ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1403
กู้เย้นจงดึงเย่เฉินไว้ ให้นั่งลงตรงที่นั่งข้างกายตนเอง
เพิ่งจะนั่งลง เขาก็เรียกเย่เฉินด้วยความรักใคร่ทันที “เฉินเอ๋อ พวกเรากินข้าวก่อน เธอลองดูว่าอาหารที่บ้านถูกปากหรือไม่ หากไม่ถูกปาก ลุงจะให้คนไปทำมาให้ใหม่”
เย่เฉินรีบพูดว่า “ลุงกู้ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้ก็ได้”
กู้เย้นจงพยักหน้า ก่อนจะซักถามถึงชีวิตของเย่เฉินที่ประสบพบเจอหลายปีมานี้
สำหรับคนในครอบครัวอย่างกู้เย้นจง เย่เฉินจึงไม่ได้ปิดบังมากเท่าไหร่นัก นอกจากความลับของตำราเก้าเสวียนเทียนที่ไม่อาจบอกใครได้แล้ว เรื่องอื่นๆ เขาก็เล่าให้พวกเขาฟังพอสังเขปตั้งแต่ต้นจนจบ
ประกอบด้วยชีวิตก่อนอายุสิบแปดปีของตัวเอง รวมถึงสิ่งที่ประสบพบเจอมาตอนอยู่ในสังคมหลังจากตัวเองอายุสิบแปดปีแล้ว รวมถึงการพบกันของตัวเองกับคุณท่านใหญ่เซียว การแต่งงานกับเซียวชูหรัน รวมถึงชีวิตหลังแต่งงาน
กู้เย้นจงกับหลินหว่านชิวยิ่งฟังก็ยิ่งปวดใจ ในสายตาพวกเขา เย่เฉินอย่างไรก็เป็นลูกหลานของตระกูลเย่ เป็นหลานสายตรงของตระกูลเย่ ทั้งยังบิดาเขาในตอนนั้น คือดาวดวงใหม่ที่เจิดจรัสที่สุดดวงหนึ่งของตระกูลเย่ ตามหลักแล้ว เย่เฉินควรจะมีชีวิตที่สุขสบายใช้ชีวิตหรูหราตั้งแต่เด็กเสียด้วยซ้ำ กลับคิดไม่ถึงว่า เขาจะผ่านเรื่องราวมากมายขนาดนี้อยู่ข้างนอกมาตั้งแต่เด็ก ผ่านความยากลำบากที่คนทั่วไปประสบพบเจอไม่ได้ขาด
เย่เฉินพูดว่า “อย่างน้อยพ่อแม่ผมในปีนั้นที่ถูกบีบให้ไปจากเย่นจิง เป็นเพราะการบีบคั้นจากคนในตระกูลเย่ หากไม่ใช่เพราะพวกเขา พ่อแม่ผมก็คงไม่มีทางตายอยู่ในจินหลิง”
กู้เย้นจงพยักหน้าเบาๆ “สาเหตุของเรื่องเป็นเช่นนี้จริงๆ การตายของพ่อแม่เธอ คนตระกูลเย่สมควรต้องชดใช้อย่างแท้จริง”
พูดจบ กู้เย้นจงก็กล่าวปลอบอีกว่า “เฉินเอ๋อ ลุงว่าตระกูลเย่สั่งให้ถังซื่อไห่มอบบริษัทราคาแสนล้านแห่งหนึ่งให้กับเธอ และยังมอบเงินให้เธอเป็นจำนวนหมื่นล้าน ตามความเห็นของลุง นี่คงจะเป็นสิ่งที่ตระกูลเย่ชดเชยให้กับเธอ หรือชดเชยให้กับพ่อแม่ของเธอ ทรัพย์สินและเงินทองเหล่านี้ แม้ไม่นับว่ามากมายสำหรับตระกูลเย่ แต่ก็นับว่าเป็นความบริสุทธิ์ใจอย่างหนึ่ง หากเธอไม่ต้องการกลับตระกูลเย่ ทรัพย์สินเหล่านี้ก็มากพอให้เธอเหลือกินเหลือใช้ไปตลอดชีวิต เธอลำบากลำบนมาหลายปีขนาดนี้ สมควรได้มีชีวิตที่ดีๆ บ้าง อย่าเอาแต่ยึดติดกับเรื่องในอดีตอีกเลย...”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...