ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1361

คนหนุ่มสาวมักชอบไล่ตามแฟชั่น

ถ้าหากพูดถึงระดับแฟชั่น เมื่อประเทศญี่ปุ่นกับประเทศจีนเทียบกันแล้ว ไม่ได้ดีกว่ากันเท่าไร

ยังกล่าวได้อีกว่า ระดับแฟชั่นของญี่ปุ่น สูงกว่าประเทศจีน

เพราะฉะนั้นถึงได้เรียกว่าความคลั่งไคล้ในญี่ปุ่น เด็กผู้หญิงมีทรงผมสไตล์ญี่ปุ่น เล็บสไตล์ญี่ปุ่นรวมถึงการแต่งหน้าสไตล์ญี่ปุ่นและอื่นๆ

อาจกล่าวได้ว่า เด็กผู้หญิงญี่ปุ่น โดยรวมมีความเป็นแฟชั่นสูงมาก พวกเธอชอบเมืองแฟชั่นอย่างโตเกียว

แต่อิโตะ นานาโกะนั้นแตกต่างออกไป

เธอไม่ชอบอะไรที่เกี่ยวกับแฟชั่น

ตรงกันข้าม เธอกลับชอบวัฒนธรรมคลาสสิกมากกว่ามาโดยตลอด

ตัวอย่างเช่น เธอชอบศึกษาศิลปะเกี่ยวกับชา จีนโบราณ กวีนิพนธ์โบราณ หรือแม้แต่สถาปัตยกรรมและเสื้อผ้าโบราณ

เพราะฉะนั้น เมืองเกียวโตแห่งนี้ จึงเข้ากับอารมณ์ของเธอได้อย่างลงตัว

เธอเองก็รู้ว่าการแข่งขันในวันนี้ อาจกล่าวได้ว่าคงรอดกลับมาได้ยาก ถึงจะไม่สามารถทำให้เสียชีวิตได้ แต่การโชคชะตาที่ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสคงหนีไม่พ้นแน่

ดังนั้น เธอจึงมีความหวังว่าหลังจากที่ได้รับบาดเจ็บ จะได้กลับไปรักษาอาการที่เมืองเกียวโต

อิโตะทาเคฮิโกะได้ยินที่เธอพูดแล้ว เขาจึงพูดออกไปอย่างไม่ลังเล และเต็มไปด้วยความรัก“ไม่มีปัญหา！พ่อจะส่งคนไปทำความสะอาดคฤหาสน์ที่เกียวโต！”

“เยี่ยมไปเลยค่ะ！”อิโตะ นานาโกะดีใจเป็นอย่างมาก แล้วพูดอย่างตื้นตัน“หนูอยากกลับไปพักที่เกียวโตสักพักมานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสสักที ครั้งนี้สมปรารถนา”

พูดจบ เธอก็พูดอีกว่า“จริงด้วยค่ะโอะโต้ซัง รบกวนคุณพ่อไปบอกกับที่โรงเรียนหนูด้วยนะคะ”

“ได้！”อิโตะทาเคฮิโกะพยักหน้ารัวเร็ว“เรื่องพวกนี้ให้เป็นหน้าที่ของพ่อเถอะ หนูไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งนั้น ไปต่อสู้อย่างเข้มแข็งเถอะ！”

พอพวกเธอสองคนปรากฏตัว ก็ดึงดูดสายตาของคนทุกผู้ แต่สายตาของพวกเธอสองคน แต่สายตาของพวกเขาก็เริ่มมองหาจากด้านล่างเวที คนคนเดียวกันในกลุ่มฝูงชน

คนคนนั้น ก็คือเย่เฉิน

ตอนนี้เย่เฉินเป็นผู้ช่วยทางประสาทของฉินเอ้าเสวี่ยน เธอรู้ดีว่า ไม่มีความช่วยเหลือจากเย่เฉิน ตนเองก็ไม่สามารถมีอย่างทุกวันนี้ได้

สำหรับอิโตะ นานาโกะแล้ว ตอนนี้หัวใจของเธอเต็มไปด้วยเย่เฉิน สาเหตุที่ทำให้เธอทั้งๆที่รู้ว่าจะแพ้ในนัดนี้ กระทั่งจะได้รับบาดเจ็บสาหัส เหตุผลส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะ ไม่อยากให้เย่เฉินดูถูกตนเอง

ในตอนที่ทั้งสองคนมองเห็นเย่เฉิน สายตาของทั้งคู่ ก็ไปรวมอยู่กับเย่เฉิน

ฉินเอ้าเสวี่ยนไม่อาจปกปิดสีหน้าชื่นชมและนับถือของตนเองได้ แต่ในสายตาของอิโตะ นานาโกะ กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนดุจสายน้ำ

บนสังเวียน ผู้ตัดสินพาหญิงสาวทั้งสองคนไปสู่กลางสังเวียน แล้วอธิบายกติกาของการแข่งขันให้ทั้งสองฝ่ายฟัง