ยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆเย่เฉินก็ยื่นมือออกไป จับมือกู้เย้นเจิ้งที่กำลังชี้เขาอยู่ ทันใดนั้นก็หักข้อมือ!
เสียงดังแกร็ก มือขวาของกู้เย้นเจิ้งก็หักตรงข้อมือโดยตรง!
"อ๊ากก!!!"
กู้เย้นเจิ้งจับมือตกลงไปของเขา และตะโกนใส่ผู้ชายร่างใหญ่สองคนที่อยู่ข้างหลังเขาอย่างโมโหว่า:"เยสแม่ง ฆ่ามันซะ! ฆ่าเขาเดี๋ยวนี้!"
กู้เหว่ยเลี่ยงลูกชายของกู้เย้นเจิ้งก็พูดด้วยความโกรธว่า:"แก แกกล้าทำร้ายพ่อฉัน! แกจบแล้ว! บอดี้การ์ดของพ่อฉันรู้จักกันในนามว่าเทพสงครามและเจ้าถิ่น! วันนี้แกไม่ตายดีแน่นอน!"
"เทพสงคราม? เจ้าถิ่น?"เย่เฉินมองชายร่างใหญ่สองคนที่เดินเข้ามาหาเขา และพูดอย่างเย็นชาว่า:"ในเมื่อชื่อเสียงสุดยอดขนาดนี้ วันนี้ฉันจะให้พวกเขาทั้งสองคนคุกเข่าเรียกฉันว่าพ่อ!"
กู้เย้นจงเห็นแบบนี้ ก็ตกใจและโพล่งออกมาว่า:"เฉินเอ๋อระวัง! พวกเขาสองคนเป็นมือดีที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา!"
พูดจบ เขาก็กัดฟันแน่น และพูดกับกู้เย้นเจิ้งว่า:"น้องสอง! ให้พวกเขาหยุด อย่าทำร้ายเฉินเอ๋อ ฉันตกลงข้อเสนอของแก!"
ในสายตากู้เย้นจง เย่เฉินไม่ใช่แค่ลูกเขยคนโปรดในอนาคตของเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นเลือดเนื้อเพียงคนเดียวของพี่ชายของเขาที่จากไปแล้วหลายปี ไม่ว่ายังไง เขาไม่สามารถมองเย่เฉินตายเพราะตัวเอง!
ถ้าเป็นแบบนั้น แม้ว่าจะตายไปแล้ว เขาก็ไม่มีหน้าไปเจอกับพ่อแม่เย่เฉิน
กู้เย้นเจิ้งกำข้อมือของเขา กัดฟันและด่าว่า:"มายอมตอนนี้? สายเกินไปแล้ว! หมอนี้กล้าทำร้ายฉัน ฉันจะต้องสับเขาให้เป็นชิ้นๆ!"
พูดจบ ก็บอกกับสองคนนั้นว่า:"ฆ่ามัน! ทันที! เดี๋ยวนี้!"
บอดี้การ์ดทั้งสองคนของกู้เย้นเจิ้ง ตอนนี้ก็หน้าบึ้งโหดมาก
หนึ่งในนั้นเป็นที่รู้จักในนามเทพสงคราม และอีกคนหนึ่งเรียกว่าเจ้าถิ่น!
พวกเขาล้วนเป็นคนดังในยุทธภพ และตอนนี้ถูกเด็กที่มีกังฟูนิดหน่อยมาทำให้อับอายขายหน้า ต้องแค้นเคืองเป็นธรรมดา เลยคิดจะฆ่าเขาเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตน
เมื่อทั้งสองพุ่งเข้าไปหาเย่เฉิน กู้ชิวอี๋ กู้เย้นจงและหลินหว่านชิว ต่างก็ประหม่าและหัวใจเต้นแรง พวกเขากลัวว่าเย่เฉินจะเกิดอุบัติเหตุอะไร โดยเฉพาะสำหรับสามีภรรยาคู่นี้ พวกเขาเพิ่งเจอกับเย่เฉิน และไม่กล้าทำให้เย่เฉินตกอยู่ในอันตรายแม้แต่นิดเดียว
ทั้งสองคนตกใจทันที!
เตะขาออก และสะบัดแขนอย่างสุดแรง เขาอยากหักแขนของเย่เฉิน แล้วหนีเพื่อเอาชีวิตรอด
แต่ว่า ตอนนี้เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ดูเหมือนร่างกายของเขาจะถูกพลังทั้งหมดบีบอยู่! แขนทั้งสองแกว่งไปมา ราวกับลูกโป่งพองลมยาวสองลูก ไม่สามารถออกแรงได้เลยสักนิด!
ขาทั้งสองข้างก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน ทำได้แค่ลอยอยู่ในอากาศ อยากเตะก็เตะไม่ได้
หน้าของทั้งสองคนดูหวาดกลัวมาก สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีดำม่วงอย่างรวดเร็วเพราะขาดอากาศหายใจ
คนของตระกูลกู้ก็ตกใจเช่นกัน
นี่มันคือสัตว์ประหลาดอะไรกัน?! คนเดียว สองมือ ก็สามารถทำให้เทพสงคราม และเจ้าถิ่นกลายเป็นสภาพแบบนี้ได้?!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...