ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1378
เซียวชูหรันรีบพูดขึ้นมาทันที：“ฉันรู้แล้ว พ่อไม่ต้องเป็นห่วง รีบทานอาหารเถอะ！”
เซียวฉางควนพูดอย่างจริงจัง：“ฉันกำลังสอนประสบการณ์ชีวิตให้พวกคุณ โดยเฉพาะเธอชูหรัน เธอยุ่งกับการทำงานทุกวัน เธอน่าจะเรียนรู้เพิ่มเติมจากเย่เฉิน มีงานก็ไปทำงาน ถ้าไม่มีงานก็พักผ่อนเยอะๆ และต้องดูแลที่บ้านด้วย ในความคิดของฉัน เธอควรจะหยุดและพักผ่อนสักสองสามวัน ออกไปท่องเที่ยวกับเย่เฉินบ้าง”
ขณะนี้เย่เฉินก็เอ่ยปากพูด：“คุณพ่อครับ ในช่วงสองวันนี้ ฉันอาจจะต้องไปต่างเมือง”
“ไปต่างเมือง？”เซียวฉางควนถามด้วยความสงสัย：“ลูกเขย คุณจะไปที่ไหนเหรอ？”
เย่เฉินพูด：“ฉันจะเดินทางไปที่เย่นจิง”
“ไปเย่นจิง？”เซียวฉางควนถามด้วยความประหลาดใจ：“คุณไปทำอะไรที่เย่นจิง？”
สีหน้าของเซียวชูหรันก็เต็มไปด้วยความสงสัย
ในความคิดของเธอ ตั้งแต่เย่เฉินแต่งงานกับเธอ ช่วงเวลาสี่ปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยออกไปจากจินหลิงเลย และเธอไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆเขาถึงไปเย่นจิงที่อยู่ห่างไกลขนาดนั้น
อันที่จริง เย่เฉินไม่เคยเดินทางไปต่างเมืองเลย ครั้งที่แล้วเพราะเรื่องของซุหางแห่งสำนักขอทาน เขาก็เลยเดินทางไปที่ชายแดนติดกันของสองเมือง สำหรับเย่นจิง ตั้งแต่ปีนั้นที่จากมา เขาก็ไม่เคยกลับไปอีก
ในเวลานี้ เย่เฉินก็อ้างว่าจะไปดูฮวงจุ้ยและพูดว่า：“มีคนแนะนำงานด้านฮวงจุ้ยให้ฉัน ไปที่เย่นจิงเพื่อดูฮวงจุ้ยให้คฤหาสน์หลังใหม่ของเศรษฐีคนหนึ่ง”
เซียวชูหรันได้ยินคำพูดนี้ เธอก็จำเรื่องที่เย่เฉินพาเธอไปเจอกู้ชิวอี๋ทันที กู้ชิวอี๋เคยบอกว่าจะเชิญพวกเขาไปดูฮวงจุ้ยที่เย่นจิง ดูแล้วน่าจะเป็นเรื่องนี้
หม่าหลันได้ยินคำพูดนี้ เธอก็ตื่นเต้นและถาม：“ ลูกเขย เศรษฐีของเย่นจิง เขาน่าจะให้เงินคุณไม่น้อยใช่ไหม？”
เซียวชูหรันพูดด้วยความจำใจ：“พอได้แล้วๆ ทำไมพวกท่านสองคนถึงทะเลาะกันทุกเรื่องเลย！”
เซียวฉางควนเบะปาก กลอกตาใส่หม่าหลันและพูด：“ความรู้สึกมันพังทลายแล้วไง！พอความรู้สึกพังทลายลงพวกเราก็ทะเลาะกันได้ทุกเรื่อง...”
หม่าหลันตบโต๊ะและพูด：“เซียวฉางควน ยังไม่จบใช่ไหม？”
เซียวฉางควนหดศีรษะของตัวเอง：“หึ ฉันไม่อยากถือสาคนอย่างคุณ”
เซียวชูหรันถอนหายใจ มองไปที่เย่เฉิน ถามด้วยสีหน้าจริงจัง：“เรื่องที่เย่นจิง คุณรับปากฝั่งนู้นหรือยัง？”
“ฉันรับปากเขาแล้ว”เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม：“ฉันจะไปเย่นจิงในช่วงสองวันนี้ แต่คุณวางใจได้ ฉันไปไม่นาน ไม่กี่วันก็กลับมา”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...