ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1360

เธอ เป็นเหมือนดั่งดอกไม้ที่งามสง่าและหอมกรุ่นที่สุด คนที่ได้พบเจอต่างมีความรู้สึกอย่างปกป้องดูแล

เย่เฉินถึงจะไม่ได้ชอบเธอ แต่ความชื่นชอบของเขายังคงเป็นส่วนใหญ่

ชื่นชมคนคนหนึ่ง แน่นอนว่าไม่อยากให้บุคคลนี้ได้รับบาดเจ็บ

แต่ คู่ต่อสู้ที่เธอเผชิญอยู่ตอนนี้ คือฉินเอ้าเสวี่ยนสาวแสบเหมือนพริกขี้หนู

จากการแข่งขัน แน่นอนว่าเย่เฉินอยากให้ฉินเอ้าเสวี่ยนชนะ ในขณะเดียวกันยังสามารถสร้างชื่อเสียงเกียรติยศให้กับประเทศจีน

อย่างไรก็ตาม โดยส่วนตัวแล้ว เขาก็ไม่อยากให้อิโตะ นานาโกะต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส

ในช่วงเวลาหนึ่ง เย่เฉินอยากย้ำเตือนกับฉินเอ้าเสวี่ยน ให้เธอหลังจากที่ขึ้นมาบนสังเวียนแล้ว เก็บออมแรงไว้หน่อย อย่าทำร้ายอิโตะ นานาโกะให้สาหัสนัก

แต่แล้ว หลังจากที่ลังเลอยู่พักหนึ่ง เขาจึงล้มเลิกความคิดนี้

เพราะว่า เขารู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถเข้าไปยุ่งกับการแข่งของฉินเอ้าเสวี่ยน

ถ้าหากตนเองพูดออกไป ในใจของฉินเอ้าเสวี่ยนจะเกิดความตกใจ และผิดหวัง

เนื่องจาก ในสายตาของเธอตนเองเป็นอาจารย์เย่ที่เธอเคารพ และเป็นครูฝึกของเธอในตอนนี้ ถ้าหากก่อนการแข่งขันตนเอง บอกให้เธอแสดงความเมตตาต่อศัตรู เธอจะต้องรู้สึกถึงการถูกหักหลังอย่างแน่นอน

เพราะฉะนั้น ตัวเองจึงต้องเก็บความห่วงใยนี้ไว้ในใจ ในขณะเดียวกันก็แอบคิด ถ้าหากอิโตะ นานาโกะบาดเจ็บไม่หนัก เขาหยุดแทรกแซง แล้วปล่อยให้เธอกลับญี่ปุ่น

แต่ถ้าอิโตะ นานาโกะได้รับบาดเจ็บสาหัส ตัวเองคงไม่สามารถไม่เอ่ยถามไถ่ อย่างน้อยก็ต้องช่วยเธอหนึ่งครั้ง จะให้เธอเป็นเหมือนยามาโมโตะ คาซึกิผู้ซึ่งเป็นอาจารย์ของเธอไม่ได้ เป็นคนพิการคนหนึ่ง

ในเวลาเดียวกัน ห้องพักผ่อนอีกห้อง สีหน้าของอิโตะ นานาโกะมีความตื่นเต้นไม่ใช่น้อง

อิโตะ นานาโกะรีบลุกขึ้นยืน แล้วโค้งคำนับต่อวิดีโอคอลบนโทรศัพท์มือถือตรงหน้า แล้วพูดอย่างเคารพ“โอะโต้ซัง！”

โอะโต้ซัง มีความหมายว่าคุณพ่อ ในภาษาญี่ปุ่น

หลังจากที่ได้ยินอิโตะ นานาโกะพูดคำว่าโอะโต้ซัง อิโตะทาเคฮิโกะจึงถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า“นานาโกะ ไปเถอะ พ่อเคารพการตัดสินใจของลูก ไปไล่ตามสิ่งที่ทำให้ตนเองไม่รู้สึกละอายใจในการตรวจสอบเถอะ พ่อจะรอลูกอยู่ที่โตเกียว！”

อิโตะ นานาโกะยิ้มหวาน แล้วพูดว่า“โอะโต้ซัง ถ้าหากหนูได้รับบาดเจ็บสาหัสในครั้งนี้ หนูไม่อยากกลับโตเกียวแล้ว หนูอยากไปพักร่างกายที่เกียวโต หนูชอบบรรยากาศที่เกียวโตกว่า……”

โตเกียวเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่น มหานครระดับนานาชาติ มีตึกสูงใหญ่ คนและรถราวิ่งกันขวักไขว่ เต็มไปด้วยความทันสมัย

แต่เกียวโต เป็นเมืองหลวงเก่าของญี่ปุ่น ที่นั่นมีอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์จำนวนมากที่มีอายุนับร้อยกระทั่งหลายพันปี อีกทั้งได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี บรรยากาศสมัยใหม่ไม่รุนแรงนัก สภาพแวดล้อมเงียบสงบ และอากาศก็ดี

เมื่อตอนที่อิโตะ นานาโกะยังเด็ก เธอได้เติบโตในขึ้นมาในบ้านหลังเก่าของตระกูลอิโตะในเกียวโต เมื่ออายุได้สิบสี่ปีเธอก็ได้ย้ายไปอยู่ที่โตเกียว แต่ในใจของเธอ เกียวโตเป็นบ้านเกิดเพียงแห่งเดียวในความทรงจำของเธอ