ผู้ช่วยพูดอย่างอึดอัดว่า“ท่านประธานครับ จุดนี้ผมไม่ทราบเลยครับ อีกฝ่ายไม่ให้ผมซักรายละเอียดอะไรเลย ตัดสายผมทันทีเลยครับ…………”
“เวรเอ้ย!”โคบายา ชิจิโร่พูดด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ทำได้แค่หาวิธีจากจิ่วเสวนเภสัชกรรมนี่แล้วล่ะ ไม่ว่าจะเป็นยังไง ฉันจะต้องซื้อสิทธิบัตรสูตรยาของมันมาให้ได้!”
ผู้ช่วยถามอย่างระมัดระวัง“ท่านประธานครับ ประสิทธิภาพของมันดีมากไหมครับ?”
“ดีมาก……”โคบายา ชิจิโร่พูดอย่างจิตใจห่อเหี่ยว“อย่างน้อยมันก็ดีกว่ายากระเพาะเสี่ยวหลินสิบเท่าขึ้นไป!”
ผู้ช่วยเหมือนถูกฟ้าผ่า“สิบเท่า?!ต่างกันขนาดนั้นเลยเหรอครับ?!”
โคบายา ชิจิโร่พยักหน้า แล้วพูดด้วยสีหน้ามืดมน“เรื่องนี้คุณห้ามแพร่งพรายออกไปนะ ถ้าหากเราได้สูตรยาของยากระเพาะเก้าเสวียนมา มันก็จะสามารถย้อนกลับไปกระทั่งข้ามขึ้นมาอีกขั้นได้ แต่ถ้าหากเอาสูตรยามาไม่ได้ บริษัทผลิตยาโคบายาจะต้องเจอกับความลำบากแน่!”
พอได้ยินดังนั้น ผู้ช่วยก็อดถามขึ้นมาได้“ท่านประธานครับ สูตรยาประสิทธิภาพดีขนาดนี้ สำหรับใครแล้วมันก็เป็นเหมือนต้นไม้เขย่าเงิน(ตัวทำเงิน) จิ่วเสวนเภสัชกรรมจะยอมขายให้เราหรอครับ?”
โคบายา ชิจิโร่กัดฟันพูดว่า“มันเกี่ยวกับความเป็นความตายของบริษัทผลิตยาโคบายาของเรา!เรื่องนี้ ไม่ว่าเขาจะตอบตกลงหรือไม่ ฉันก็จะบังคับอีกฝ่ายตอบตกลงให้ได้!”
โคบายา ชิจิโร่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า ตัวเองตกอยู่ในภวังค์เดียวกับ โคบายา ชิอิจิโร่ผู้ซึ่งเป็นพี่ชายที่บ้าคลั่ง
ตอนนั้น โคบายา ชิอิจิโร่แอบเห็นเย่เฉินมอบยาวิเศษให้กับซือเทียนฉี อยากใช้ยาวิเศษรักษาโคบายา ชิมาซาโอะผู้ซึ่งเป็นพ่อให้หายจากโรคอัมพาต กระทั่งอยากให้บริษัทผลิตยาโคบายายืนหยัดเพื่อเป็นผู้นำของบริษัทเภสัชกรรมระดับโลก ดังนั้นถึงได้เดินบนเส้นทางอันตราย สุดท้ายต้องเปลี่ยนชื่อเสียงเรียงนามไม่ให้คนอื่นรู้ และต้องไปเลี้ยงสุนัขอยู่ในฟาร์มสุนัข
และโคบายา ชิจิโร่ ไม่รู้ตัวเลยว่า กำลังเปิดประตูสู่ชะตากรรมเดียวกันกับพี่ชายของเขา
ผ่านไปไม่นาน ผู้ช่วยก็ทราบผลการตรวจสอบ
โคบายา ชิจิโร่“พรุ่งนี้เช้า ไปจิ่วเสวนเภสัชกรรม!”
ผู้ช่วยพูด“ท่านประธานครับ พรุ่งนี้เช้า เป็นการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของคุณนานาโกะนะครับ!คุณไม่ไปให้กำลังใจเธอที่สนามแข่งเหรอครับ?”
โคบายา ชิจิโร่โบกมือไปมาอย่างเบื่อหน่าย“ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุด คือการแทะจิ่วเสวนเภสัชกรรมลงมาให้ได้!ถ้าหากแทะจิ่วเสวนเภสัชกรรมไม่ได้ งั้นนานาโกะผมก็แทะไม่ได้เหมือนกัน!ถ้าหากจิ่วเสวนเภสัชกรรมสามารถแทะได้ ไม่ช้าก็เร็วนานาโกะก็จะต้องตกมาอยู่ในมือฉันอยู่ดี”
ผู้ช่วยรีบพยักหน้าพูดว่า“ท่านประธานครับ กระผมเข้าใจแล้วครับ!”
โคบายา ชิจิโร่พูดสำทับอีกว่า“จริงสิ ตอนนี้คุณรีบไปติดต่อ ไประดมกลุ่มผู้เชี่ยวชาญในประเทศมาหน่อย แล้วรีบพาพวกเขามาที่จินหลิงเที่ยงของพรุ่งนี้ ถ้าจิ่วเสวนเภสัชกรรมหัวแข็งขึ้นมา จัดการไม่ได้ ก็ให้ผู้เชี่ยวชาญกลุ่มนี้จัดการ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...