ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1402

พูดจบ เขาก็อดสะอื้นไห้ออกมาไม่ได้ “หลายปีมานี้ ลุงตามหาเธอตามที่ต่างๆ ไม่เจอมาตลอด ลุงเลยนึกว่าเธอจากโลกนี้ไปแล้ว...”

พูดมาถึงตรงนี้ กู้เย้นจงก็เม้มปากแน่น แต่น้ำตากลับไหลออกมาราวกับทำนบแตก

เขาฝืนกลั้นอยู่นาน น้ำตากบตาจนสายตาพร่ามัว จนท้ายที่สุดก็ปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมา “พี่เย่ วิญญาณพี่ที่อยู่บนสวรรค์ มองดูลูกชายของพี่สิ ลูกชายพี่กลับมาแล้ว ในที่สุดเขาก็กลับมาแล้ว ในที่สุดผมก็มีหน้าไปพบพี่ได้เสียที...”

กู้เย้นจงอารมณ์กำลังตื่นเต้น ร้องไห้อยู่ไม่เท่าไหร่ ก็ไอออกมาอย่างรุนแรง หลินหว่านชิวที่อยู่ด้านข้างรีบเช็ดน้ำตาออกจากเบ้าตา ทางหนึ่งตบหลังสามีอย่างระมัดระวัง ทางหนึ่งพูดเสียงสะอึกสะอื้นว่า “เหล่ากู้ เฉินเอ๋อกลับมาแล้วนี่เป็นเรื่องน่ายินดี คุณอย่าร้องไห้สิ ตอนนี้สุขภาพของคุณไม่สู้ดี ทนรับอารมณ์แปรปรวนมากขนาดนี้ไม่ไหวหรอก”

หลังจากที่กู้เย้นจงผ่อนคลายลงบ้างแล้ว ถึงค่อยพยักหน้าทั้งน้ำตา ก่อนจะดึงมือเย่เฉินไว้ พูดอย่างจริงจังว่า “เฉินเอ๋อ รีบนั่งเร็ว เล่าให้ลุงฟังหน่อย หลายปีมานี้เธอผ่านอะไรมาบ้าง”

กล่าวจบ เขาถึงค่อยตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง รีบมองไปทางลูกสาวกู้ชิวอี๋ทันที โพล่งถามออกมาว่า “หนานหนาน แกกับพี่เย่เฉินแก ไปเจอกันได้ยังไง?!”

กู้ชิวอี๋ตาแดง กล่าวอย่างสะอึกสะอื้นว่า “พ่อ หนูขอโทษ เรื่องนี้หนูปิดบังพ่อกับแม่มาตลอด ที่จริงตอนที่หนูไปรับงานโฆษณาที่จินหลิงเมื่อคราวก่อน ก็ได้พบพี่เย่เฉินแล้ว ที่หนูยังไม่ได้บอกพวกพ่อทันที ก็เพราะคิดจะรอให้พี่เย่เฉินมาที่บ้านก่อนเพื่อเซอร์ไพรส์พวกพ่อสองคน”

กู้เย้นจงพยักหน้าติดๆ กัน ก่อนจะเอ่ยอย่างทอดถอนใจว่า “เซอร์ไพรส์! นี่มันเซอร์ไพรส์จริงๆ! เป็นเซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่มากด้วย!”

พูดจบ สองมือเขาก็จับมือของเย่เฉินไว้ เอ่ยขึ้นอย่างจริงจังว่า “เฉินเอ๋อ ไม่ว่าหลายปีมานี้เธอจะผ่านอะไรมา กลับมาได้ก็ดีแล้ว กลับมาหนนี้ก็อย่ากลับไปจินหลิงอีกเลย การหมั้นหมายของเธอกับหนานหนานในปีนั้น เป็นลุงกับน้าหลินตกลงกันกับพ่อแม่ของเธอเอง ไม่ว่าเธอจะผ่านอะไรมา หนานหนานก็คือคู่หมั้นของเธอ ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว สุขภาพของลุงก็ทรุดลงทุกวัน พวกเธอสองคนก็รีบอาศัยตอนที่กระดูกแก่ๆ อย่างลุงยังไม่ถูกฝังลงดิน จัดพิธีแต่งงานกันได้แล้ว!”

“หา?” พอสองสามีภรรยาได้ยินเช่นนี้ ก็พากันตกตะลึงพรึงเพริด!

เย่เฉินเองก็อึดอัดใจอย่างมากเช่นกัน จึงกล่าวอย่างจริงจังว่า “ขอโทษลุงกู้ น้าหลินด้วยครับ เรื่องนี้เป็นผมเองที่ทำผิดต่อหนานหนาน ผิดต่อสัญญาในปีนั้นของพวกคุณทั้งสองที่ทำกับพ่อแม่ของผม...”

กู้เย้นจงถอนหายใจออกมา ตบๆ ที่บ่าของเย่เฉิน เอ่ยขึ้นอย่างจริงจังว่า “เฉินเอ๋อ แม้ลุงจะไม่รู้ว่าหลายปีมานี้เธอผ่านอะไรมาบ้าง ซึ่งลุงพอจะเดาออกว่าหลายปีมานี้เธอจะต้องผ่านชีวิตมาอย่างยากลำบากแน่ ปีนั้นเธอ 8 ขวบก็เริ่มระหกระเหินอยู่ข้างนอก มีเรื่องราวมากมายล้วนแต่ไม่อาจทำตามใจตัวเองได้แทบทั้งสิ้น เรื่องนี้พวกเราอย่าเพิ่งคุยกันก่อน เธอเล่าให้ลุงฟังอย่างละเอียดที ว่าหลายปีมานี้เธอมีชีวิตผ่านมายังไงบ้าง”

“ใช่แล้ว” หลินหว่านชิวก็พยักหน้าเช่นกันแล้วกล่าวว่า “เรื่องหมั้นหมายสามารถหารือกันได้ พวกเรารีบกินข้าวกันก่อน กินไปคุยไป!”