ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1386
เมื่อโคบายาชิจิโร่ได้ยินเสียงนี้ ทำให้เขาตกใจกลัวจนตัวสั่น
หลังจากนั้น เขาก็เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาและเย็นชาของเย่เฉิน
“เย่...คุณเย่？！”
โคบายาชิจิโร่แทบจะสิ้นหวัง：“คุณ...คุณอยู่ที่นี่ได้ยังไง？”
เย่เฉินถามเขา：“เว่ยเลี่ยงเป็นคนของฉัน บริษัทผลิตยาเก้าเสวียนก็เป็นของฉัน คุณจะจับตัวเขา และขโมยสูตรของยากระเพาะเก้าเสวียนของฉัน ฉันก็ต้องมาเจอคุณไง！ฉันเกรงว่าคุณจะคิดว่า ฉันเป็นคนที่รังแกได้ง่ายๆ คุณกับพี่ชายคุณไม่ต่างกันเลย ชอบมารังแกฉันตลอด”
“อ้า？！”โคบายาชิจิโร่คุกเข่าลงกับพื้นและร้องไห้ทันที：“คุณเย่ ฉันขอโทษจริงๆ！ฉันไม่รู้จริงๆว่าเว่ยเลี่ยงเป็นคนของคุณ และยิ่งไม่รู้ว่าบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนก็เป็นของคุณด้วย ถ้าฉันรู้จริงๆ ฆ่าฉันให้ตาย ฉันก็ไม่กล้ามาแย่งของๆคุณอยู่แล้ว！”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม：“อย่าพูดเรื่องไร้สาระกับฉัน ตอนนี้คุณลงมือจับคนของฉันไว้แล้ว ยังกล้าพูดว่าไม่กล้ามาแย่งของๆฉันอีก？คุณคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบที่คุณจะโกหกได้ง่ายๆเหรอ？”
ตอนนี้โคบายาชิจิโร่รู้สึกหวาดกลัวจนใกล้จะเป็นลมแล้ว
เขารู้ว่าเย่เฉินเป็นคนยังไง？เขาเย่เฉินทำอะไรได้บ้าง เพราะพี่ชายของเขาตายเพราะเย่เฉิน
ครั้งนี้ เขาก็ตกอยู่ในมือของเย่เฉิน เขารู้ว่าเย่เฉินไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆอย่างแน่นอน
เย่เฉินพูดอย่างดูถูกเหยียบหยาม：“โคบายาชิจิโร่ ดูสารรูปของคุณในตอนนี้สิ！เป็นผู้ชายอกสามศอกยังร้องไห้ได้ถึงขนาดนี้ คุณไม่อายเหรอ？”
โคบายาชิจิโร่ร้องไห้ทั้งน้ำตา：“คุณเย่...ฉัน...ฉันยังไม่อยากตาย...ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่...ฉันยังไม่ได้แต่งงานเลย... ตระกูลโคบายายังไม่มีลูกหลานสืบทอดตระกูลเลย...คุณอย่าทำให้ตระกูลโคบายาไร้สายเลือดสืบทอดตระกูลเลย！”
เย่เฉินเห็นเขาร้องไห้เหมือนผู้หญิง เขาพูดอย่างดูถูก：“คุณลองตักน้ำใส่กะโหลกและชะโงกดูเงาตัวเอง คุณยังมีสารรูปความเป็นผู้ชายอกสามศอกไหม？ฉันไม่เคยพูดเลยว่าจะฆ่าคุณ？คุณวางใจ ฉันจะไว้ชีวิตคุณ”
โคบายาชิจิโร่ประหลาดใจทันที：“คุณ...คุณบอกว่าจะส่งฉันไปอยู่เจอพี่ชายไม่ใช่เหรอ？”
เย่เฉินพูดเบาๆว่า：“ฉันจะส่งคุณไปเจอพี่ชายของคุณจริงๆ แต่ฉันลืมบอกคุณ ฉันไม่ได้ฆ่าพี่ชายของคุณ เขายังมีชีวิตอยู่！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...