ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1417
ตอนนี้กู้เย้นเจิ้งตกใจจนตั่วสั่นแล้ว
ทำบ้าอะไรเนี่ย
เทพสงครามกับเจ้าถิ่น ที่เขาจ้างด้วยเงินเดือนสูง ถูกเย่เฉินบีบคอและคุกเข่าเรียกพ่อ นี่ก็ไม่เป็นไร ที่สำคัญขนาดปืนยังเอาไม่ออกมา?
ต้องรู้ว่าคนกลุ่มนี้เป็นเหมือนบรรพบุรุษของการเล่นปืน!
พวกเขาถือปืนไม่ได้ มันน่าขันราวกับว่าช่างตัดผมจับกรรไกรไม่ได้!
แต่ว่า ไม่ว่าข้อเท็จจริงจะน่าเหลือเชื่อ ไม่น่าเชื่อเพียงใด มันก็เป็นความจริงเช่นกัน
กู้เย้นเจิ้งเห็นว่าเทพสงครามกลัวเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว ไม่กล้าพูดอะไร ก็รู้ว่าถ้าวันนี้พึ่งพวกเขาคงต้องจบแน่นอน
แบบนี้ ที่ตนถูกตบหน้าเมื่อกี้ ก็ถูกตบฟรีๆเลยสิ?
เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็ยิ่งขุ่นเคือง
แต่ว่า ตอนนี้เขาก็ไม่กล้าตะคอกใส่เย่เฉินเกินไป
ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงพูดอย่างโกรธเคืองว่า:"เอาล่ะ! ไอ้หนู ฉันจะจำนายไว้! ฝากไว้ก่อนเถอะ!"
พูดจบ ก็พูดกับกู้เหว่ยเลี่ยงลูกชายของเขาทันทีว่า:"พวกเราไปกัน!"
เย่เฉินที่ยิ้มตลอดเวลา จู่ๆก็ตะโกนอย่างเย็นชาว่า:"ไป? ใครให้คุณไป?"
กู้เย้นเจิ้งปิดหน้าและก้าวถอยหลัง ถามอย่างสั่นเทาว่า:"นาย…..นายหมายความว่าไง!"
"ฉันหมายความว่าไง?"เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา:"คุณพาสุนัขสองสามตัววิ่งไปรบกวนที่บ้านของคนอื่น ก็อยากสบัดหัวไปเลย?"
กู้เย้นเจิ้งไม่คิดว่าเย่เฉินตบหน้าตัวเองแล้ว ยังไม่ยอมอีก ดังนั้นเขาจึงถามสั่นๆว่า:"นายต้องการอะไรอีก?"
เย่เฉินพูดว่า:"คำขอของฉันง่ายมาก คุณยั่วยุฉัน ก็ต้องทำให้ฉันพอใจ มิฉะนั้น อย่าคิดว่าจะมีใครได้ออกไป"
กู้เหว่ยเลี่ยงด่าอย่างโกรธเคือง:"ไอ้หนู แกอย่าทำจนเกินไป! ไม่อย่างนั้น ขนาดแกตายยังไม่รู้เลยว่าตายยังไง!"
เย่เฉินพยักหน้า แล้วพูดว่า:"ไม่แต่งงาน ไม่มีเด็กนอกใช่ไหม?"
"ไม่มี ไม่มี!"กู้เหว่ยเลี่ยงส่ายหัวรัวๆ
เย่เฉินถามเขาต่อ:"แล้วพ่อนายมีลูกกี่คน?"
"สามคน……"
"ชายกี่คนหญิงกี่คน?"
"ฉันยังมีพี่สาวสองคน……"
"อ๋อ……"เย่เฉินพยักหน้า แล้วพูดว่า:"งั้นนายก็คือลูกชายเพียงคนเดียวของพ่อนาย ใช่ไหม?"
"ใช่ ใช่ๆๆ……"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...