ผ่านไปสักพัก มีผู้ชายคนหนึ่งใส่เสื้อคนงานสีเทาน้ำเงิน ใส่ถุงมือและแขนเสื้อสีเทาน้ำเงิน วิ่งมาด้วยสีหน้าตื่นเต้น
เมื่อเข้ามาในประตู เขาก็เห็นหน้าเย่เฉินทันที เขารีบพูดด้วยความตื่นเต้น“สวัสดีครับ! คุณเย่ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน!”
โคบายาชิอิจิโร่อยู่ที่นี่มานานแล้ว ทุกวันเขาทำได้แค่พูดคุยกับลูกน้องไม่กี่คนของท่านหงห้า อันที่จริงเวลาส่วนใหญ่ของเขาคือการอยู่กับสุนัข
เมื่ออยู่ที่นี่นานๆ ทำให้เขารู้สึกเหงามากๆ
เมื่อเขาได้ยินว่าเย่เฉินมาที่นี่ในเวลานี้ และอยากเจอหน้าเขา ทำให้เขาตื่นเต้นมากๆอย่างบอกไม่ถูก
ตื่นเต้น เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เจอหน้าคนรู้จักหรือเพื่อนมานานแล้ว ถึงแม้เย่เฉินจะไม่ใช่เพื่อนของเขา แต่ก็นับได้ว่าเป็นคนรู้จักของเขา?
มันเป็นเรื่องยากจริงๆสำหรับเขาที่จะได้เห็นหน้าคนที่เขารู้จัก
เย่เฉินมองหน้าเขา และพูดด้วยรอยยิ้ม:“โคบายาชิอิจิโร่ คุณพูดภาษาจีนได้ดีมากๆ ไม่มีสำเนียงอย่างอื่นเลย ช่วงนี้คุณน่าจะตั้งใจเรียนภาษาจีนมากๆใช่ไหม?”
โคบายาชิอิจิโร่ยิ้มอย่างเขินอายและพูด:“ช่วงนี้ทุกวัน นอกจากเลี้ยงสุนัขแล้ว เวลาที่เหลือฉันก็เอามาเรียนภาษาจีน คนอื่นๆในโรงเลี้ยงสุนัขช่วยฉันฝึกพูดและสอนฉันออกเสียง ทำให้ฉันเรียนรู้ภาษาจีนได้เร็วขึ้น คุณเย่ชมฉันมากเกินไปแล้ว!”
เย่เฉินพยักหน้าและชี้ไปที่โคบายาชิจิโร่ที่คุกเข่าและตัวสั่นอยู่บนพื้นโดยหันหลังให้โคบายาชิอิจิโร่ เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม:“โคบายาชิอิจิโร่ วันนี้ฉันพาคนที่คุณรู้จักมาเจอคุณ คุณมาดูสิว่าเขาเป็นใคร”
เวลานี้โคบายาชิจิโร่หวาดกลัวมากๆจนตัวสั่นอย่างรุนแรง
ตอนที่เขาได้ยินเสียงของพี่ชาย เขารู้สึกกลัวมากๆ เพราะเขารู้ว่าตัวเองทำผิดและรู้สึกละอายใจ
เพราะตอนนั้นเขาใช้เงินจำนวนมาก ว่าจ้างนักฆ่าญี่ปุ่นจำนวนมากตามฆ่าพี่ชายตัวเองถึงประเทศจีน
โคบายาชิจิโร่กลัวจนหัวหดและตะโกนว่า:“พี่ชาย!พี่ชาย!เรื่องนี้โทษฉันไม่ได้!ตอนนั้นท่านพ่อทานยาที่พี่ชายส่งกลับไป ไม่นานท่านพ่อก็สิ้นใจ ฉันคิดว่าพี่ชายตั้งใจฆ่าท่านพ่อ ฉันก็เลยจะใช้ชีวิตของพี่ชายชดใช้ให้ท่านพ่อ...”
โคบายาชิอิจิโร่พุ่งเข้าไปด้วยความโกรธ จับคอเสื้อของโคบายาชิจิโร่ต่อยหน้าของโคบายาชิจิโร่แบบไม่ยั้ง!
ในเวลาเดียวกัน เขาคบฟันและด่าออกมา:“คำพูดโกหกของแก หลอกคนในตระกูลโคบายา มันอาจจะเป็นไปได้ แต่ถ้าคิดจะมาหลอกฉัน มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว !”
“แกคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าแกคิดแผนการอะไรอยู่เหรอ?แกรู้ทั้งรู้ว่าฉันอยู่ประเทศจีน เพราะฉันอยู่ไกล ไม่สามารถฆ่าพ่อได้อยู่แล้ว และฉันจะทำเรื่องนี้เพื่อให้แกได้ผลประโยชน์ทั้งหมดเพื่ออะไร!“
“แกรู้ทั้งรู้ว่าหลังจากท่านพ่อเสียชีวิตไปแล้ว ฉันเป็นลูกชายคนโต ฉันจะได้สืบทอดทรัพย์สินของตระกูลทั้งหมด!”
“ดังนั้นแกก็กล่าวหาว่าฉันฆ่าท่านพ่อ แล้วแกก็ฆ่าฉัน จากนั้นยึดครองทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลโคบายา!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...