ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1383
เมื่อโคบายาชิจิโร่คิดว่าตัวเองกำลังวางกับดักเพื่อซุ่มโจมตีและจับตัวเว่ยเลี่ยงได้ ในขณะเดียวกันกับดักและซุ่มโจมตีของเย่เฉินก็กำลังล้อมโคบายาชิจิโร่ไว้อย่างแน่นหนา
ในเวลานี้และสถานที่นี้ โคบายาชิจิโร่คิดว่ายอดฝีมือที่เขาหามาจากญี่ปุ่นจะสามารถจัดการเว่ยเลี่ยงได้
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ สองข้างทางของทางออกเส้นนี้ มีคนอย่างน้อยห้าสิบกว่าคนกำลังล้อมพวกเขาอยู่
ในเวลานี้ รถบัสที่เย่เฉินกำลังนั่งอยู่ ห่างจากสถานที่นี้ไม่ถึงสามกิโลเมตร
เบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนที่เว่ยเลี่ยงอยู่ ห่างจากที่นี่ ไม่เกินสามกิโลเมตรเหมือนกัน
ตอนนี้เว่ยเลี่ยงก็เดินออกมาจากบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน เขาเลิกงานแล้วขึ้นรถของตัวเอง ขับรถออกไปขึ้นทางด่วน เหมือนทุกๆวัน
เมื่อสายข่าวของโคบายาชิจิโร่รายงานเขาว่า เว่ยเลี่ยงได้ออกมาจากบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนแล้ว และเขากำลังขับรถกลับบ้านเพียงคนเดียว โคบายาชิจิโร่ดีใจและตื่นเต้นมากๆ！
ผ่านไปสิบนาที เว่ยเลี่ยงขับรถเบนซ์มาและวิ่งอยู่บนทางโค้งนี้
ค่ำคืนนี้ทั้งมืดและมีลมพัดแรง บนทางด่วนไม่ค่อยมีรถยนต์สัญจรไปมา
โคบายาชิจิโร่วางแผนเรียบง่ายและตรงไปตรงมา พวกเขาจะหยุดรถยนต์ของเว่ยเลี่ยงที่ตรงนี้ จากนั้นก็จับตัวเว่ยเลี่ยงไป พาเขาไปยังที่ปลอดภัยแล้วค่อยทรมานเขา บีบบังคับให้เขาบอกสูตรยาทั้งหมดออกมา
ในขณะเดียวกัน โคบายาชิจิโร่ได้ส่งคนไปซื้อยาสมุนไพรจีนหลายร้อยชนิดไว้แล้ว ถ้าเว่ยเลี่ยงบอกสูตรยาออกมา ก็สามารถผลิตยาออกมาได้ทันที จากนั้นค่อยเอามาเปรียบเทียบกับยากระเพาะเก้าเสวียนที่ขายอยู่ในตลาดตอนนี้
ถ้าประสิทธิภาพของยาที่พวกเขาผลิตออกมาเหมือนกับยากระเพาะเก้าเสวียนที่ขายอยู่ตอนนี้ โคบายาชิจิโร่ก็จะบินกลับไปญี่ปุ่นทันที แล้วเริ่มผลิตยากระเพาะเสี่ยวหลินด้วยสูตรยาใหม่ตัวนี้
และยอดฝีมือสิบกว่าคนที่ตัวเองหามา ให้พวกเขาอยู่ที่นี่ เพื่อทำลายบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนทั้งหมด
โคบายาชิจิโร่เดินออกมาจากความมืดและยิ้มอย่างเย็นชา：“สวัสดีผู้จัดการเว่ย พวกเราเจอหน้ากันอีกแล้ว！”
เว่ยเลี่ยงถามออกมาทันที：“โคบายาชิจิโร่？！คุณคิดจะทำอะไร？！”
โคบายาชิจิโร่พูดด้วยรอยยิ้ม：“ไม่มีอะไร แค่ตอนกลางวันยังพูดเรื่องทำธุรกิจร่วมกันไม่สำเร็จ ฉันก็เลยอยากเชิญคุณเปลี่ยนสถานที่คุยกัน เรื่องที่พวกเราจะทำธุรกิจร่วมกัน”
เมื่อพูดจบ เขาก็พูดกับชายชุดดำทันที：“พาเขาไปด้วย！”
ในขณะนี้ จู่ๆก็มีรถบัสคันหนึ่ง วิ่งมาจากฝั่งตรงข้าม
คนขับกะพริบไฟหน้ารถบัสแล้วก็บีบแตร
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...