ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1395

พอเย่เฉินฟังที่เซียวชูหรันเล่าจบ ก็ยิ้มโดยไม่พูดอะไรอยู่คนเดียว

เขารู้ เพราะอะไรหลังจากที่ตนแต่งงานกับเซียวชูหรัน คุณท่านใหญ่เซียวถึงไม่พูดเรื่องนี้อีก นั่นเป็นเพราะคุณท่านใหญ่เซียวรู้สึกว่าเขายกเซียวชูหรันให้แต่งงานกับตน กับตระกูลของตน เท่ากับเป็นการตอบแทนบุญคุณให้ตระกูลเย่แล้ว

แต่คำพูดนี้ เขาย่อมไม่มีทางบอกเซียวชูหรัน

เวลานี้ จู่ๆ เซียวชูหรันก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนจะพูดด้วยความดีใจว่า “ว้าว! หิมะตกจริงๆ ด้วย!”

เย่เฉินเงยหน้า ปุยหิมะอันเย็นเยียบปอยหนึ่งตกลงมาบนหน้าผาก หลังจากนำพาความรู้สึกหนาวเย็นมาด้วย ก็ละลายหายไปในพริบตา

เริ่มแรกยังเป็นเพียงปุยหิมะตกลงมาปอยเล็กๆ หลังผ่านไปสิบนาที ปุยหิมะก็ค่อยๆ ตกลงมาเต็มท้องฟ้าในยามค่ำคืน

สำหรับเมืองทางตอนใต้อย่างจินหลิงนี้ หิมะตกหนักขนาดนี้ จึงพบเห็นได้ยากอย่างแท้จริง

เซียวชูหรันกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุขบนพื้นหิมะราวกับเด็กๆ

ตอนนี้หิมะเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงลากเย่เฉินมาหยุดยังลานบ้าน ทางหนึ่งก็กอบหิมะชั้นบางๆ บนหลังคารถมารวมกัน ทางหนึ่งก็กล่าวกับเย่เฉินว่า “หากตกอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ล่ะก็ พรุ่งนี้ก็สามารถปั้นตุ๊กตาหิมะกับเล่นปาหิมะได้แล้ว!”

เย่เฉินพยักหน้า เอ่ยขึ้นอย่างทอดถอนใจว่า “หลายปีแล้วที่ไม่ได้ปั้นตุ๊กตาหิมะ”

คราวก่อนที่ทำเรื่องพวกนี้ ยังคงเป็นตอนอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตนเองกับจ้าวเห้าที่เป็นเพื่อนในวัยเด็กตอนนั้นอยู่ด้วยกัน พาหลี่เสี่ยวเฟินน้องสาวในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไปปั้นตุ๊กตาหิมะตัวมหึมาบนที่ว่างของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

เพียงพริบตาเดียว ก็ผ่านมาเกือบจะสิบปีแล้ว

หิมะในจินหลิงเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ โมเมนต์ในวีแชท เว่ยโป๋และติ๊กต็อก แทบจะโพสต์เนื้อหาเกี่ยวกับหิมะนี้ทั้งนั้น แม้แต่คุณท่านซ่งก็ยังโพสต์โมเมนต์หนึ่ง โดยถ่ายภาพหิมะมุมสูงจากบนตึกคฤหาสน์ใบหนึ่ง พร้อมกับข้อความว่า “หิมะตกเพาะปลูกอุดมสมบูรณ์”

ซ่งหวั่นถิงก็โพสต์โมเม้นต์เช่นกัน ไม่มีรูปภาพ มีเพียงประโยคหนึ่ง “ฉันกำลังเขียนชื่อของคุณลงบนพื้นหิมะ กลัวคนจะเห็นชัด จึงลบมันออกไป...”

เย่เฉินเดาว่าคำว่า “คุณ” ที่เธอจะสื่อคงหมายถึงตัวเขาเอง แต่เขาไม่ได้กดไลค์ และไม่ได้คอมเมนต์

ค่ำคืนนี้ เย่เฉินเล่นเป็นเพื่อนเซียวชูหรันอยู่บนพื้นหิมะนานมาก จวบจนเลยเที่ยงคืน ทั้งสองคนถึงได้กลับห้องไปพักผ่อน

พอปิดไฟ เย่เฉินก็นอนลงบนเตียงฝั่งตัวเองพลิกตัวไปมายากจะข่มตาหลับ

เย่เฉินกล่าวว่า “วันนี้ผมต้องไปเย่นจิง อีกสองสามวันถึงจะกลับครับ”

หม่าหลันรีบพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “ตายจริง ไปวันนี้เลยเหรอ? แม่ทำโจ๊กหมูไข่เยี่ยวม้าไว้ให้เธอแล้ว กินสักชามแล้วค่อยไปเถอะ!”

เย่เฉินโบกมือ “ไม่ล่ะครับ เครื่องออกค่อนข้างเช้า ผมต้องไปเร็วหน่อย”

หม่าหลันรีบพูดว่า “ตายจริง งั้นแม่ไปส่งเธอนะ!”

พูดจบ ก็วิ่งออกมาอย่างรีบร้อน เดินตามเย่เฉินมาจนถึงหน้าประตู

“ลูกเขยจ๊ะ เธอขับรถไปสนามบินใช่ไหม?”

เย่เฉินส่ายหน้า “เปล่าครับ ผมโบกรถไป”

หม่าหลันพูดโพล่งออกมาว่า “ทำไมไม่ให้พ่อเธอตาแก่นั่นขับรถไปส่งล่ะ เพราะอย่างไรเขาก็ว่างอยู่แล้วนี่”