุ่งเอง เราก็ไม่เคยไปรุกรานประเทศอื่นแม้แต่ประเทศเดียว รวมถึงประเทศญี่ปุ่นของพวกคุณด้วย”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...