ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1389

ผ่านไปสักพัก โคบายาชิจิโร่โดนพี่ชายทำร้ายจนเลือดอาบใบหน้า และเขาเจ็บปวดจนเกือบจะหมดสติไปหลายครั้ง

แต่เขาก็โดนหมัดของโคบายาชิอิจิโร่ต่อยจนได้สติกลับมา！

ตอนนี้โคบายาชิอิจิโร่เก่งมากๆ

เมื่อก่อนเขาเป็นลูกคนรวยที่ชอบสุราและนารีจนทำให้ร่างกายอ่อนแอ แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาทำงานหนักทุกวันที่โรงเลี้ยงสุนัขของหงห้า ทำให้ร่างกายของเขาแข็งแรงมากขึ้น ฉันไม่กล้าพูดว่าเขาเป็นยอดฝีมือ แต่เขาสามารถชกต่อยโคบายาชิจิโร่ที่ชอบสุรานารีจนร่างกายอ่อนแอได้อย่างสบายมากๆ

ในเวลานี้โคบายาชิจิโร่ตระหนักได้ว่า ร่างกายของตัวเองอ่อนแอมากแค่ไหน หลังจากโดนต่อยไม่กี่หมัด เขาก็เกือบจะหมดสติและเกือบจะเสียชีวิต

เขาร้องไห้และพูดอย่างคลุมเครือว่า：“พี่ชาย ได้โปรดเห็นแก่ที่พวกเราเป็นพี่น้องกันคลานตามกันมา พี่ชายปล่อยฉันไปเถอะ...”

เมื่อพูดจบ เขาก็ร้องไห้เสียงดังทันที

โคบายาชิอิจิโร่กัดฟันและด่า：“แกยังรู้ว่าพวกเราเป็นพี่น้องกันอีกเหรอ？แกยังรู้ว่าพวกเราเป็นพี่น้องที่คลานตามกันมาอีกเหรอ？！”

“ชิจิโร่ ตั้งแต่เล็กจนโต ฉันรักและเอ็นดูแกมากๆ แกลืมไปแล้วเหรอ？！”

“ถึงแม้พวกเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว พวกเรามักจะต่อสู้เพื่อแย่งฐานะในตระกูล แต่ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายแกเลย！”

“แต่แกละ？แกรู้ทั้งรู้ว่าพวกเราสองคนเป็นพี่น้องพ่อแม่เดียวกัน แกรู้ทั้งรู้ว่าฉันไม่ฆ่าพ่อตัวเองอยู่แล้ว แต่แกกลับกล่าวหาว่าฉันฆ่าพ่อตัวเอง และใช้เงินพันล้านเพื่อจ้างคนมาฆ่าฉันอีก！”

“ฉันไม่มีน้องชายที่เป็นเดรัจฉานอย่างแก วันนี้ฉันจะฆ่าคนอกตัญญูของตระกูลโคบายาอย่างแก！ฆ่าไอ้สารเลวอย่างแกด้วยมือของฉันเอง！”

โคบายาชิจิโร่หวาดกลัวจนร้องไห้ออกมา เสียงของเขาก็แหบไปด้วย

แต่โคบายาชิอิจิโร่ไม่ได้เห็นใจหรือสงสารเขาเลย

ตอนนี้เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

โคบายาชิอิจิโร่ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้นและพูดทั้งน้ำตา：“ฉันยินดีกลับไป！คุณเย่ฉันยินดีกลับไป！”

เย่เฉินพยักหน้า：“ฉันปล่อยคุณกลับไปได้ แต่มีเงื่อนไข คุณต้องรับปากฉันก่อน”

โคบายาชิอิจิโร่รู้ว่าเย่เฉินไม่ปล่อยเขากลับไปโดยที่ไม่หวังผลประโยชน์ ดังนั้นเขาถามอย่างไม่ลังเล：“คุณเย่ ไม่ว่าคุณจะมีเงื่อนไขอะไร ฉันรับปากทั้งหมด！ขอแค่คุณยอมปล่อยฉันกลับไปที่ญี่ปุ่น！”

เขาทำงานในโรงเลี้ยงสุนัขถึงแม้จะไม่ใช่งานที่ยากลำบาก และไม่ได้โดนลงโทษหรือรังแก แต่การใช้ชีวิตอยู่ตรงนี้ มันไม่ได้สุขสบายเหมือนตอนที่เขาเป็นลูกชายใหญ่ของตระกูลโคบายา มันต่างกันมากๆ

เขาทนทุกข์มานาน และคาดหวังว่าตัวเองจะได้กลับไปตลอดเวลา เดิมทีเขาคิดว่าชั่วชีวิตนี้คงออกไปจากโรงเลี้ยงสุนัขไม่ได้แล้ว แต่เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ตอนนี้เขามีโอกาสที่จะได้ออกไปจากที่นี่จริงๆ

ดังนั้น ไม่ว่าเขาจะต้องแลกด้วยอะไร เขาก็ยอม！

แต่เขาคาดไม่ถึงว่า เย่เฉินจะพูดว่า：“โคบายาชิอิจิโร่ ฉันปล่อยคุณกลับญี่ปุ่น ให้คุณไปสืบทอดกิจการของบริษัทผลิตยาโคบายา แต่ฉันต้องการหุ้น 80% ของบริษัทผลิตยาโคบายา คุณรับปากได้ไหม？”