บทที่136 รักษาช่วยชีวิตคน(2)
……
กลางคืน ซ่งหวั่นถิงขับรถมาที่ชุมชนเพื่อรับเย่เฉินด้วยตนเอง
เมื่อเห็นเย่เฉิน เธอก็ยกมือขึ้นด้วยความเคารพและกล่าวว่า “อาจารย์เย่ ฉันสร้างความลำบากให้คุณแล้ว”
เย่เฉินยิ้มบาง ๆ “คุณซ่งไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น”
เมื่อพูดจบ เขาเห็นเธอสวมสร้อยข้อมือเพชรที่ข้อมือ จึงถามอย่างสงสัยว่า “สร้อยข้อมือที่ทำหายเมื่อครั้งนั้น ก็คือเส้นนี้ใช่ไหม? ”
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าอย่างรีบร้อนและกล่าวว่า “ใช่ คือเส้นนี้เองค่ะ เป็นของที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉันก่อนท่านจะเสียชีวิต สำหรับฉันแล้วมันสำคัญพอ ๆ กับชีวิตฉัน ต้องขอบคุณอาจารย์เย่ มิฉะนั้น ฉันอาจจะไม่ได้มันกลับคืนมาตลอดไป”
เย่เฉินยิ้มและกล่าวว่า “คุณกับมันยังมีวาสนาต่อกัน ถึงแม้ว่าผมไม่ช่วย เมื่อเวลาผ่านไปสักพักมันก็จะวกกลับมาในมือคุณอีกครั้ง”
ซ่งหวั่นถิงรู้ว่าที่เย่เฉินพูดแบบนี้คือถ่อมตน ก็รีบพูดขึ้นมา “อาจารย์เย่ คนที่มีความสามารถอย่างคุณนั้นหายาก และยังเป็นคนถ่อมตัวเช่นนี้ ก็ยิ่งหายากเข้าไปอีก”
เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ คุณซ่ง ไม่ต้องพูดประจบผมแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ”
ซ่งหวั่นถิงรีบพยักหน้าและกล่าวว่า “ อาจารย์เย่ เชิญขึ้นรถค่ะ! ”
เมื่อขึ้นไปนั่งบนรถโรลส์รอยซ์ของซ่งหวั่นถิงแล้ว คนขับก็ออกรถอย่างรวดเร็ว เพื่อไปยังคฤหาสน์ของตระกูลซ่งในเมืองจินหลิง
นี่คือวิลล่าสไตล์จีนทั่วไป ที่มีรูปทรงที่สวยงามใหญ่โตโอ่อ่า และยังมีสวนเจ็ดชั้น ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความงามแบบโบราณที่คลาสสิก แสดงถึงรสนิยมที่หรูหราของเจ้าของ
ยิ่งไปกว่านั้นคฤหาสน์แห่งนี้มีพื้นที่ขนาดใหญ่มาก และถ้าใครสามารถเป็นเจ้าของที่ดินผืนใหญ่ในเมืองจินหลิง แสดงให้เห็นได้ว่าตระกูลซ่งมีความมั่งคั่งแค่ไหน
ภายใต้การนำของซ่งหวั่นถิง เย่เฉินมาถึงลานหลัก ทันทีที่เดินเข้าประตู เขาเห็นชายหนุ่มในชุดสูทและรองเท้าหนัง เดินมาที่นี่พร้อมกับชายชราและหญิงสาว
ลูกหลานในตระกูลทุกคนต่างก็หาหมอผู้วิเศษจากทั่วทิศ(แปดเซียนข้ามทะเล)ในช่วงเวลานี้พวกเขาได้เชิญหมอที่มีชื่อเสียงมานับไม่ถ้วน เพื่อหวังที่จะรักษาคุณท่านซ่งให้หายดี เพื่อในอนาคตเวลาที่แบ่งทรัพย์สินกัน ตนเองจะได้รับส่วนแบ่งมากขึ้นกว่าเดิม
โดยเฉพาะซ่งหวั่นถิงกับพี่ชายเธอ(ลูกพี่ลูกน้อง)ซ่งหรงวี่
แต่น่าเสียดาย หมอที่มีชื่อเสียงเหล่านี้ทั้งหมดก็ต้องกลับไปด้วยความล้มเหลว
ซ่งหรงวี่คนนี้ดูเหมือนจะเป็นศัตรูกับซ่งหวั่นถิงเล็กน้อย ดังนั้นสายตาของเขาที่มองตนเองเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ตอนนี้ซ่งหวั่นถิงกล่าวว่า “พี่ชาย อาจารย์เย่เป็นคนที่เก่งมาก ก่อนหน้านั้นที่ฉันดวงตก ก็ได้ท่านอาจารย์ช่วยแก้เคล็ดเสริมดวงจนดีขึ้น สามารถบอกได้เลยว่าเป็นผู้หยั่งรู้”
ซ่งหรงวี่กล่าวด้วยความดูหมิ่นว่า “น้องสาว การรักษาคุณปู่ คนที่ต้องการคือหมอเทวดา ไม่ใช่อาจารย์ดูฮวงจุ้ยที่เอาเรื่องผีสางเทวดามาลวงใจคน คุณรู้หรือไม่? ”
……

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...