ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1413
ณ เวลานี้ ทุกคนที่อยู่ในนั้นก็ตกตะลึง!
ไม่ใช่แค่กู้เย้นเจิ้งและกู้เย้นกางที่มายั่วยุ แม้แต่ครอบครัวทั้งสามคนของกู้เย้นจงก็ตกใจจนพูดไม่ออก
เทพสงครามและเจ้าถิ่นเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงมากในเย่นจิง ทั้งสองฆ่าคนมานับไม่ถ้วน และไม่เคยพ่ายแพ้ต่อผู้ใด ใครก็ตามที่กล่าวถึงพวกเขา ก็จะหวาดกลัวสุดๆ
แต่ว่า พวกเขาทั้งสองคนไม่สามารถแม้แต่จะรับมือกับเย่เฉินได้เลยสักครั้ง
การต่อสู้ปกติ อย่างน้อยก็ต้องมีการตอบโต้ไปมา
ตามคำกล่าวที่ว่า ต่อยมาต่อยกลับ พลิกแพลงตามสถานการณ์ และมองหาข้อบกพร่อง นี่ถึงจะเรียกว่าผู้ยอดฝีมือสู้กัน
แต่ทันใดนั้นเย่เฉินก็พุ่งขึ้นไป ยื่นสองมือไปบีบคอผู้ยอดฝีมือระดับสูงสองคนจนเป็นแบบนี้ ซึ่งทำให้ผู้คนสงสัยว่า ความสามารถของเขามันแข็งแกร่งแค่ไหนกัน? !
เย่เฉินเพิกเฉยต่อความตกใจของคนเหล่านี้ เขามองสองคนนี้อย่างดูถูกและพูดอย่างเย็นชาว่า:"อย่าหาว่าฉันไม่ได้ให้โอกาสพวกคุณรอดชีวิต คุกเข่าเรียกฉันว่าพ่อสักคำ ถ้าเรียกได้ไพเราะ เรียกได้อบอุ่น ฉันจะไว้ชีวิตพวกคุณ ยอมรึเปล่า?"
ทั้งสองจ้องไปที่เย่เฉินด้วยท่าทางขุ่นเคือง แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถพูดได้ แต่สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและความไม่พอใจ
เย่เฉินพยักหน้า และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"คนหนึ่งเทพสงคราม คนหนึ่งเจ้าถิ่น เก็บซ่อนไว้อย่างดีจริงๆ ไม่แข็งแกร่ง แต่อารมณ์ไม่ใช่น้อย ก็ได้ ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็ไปเกิดใหม่เป็นคนดีในชาติหน้า!"
พูดจบ ก็เพิ่มพละกำลังขึ้นเล็กน้อย ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกกลัวตายทันที
เทพสงครามหลั่งน้ำตา และพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า:"พ่อ…… ได้โปรด ไว้ชีวิตฉันด้วย…..."
เย่เฉินพยักหน้า:"อืม เด็กดี ในเมื่อเธอขอร้องให้พ่อยกโทษให้เธออย่างจริงใจ งั้นพ่อก็จะเมตตา ยกโทษให้เธอในครั้งนี้"
เทพสงครามดีใจอย่างยิ่งในทันที และในขณะนี้ เจ้าถิ่นที่เย่เฉินใช้มือขวาจับไว้กำลังจะหมดสติ ทันใดนั้น เมื่อเห็นเพื่อนที่ดีของเขาเรียกเย่เฉินว่าพ่อ ก็ได้รับการอภัย จึงเรียกว่าพ่ออย่างสุดแรงทันที
แน่นอน ลำคอของเขาไม่สามารถส่งเสียงใดๆ ได้ เขาทำได้เพียงแสดงท่าทางเท่านั้น
เมื่อเย่เฉินเห็นว่าเขากำลังจะเรียกว่าพ่อ ก็คลายมือขวา และพูดเยาะเย้ยว่า:"มา ฉันให้โอกาสเธอเรียกดีๆ"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...