การแข่งขันซานดาวิทยาลัยนานาชาติสิ้นสุดแล้ว
ฉินเอ้าเสวี่ยนสวมเหรียญทองและโผเข้ากอดเย่เฉินที่อยู่ในห้องรับรองหลังเวที เธอร้องไห้หนักมาก
เหตุผลที่เธอร้องไห้ ด้านหนึ่งเพราะความตื่นเต้น อีกด้านหนึ่งเพราะต้องการขอบคุณ
ก่อนหน้านั้น ฉินเอ้าเสวี่ยนไม่เคยคิดมาก่อน วันหนึ่งตัวเองจะสามารถคว้าแชมป์โลกได้
ทำให้เธอในตอนนี้ ตื่นเต้นและดีใจมากๆ
ฉินเอ้าเสวี่ยนรู้ดีว่าที่เธอสามารถชนะและได้แชมป์โลก ทั้งหมดนี้เป็นเพราะอาจารย์เย่ที่ตัวเองรักมากๆค่อยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง สิ่งที่เขาช่วยเหลือเธอ มันมากเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูดได้
เมื่อเธอโผเข้ากอดเย่เฉิน ฉินกางกับฉินเอ้าตงก็รีบถอยออกจากห้องรับรองทันที
ฉินเอ้าเสวี่ยนที่สวมใส่สปอร์ตบราและกางเกงขาสั้นกอดเย่เฉินไว้แน่น โดยไม่สนใจว่าตัวเองเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่ไม่เคยคบหาดูใจกับใครมาก่อน
เธอกอดเย่เฉินไว้แน่นและซบอยู่ในอกของเขาและสะอื้น:“อาจารย์เย่ ขอบคุณมากๆ !ถ้าไม่มีคุณ เอ้าเสวี่ยนไม่มีวันได้รับเหรียญทองนี้แน่นอน...”
เย่เฉินลูบแผ่นหลังของฉินเอ้าเสวี่ยนเบาๆและพูดอย่างจริงจังว่า:“คุณต้องจำไว้ เธอยิ่งมีความสามารถเท่าไหร่ ความรับผิดชอบก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น การที่เธอชนะครั้งนี้มันเป็นแค่การเริ่มต้น ต่อจากนี้ไปเธอต้องฝึกฝนอย่างหนัก เตรียมตัวสำหรับโอลิมปิกครั้งหน้า ถ้าเธอสามารถเอาชนะและได้เหรียญทองในโอลิมปิก นั่นจะเป็นการสร้างชื่อเสียงให้ประเทศตัวเอง”
ฉินเอ้าเสวี่ยนรีบพูดทันที:“อาจารย์เย่ ฉันไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกมาก่อน และไม่รู้ว่าคณะกรรมการโอลิมปิกของประเทศเราจะยอมรับฉันไหม!การแข่งขันโอลิมปิกทุกครั้งต้องมีคณะกรรมการโอลิมปิกเสมอ นักกีฬาทุกคนที่จะเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิก ต้องได้รับการคัดเลือกจากคณะกรรมการโอลิมปิก ถ้าได้รับการคัดเลือกและเข้าร่วมทีมชาติ มีรายชื่อเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ถึงจะสามารถไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกได้...”
ด้านนอกประตู มีผู้ชายวัยกลางคนอายุประมาณ 50 ปี เมื่อคนๆนี้เข้ามาก็พูดกับฉินเอ้าเสวี่ยนด้วยความดีใจว่า:“คุณฉิน การแข่งขันเมื่อสักครู่ของคุณมันช่างยอดเยี่ยมมากๆ คุณมีทักษะที่ยอดเยี่ยมจริงๆ และคุณก็สร้างชื่อให้กับประเทศด้วย!ฉันขอแสดงความยินดีกับคุณด้วย!”
ขณะนี้ ประธานโล๋เป็นผู้ดูแลกีฬาในจังหวัด
นักกีฬาทั้งหมดของจังหวัด อยู่ภายใต้การปกครองและดูแลของเขา
ฉินเอ้าเสวี่ยนพูดอย่างสุภาพ:“ประธานโล๋ คุณชมฉันมากเกินไปแล้ว!”
ประธานโล๋พูดอย่างจริงจังว่า:“คุณฉิน เมื่อสักครู่ฉันได้รับโทรศัพท์จากคณะกรรมการโอลิมปิกของเย่นจิง พวกเขาให้ฉันมาเชิญคุณเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในครั้งหน้า เพื่อเป็นตัวแทนประเทศไปแข่งขันการต่อสู้แบบฟรีสไตล์ ถ้าคุณเห็นด้วย คุณสามารถไปค่ายฝึกซ้อมของทีมชาติที่เย่นจิงได้ทันที ฤดูร้อนของปีหน้า คุณจะเป็นตัวแทนของประเทศเพื่อเข้าร่วมการแข่งกันกีฬาโอลิมปิก ไม่ทราบว่าคุณคิดยังไง?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...