ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1384
โคบายาชิจิโร่ขมวดคิ้ว：“แม่งเอ๊ย ดึกขนาดนี้ยังมีรถบัสมาทางนี้ด้วยเหรอ？”
เมื่อพูดจบ เขาก็พูดกับชายชุดดำ：“รีบขยับรถยนต์ไปข้างทาง มิฉะนั้นหากผู้คนสัญจรผ่านไปแล้วเกิดความสงสัย จะเกิดปัญหาที่ไม่จำเป็น！”
ชายชุดดำกำลังจะเดินไปข้างหน้า รถบัสคันนั้นก็จอดอยู่ด้านหน้ารถยนต์สองคันที่แกล้งทำเป็นเกิดอุบัติเหตุทันที
คนขับเปิดกระจกรถบัสและตะโกน：“เห้ย เกิดอะไรขึ้น？เกิดอุบัติเหตุรถยนต์ชนกัน ต้องขวางถนนทั้งหมดด้วยเหรอ？”
หนึ่งในชายชุดดำรีบพูดทันทีว่า：“ขอโทษครับ ขอโทษครับ พวกเราจะรีบขยับรถยนต์ รีบขยับเดี๋ยวนี้เลย！”
คนขับพูดไปด่าไป：“เร็วๆหน่อย พวกคุณชักช้าอยู่ทำไม？พวกคุณอยากโดนฉันสั่งสอนหรือไง！”
เมื่อชายชุดดำคนนั้นได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็โกรธขึ้นมาทันที และด่ากลับไป：“บากะยาโร่！คุณพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง？！”
คนขับพูดเยาะเย้ย：“โอ้ เป็นคนญี่ปุ่นเหรอ จะเอายังไงไอ้คนญี่ปุ่น？อย่ามาอวดเก่งกับฉันตรงนี้？พวกแกไม่รู้เหรอว่าที่นี่คือที่ไหน ที่นี่คือประเทศจีน รู้ไหม？China！อ่านตามฉันสิ C-H-I-N-A！”
ชายชุดดำคนนี้อยู่ในญี่ปุ่น เขาเป็นอาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้ที่ได้รับการนับถือ ถึงแม้เขาจะไม่เก่งเท่ากับยามาโมโตะคาซึกิที่เป็นอาจารย์ของอิโตะนานาโกะ แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นยอดฝีมือเหมือนกัน เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะโดนคนขับรถบัสชี้หน้าด่า ทำให้เขาโกรธมากๆและพูด：“แม่งเอ๊ย！วันนี้ถ้าฉันไม่สั่งสอนแกสักหน่อย คุณคงไม่รู้ผลลัพธ์ของการพูดปากมาก！”
โคบายาชิจิโร่รีบตะโกนด่าทันที：“มุซาชิ！เห็นแก่ส่วนรวมก่อน อย่าสร้างปัญหาตอนนี้！รีบไปขยับรถยนต์เดี๋ยวนี้ แล้วปล่อยรถบัสผ่านไป！”
ชายชุดดำเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาทำได้เพียงคบฟัน ชี้หน้าคนขับรถบัสแล้วด่า：“ถือว่าคุณโชคดีไป วันนี้ฉันจะไว้ชีวิตแก！”
คนขับรถบัสไม่ตกใจเลย เขากดปุ่มเปิดประตูและตะโกนด่า：“เหี้ย！คนขี้ขลาดอย่างพวกคุณ ยังกล้ามีปัญหากับฉันเหรอ？วันนี้ฉันจะตีพวกแกให้ตาย！”
เมื่อพูดจบ ประตูรถบัสก็เปิดออกทันที
ชายชุดดำที่เป็นยอดฝีมือจากญี่ปุ่นก็พุ่งขึ้นรถบัสทันที พวกเขาอยากจะทุบตีคนขับให้ตาย
อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าทันทีที่พวกเขาขึ้นรถบัส ประตูรถบัสก็ปิดทันที บนรถบัสที่มืดสงัด จู่ๆชายฉกรรจ์สี่สิบกว่าคนก็หยิบปืนขึ้นมาแล้วเล็งปืนไปที่พวกเขาทันที
ในขณะนี้พวกเขากลัวจนฉี่จะราด เย่เฉินก็ยืนขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย พูดอย่างเย็นชา：“พวกแกรีบเอาหัวหมอบลงกับพื้น ถ้าไม่ทำตามที่ฉันพูด ฉันจะสั่งให้พวกเขายิงพวกแกให้กระจุย！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...