บทที่ 139 เย่เฉิน อาจารย์เย่(1)
“ลำบากหมอเทวดาทั้งสองท่านแล้ว” ชายวัยกลางคนของตระกูลซ่งกล่าวอย่างเร่งรีบ เมื่อเขาขยิบตา ซ่งหยุนเฟยหลานชายของเขารีบถือถ้วยชาออกมา เชิญทั้งสองคนไปพักผ่อนดื่มชาก่อน
หญิงสาวรีบวางเข็มลง รับถ้วยน้ำชา และดื่มรวดเดียวจนหมด
แม้ว่าจะฝังไปเพียงแค่หนึ่งในสาม แต่สีหน้าของคุณท่านซ่งเปลี่ยนเป็นมีเลือดฝาด ลมหายใจก็สม่ำเสมอมากยิ่งขึ้น
พวกตระกูลซ่งที่อยู่รอบตัว แสดงสีหน้ายินดี ด้วยสายตาเลื่อมใสศรัทธา
หญิงสาวคนนี้ก็ค่อนข้างพอใจ หลังจากดื่มชาแล้ว เธอก็ชำเลืองมองไปที่เย่เฉินแวบหนึ่ง ซึ่งมีนัยว่า คุณดูสิฉันรักษาเป็นไงบ้าง
เย่เฉินก็ไม่พูดอะไร ยังคงดูด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย
ถ้าหากว่าเธอควบคุมพลังชี่แท้ได้ดี อุณหภูมิพอเหมาะ จะไม่เสียพลังชี่แท้มากขนาดนี้ แล้วก็จะไม่เหนื่อยมากขนาดนี้
แต่เย่เฉินไม่สามารถให้คำแนะนำอะไรได้ เขาไม่อยากยุ่งกับ “ยายตัวแสบ” อีก
เย่เฉินหันกลับมา ดูอาการบาดเจ็บของคุณท่านซ่ง ทันใดนั้นคิ้วของเขาก็ขมวด
หลังจากที่หญิงสาวคนนั้นได้ฝังเข็ม อาการของคุณท่านซ่งดีขึ้นก็จริง แต่นี่เป็นเพียงแค่ผิวเผินเท่านั้น
คุณท่านซ่งมีบาดแผลเก่าตามร่างกาย เส้นเอ็นเขาถูกทำลายไปนานแล้ว และยังมีอาการขาดเลือด และอวัยวะหลายส่วนเกิดการล้มเหลวไปบ้าง การรักษาของหญิงสาว เป็นการรักษาตามอาการ แต่ไม่ใช่รักษาสาเหตุที่แท้จริง
เมื่อมองผิวเผิน ใบหน้าของคุณท่านซ่งเป็นสีแดงเลือดฝาด เป็นเพียงแค่ความบกพร่องของร่างกายถูกระงับไว้ หลังจากนั้นสองวันอาการก็จะกำเริบ และทรุดตัว อาการจะรุนแรงมากขึ้น จนเป็นอันตรายถึงชีวิต
หมอเทวดาที่พูดถึงคนนี้ เพียงแค่สามารถทำให้เขามีชีวิตอยู่ต่อได้อีกแค่สองสามวันเท่านั้น
เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่เฉินตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เดินไปยืนข้างเตียงหยิบเข็มบนโต๊ะขึ้นมาและพูดเบา ๆ “คุณท่านซ่งยังมีโรคซ่อนอยู่ในร่างกาย ผมจะทำการฝังเข็มรักษา”
ขณะนี้ เย่เฉินไม่ได้เงยหน้าขึ้น เข็มในมือของเขาฝังอย่างรวดเร็ว ตามจุดกวนหยวน(ใต้สะดือ) จุดจวี้เชวี่ย(อยู่บริเวณท้อง บนแนวเส้นกึ่งกลางลำตัว เหนือสะดือ6นิ้ว) จุดเส้าหยาง(เส้าหยางมือซันเจียว และเส้าหยางเท้าถุงน้ำดี) และอีกหลายจุดที่สำคัญ แล้วยังถ่ายทอดพลังเรกิจากปลายเข็มเข้าสู่ร่างกายของคุณท่านซ่งอีกด้วย
หญิงสาวเห็นว่าเย่เฉินกล้าที่จะฝังเข็มคุณท่านซ่งโดยตรง ทันใดนั้นเธอก็โกรธ และจะไปขัดขวาง พร้อมกล่าวว่า “เฮ้ ไอ้หมอนี่ นายรีบหยุดเลย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นนายรับผิดชอบไม่ไหว .....”
และขณะนี้เอง ซือเทียนฉีที่อยู่ข้างๆก็ขวางเธอไว้ และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เดี๋ยวก่อน อย่ารบกวนเขา! ”
หญิงสาวกล่าวอย่างกังวลใจ “คุณตาเขาจะรักษาคนไข้ตามอำเภอใจ อาจทำให้ไข้มีปัญหาได้! ”
ซือเทียนฉีพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เสี่ยวจาว ลองสังเกตวิธีการฝังเข็มของเขา!”
เมื่อเห็นคุณตาพูดเช่นนั้น หญิงสาวเลยมองไปที่มือของเย่เฉิน
……

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...