ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1416
แต่ว่า จู่ๆในใจเทพสงครามก็มีความดีใจเกิดขึ้น
ที่เป็นเช่นนี้ ก็เพราะว่าเขามักจะพกปืนไว้ที่ตัวตลอด
แม้ว่าเขาจะเป็นนักศิลปะการต่อสู้ และไม่ชอบใช้ปืน แต่ไม่ว่ายังไงปืนก็ช่วยชีวิตได้ เขาทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันของกู้เย้นเจิ้ง ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีอันตราย แต่เขาก็เผื่อไว้ไว้ด้วย
เพียงแต่ว่า เมื่อกี้ถูกเย่เฉินกดลงพื้น เลยไม่มีโอกาสใช้ปืน และเขาคิดไม่ถึงด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้สถานการณ์แตกต่างออกไปแล้ว
ความสนใจของเย่เฉิน ไม่ได้อยู่ที่ตัวของเขาแล้ว
ดังนั้นเขาจึงอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเย่เฉินเบนความสนใจทั้งหมดไปที่กู้เย้นเจิ้งกับกู้เย้นกาง เขาอาจมีโอกาสโจมตีเขา!
แข็งแกร่งแค่ไหนก็กลัวกระสุน ถ้าถูกยิงนัดเดียว อีกฝ่ายต้องเสียประสิทธิภาพการต่อสู้ไปทันที ถึงเวลาค่อยยิงเพิ่มอีก 2 นัด แม้แต่อาจารย์ศิลปะการต่อสู้ก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!
ถึงตอนนั้น เขาไม่เพียงแต่จะแก้แค้นที่ถูกดูหมิ่นเท่านั้น แต่เขายังจะได้รับโบนัส100ล้านหยวนจากเจ้านายอีกด้วย! งั้นต่อไปเขาก็ไม่ต้องทำงานไปตลอดชีวิต และสามารถเกษียณไปสนุกกับความรุ่งโรจน์และความมั่งคั่งได้เลย!
เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็ยกแขนขึ้นทันที อยากแอบไปเอาปืนข้างหลัง
แต่ว่า ในเวลานี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่า แขนของเขาอ่อนมากจนแทบไม่สามารถใช้กำลังใดๆ ได้เลย
ก่อนหน้านี้แขนตกลงมา เขากลัวว่าเย่เฉินจะโกรธ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าขยับ เลยไม่รู้ว่าแขนของเขามีอาการกล้ามเนื้ออ่อนแรงเล็กน้อย
เขารู้สึกประหลาดใจในใจและพูดกับตัวเองว่า:"นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?หรือว่าเมื่อกี้ตกใจเกิดเหตุ จนร่างกายอ่อนไปด้วย?"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"อยากหยิบปืน ก็ต้องเอามันออกมาให้ได้สิ!"
หลังจากที่เทพสงครามได้ยิน ตัวก็สั่นสะท้าน:"ทำไมเขาถึงรู้ว่าตนไม่สามารถเอามันออกมาได้? หรือว่า…...หรือว่าเขาทำอะไรบางอย่างให้กับตัวเอง?!"
เย่เฉินมองลึกๆ และพูดอย่างเย็นชาว่า:"ฉันแนะนำคุณอยู่นิ่งๆดีกว่า อย่างน้อยตอนนี้คุณก็ยังสามารถควบคุมกล้ามเนื้อหูรูดของคุณได้ ถ้าคุณกล้าบ้าบิ่นอีกครั้ง ฉันจะทำให้คุณควบคุมกล้ามเนื้อหูรูดไม่ได้ด้วยซ้ำ ถึงเวลาถ้าคุณปัสสาวะและอุจจาระทุกที่ทุกเวลาเหมือนเด็กอายุ 1 ขวบ ก็อย่าโทษฉันที่ไม่ให้โอกาสคุณ!"
ทันทีที่คนๆ นั้นได้ยินสิ่งนี้ ก็ตกใจจนวิญญาณล่องลอย!
ผู้ชายคนนี้ มีพลังเหนือธรรมชาติอะไรกันแน่?
เขาใช้วิธีไหนกันแน่ ถึงทำให้ตัวเองแทบจะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...