เย่เฉินรีบพูดห้ามทันที:“พ่อแม่ คุณทั้งสองคนอย่าทะเลาะกันอีกเลย ยังไงพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน อย่าทะเลาะกันจนทำให้ทุกคนไม่สบายใจ”
หม่าหลันพูดกับเซียวฉางควนว่า:“ฉันเห็นแก่หน้าลูกเขย ฉันจะไม่ถือสาคนอย่างคุณ!”
หลังจากทานอาหารเสร็จ เซียวฉางควนนั่งดูทีวีอยู่ห้องรับแขก หม่าหลันกำลังเก็บกวาดอยู่ในห้องครัว เซียวชูหรันพูดกับเย่เฉินว่า:“ที่รัก วันนี้ฉันเหนื่อยมากๆ ฉันจะไปอาบน้ำเพื่อผ่อนคลาย”
เย่เฉินพยักหน้าและพูด:“ที่รัก คุณเติมน้ำในอ่างให้เต็ม และใส่เกลือเล็กน้อย แล้วค่อยแช่ตัว”
“โอเค งั้นฉันขึ้นไปก่อนนะ”
เซียวชูหรันพึ่งจะขึ้นห้อง เฉินจื๋อข่ายก็โทรศัพท์มาหาเย่เฉินทันทีและพูด:“คุณชาย ยอดฝีมือสิบกว่าคนที่โคบายาชิจิโร่หามาจากญี่ปุ่น พวกเขาออกเดินทางแล้ว”
“อืม?”เย่เฉินรีบถามทันที:“พวกเขาออกเดินทางจากที่ไหน?และพวกเขากำลังจะไปที่ไหน?”
เฉินจื๋อข่ายพูด:“พวกเขาทั้งหมดออกเดินทางจากโรงแรมสากลจินหลิง กำลังไปที่บริษัทผลิตยาเก้าเสวียน ช่วงนี้เว่ยเลี่ยงทำงานที่บริษัทผลิตยาเก้าเสวียนทุกวันจนดึก ฉันสงสัยว่าพวกเขาต้องการจับตัวเว่ยเลี่ยง”
เย่เฉินถาม:“คนของคุณเตรียมพร้อมหรือยัง?”
เฉินจื๋อข่ายพูด:“ฉันได้เตรียมลูกน้องไว้แล้ว ทั้งหมดห้าสิบกว่าคน ทุกคนพกปืนไปด้วย ยอดฝีมือญี่ปุ่นพวกนั้นไม่มีใครมีอาวุธ พวกเขาไม่น่ากลัวเลย นอกจากนี้ หงห้าได้ส่งลูกน้องมาหนึ่งร้อยกว่าคน ค่อยซุ่มโจมตีอยู่ในเส้นทางที่ไปบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน ครั้งนี้รับประกันได้ว่ายอดฝีมือญี่ปุ่นพวกนี้ต้องหนีไม่รอดอย่างแน่นอน!”
เย่เฉินถามอีกครั้ง:“แล้วโคบายาชิจิโร่ละ?เขาอยู่ที่ไหน?”
เฉินจื๋อข่ายพูด:“โคบายาชิจิโร่ก็เดินทางไปด้วย ฉันเดาว่าเขาคงจะลงมือจับตัวเว่ยเลี่ยงด้วยตัวเอง
เย่เฉินพูด:“ดีมาก คุณช่วยแชร์ตำแหน่งมาให้ฉันด้วย ฉันจะตามไปเดี๋ยวนี้”
ป้ายทะเบียนของรถบัสเป็นของซูหาง หน้ากระจกรถบัสยังมีข้อความเขียนว่า“ซูหางไปจินหลิง”
เย่เฉินยิ้มอยู่ในใจ ดูเหมือนเฉินจื๋อข่ายจะเป็นคนเล่ห์เหลี่ยมเหมือนกัน
ถ้าตัวเองเป็นโคบายาชิจิโร่ ซุ่มโจมตีอยู่ในเส้นทางที่เว่ยเลี่ยงจะกลับบ้าน นอกจากจะคอยสังเกตรถยนต์ของเว่ยเลี่ยงแล้ว เขาก็จะสังเกตรถยนต์คันอื่นๆที่กำลังวิ่งอยู่ในเส้นทางนี้อย่างแน่นอน เพราะเว่ยเลี่ยงอาจจะมีบอดี้การ์ดค่อยปกป้องอย่างลับๆ
แต่เขาคงไม่สนใจรถบัสที่มีป้ายทะเบียนของต่างถิ่นอย่างแน่นอน
ถ้าตอนที่ซุ่มโจมตีแล้วเห็นรถบัสทางไกลที่มีป้ายทะเบียนของต่างถิ่น เขาคงจะคิดว่าคงเป็นรถบัสที่วิ่งผ่านอย่างแน่นอน
ถ้าเป็นอย่างนั้น คงทำให้โคบายาชิจิโร่รับมือไม่ทันและคาดไม่ถึงอย่างแน่นอน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...