ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1414

ชายผู้นั้นอัปยศอย่างยิ่ง แต่เพื่อเอาชีวิตรอด เขาเป็นเหมือนนกกระทา และตะโกนอย่างจริงใจว่า:"พ่อ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย……"

เย่เฉินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดว่า:"เห็นว่าคุณสองคนยังค่อนข้างจริงใจ งั้นฉันจะให้โอกาสพวกคุณรอด คุกเข่าลงพื้นเรียกว่าพ่อ ถ้าครั้งนี้เรียกได้ดี ฉันจะปล่อยพวกคุณไป"

เทพสงครามพูดประท้วง:"คุณให้ฉันเรียกว่าพ่อ ฉันก็เรียกแล้ว ทำไมคุณยังไม่ปล่อยฉันไป แล้วยังให้ฉันคุกเข่าเรียกพ่ออีก?"

เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"แรกๆฉันก็บอกแล้วว่าให้คุกเข่าเรียกพ่อ ถ้าคุณไม่เรียก งั้นฉันจะให้คุณตายอย่างมีศักดิ์ศรี คุณคิดเอาเองแล้วกัน"

เจ้าถิ่นที่อยู่ข้างๆพูดอย่างโกรธเคือง:"จะว่ายังไงฉันก็คือเจ้าถิ่นของนอร์ทเทิร์นแลนด์ ในตอนนั้นฉันสามารถเอาชนะได้ด้วยหนึ่งต่อร้อย คุณอย่าทำมากเกินไป!:

เย่เฉินยิ้มเยาะเย้ย และพูดว่า:"เจ้าถิ่นของนอร์ทเทิร์นแลนด์? คืออะไร?"

เจ้าถิ่นพูดว่า:"ทหารรับจ้างนอร์ทเทิร์นแลนด์ องค์กรทหารรับจ้างเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือ!"

"อ๋อ"เย่เฉินพยักหน้า และยิ้มพูดว่า:"สวัสดีเจ้าถิ่น ชื่อเรียกของคุณยอดเยี่ยมมาก ฉันก็มีชื่อ ซึ่งได้มาจากคนในยุทธภพ ไม่รู้ว่าเมื่อเทียบกับของคุณ ใครจะสุดยอดกว่ากัน?"

เจ้าถิ่นถามว่า:"ชื่อเรียกของคุณคืออะไร?"

เย่เฉินยิ้มเบาๆ:"ห้าคำ เทพมังกรในโลกมนุษย์"

สีหน้าของเจ้าถิ่นเปลี่ยนไป

เทพมังกรในโลกมนุษย์?

บ้าไรเนี่ย!

หยิ่งเกินไปหน่อยรึเปล่า?

เย่เฉินคร้านที่จะพูดคุยกับเขาต่อไป ออกแรงในมืออีกครั้งและพูดนิ่งๆว่า:"ถ้าคุณเต็มใจก็คุกเข่า ไม่เต็มใจก็ตาย คุณมีเวลาเพียงสามวินาทีในการคิด"

เจ้าถิ่นรู้สึกว่าพลังแถวลำคอของเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ตกใจจนตื่นตระหนก และโพล่งออกมาว่า:"ฉันคุกเข่า! ฉันคุกเข่า!"

เย่เฉินมองไปหาคนที่เรียกว่าเทพสงครามที่อยู่ถัดจากเขา:"แล้วคุณล่ะ พี่เทพสงคราม คุกเข่าหรือไม่คุกเข่า?"

"คุกเข่า! ฉันก็คุกเข่าด้วย!"

ถึงเวลานั้น จะต้องปลิดชีพเขาเพื่อบรรเทาความเกลียดชังของตัวเองให้ได้!

สิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดก็คือ เย่เฉินได้เตรียมการมานานแล้ว ว่าจะตัดรากเหง้าแห่งภัยพิบัติตลอดไป

ดังนั้น เย่เฉินจึงทำสีหน้าเล่นตลก และยิ้มพูดว่า:"ลูกชายที่น่ารักสองคน คนหนึ่งในพวกคุณคือเทพสงคราม และอีกคนหนึ่งเป็นเจ้าถิ่น มันสุดยอดมากจริงๆ พ่อรู้สึกภูมิใจมาก แต่พ่อไม่ชอบให้พวกเธอสองคนตีกันทั้งวัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เป็นเด็กดีที่นอนหลับตรงเวลากันเถอะ"

ทั้งสองคนคิดว่าเย่เฉินเยาะเย้ยพวกเขาเฉยๆ ดังนั้นพวกเขาไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร

แต่พวกเขาไม่นึกเลยว่า เย่เฉินได้วางแผนที่จะฆ่าพวกเขามานานแล้ว

จากนั้น เขาปล่อยปราณทิพย์สองอันออกจากมืออย่างเงียบๆ มุดเข้าไปในร่างของทั้งสองโดยตรง และปิดผนึกตันเถียนและเส้นลมปราณของทั้งสองคนทันที ทำให้ทั้งสองคนจากยอดฝีมือระดับสูงในสายตาของคนธรรมดา กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ที่ไม่มีแรงเลยสักนิด

หากทั้งสองคนกล้าออกแรงหรือสะสมพลังงาน ไม่เพียงแต่ไม่สามารถที่จะระเบิดความอันตรายใดๆออกมาได้ ยังต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดสุดขีดจากมดนับหมื่นตัวที่กัดร่างกายของพวกเขา แม้แต่อยากจะย้ายอิฐสักนิดก็เป็นไปไม่ได้

ดังนั้น ทั้งสองคนกลายเป็นคนไร้ประโยชน์แล้วจริงๆ ไร้ประโยชน์จะไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

ณ ตอนนี้ เย่เฉินตะคอกเสียงเย็นชาใส่ทั้งคู่ว่า:"เอาล่ะ พวกแกทั้งสองคนไปอยู่นิ่งๆฝั่งนั้นไป ฉันยังมีธุระนิดหน่อย จะคุยกับลูกพี่ทั้งสองคนของตระกูลกู้!"