ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1419
พวกกู้เย้นเจิ้งมองหน้ากันทันที ไม่รู้จะทำอะไรดี
แม้ว่าเย่เฉินจะให้พวกเขาไป พวกเขาก็อยากหลบหนีไปอย่างรวดเร็วจริงๆ แต่ว่า ดูเหมือนเย่เฉินจะยังพูดไม่จบ พวกเขาก็ไม่ค่อยกล้าออกไป
เพราะพวกเขายังไม่เข้าใจว่า ที่เย่เฉินพูดนั้นหมายถึงอะไร
เย่เฉินก็ไม่คิดจะให้พวกเขาเข้าใจ
เรื่องแบบนี้ก็เหมือนกับเซียวอี้เชียน ต้องให้พวกเขาลองเองถึงจะดี
ดังนั้น พวกเย่เฉินยังคงอยู่ที่นั่น ยืนบื้อมองไปมองมา และพูดกับฝูงชนโดยตรงว่า:"ภายในสามวินาที ถ้าไม่ไปก็อยู่นี้แหละ!"
กู้เย้นเจิ้งโล่งอกมาก รีบกวักมือเรียกทุกคน:"ไปกันเถอะ!"
คนนามสกุลกู้ไปกันแล้ว เหลือเทพเจ้าสงครามและเจ้าถิ่นที่ยังคุกเข่าอยู่
ทั้งสองคนอยากไปด้วย แต่ขาของพวกเขาไม่มีแรงเลย
เดิมทีขาของพวกเขายังมีแรงเหลืออยู่เล็กน้อย อย่างน้อยก็ฝืนยืนขึ้น และเดินโซเซไปข้างหน้าได้
แต่เนื่องจากคุกเข่านานไป ขาทั้งสองข้างชาสุดๆ ดังนั้นตอนนี้ จึงไม่สามารถลุกขึ้นได้
เมื่อเห็นว่าทุกคนไปกันแล้ว ทั้งสองคนก็กังวลมากจนน้ำตาไหล และเทพสงครามก็พูดสะอึกสะอื้นว่า:"ท่านรอง โปรดพาพวกเราไปด้วยเถอะ ท่านรอง!"
กู้เย้นเจิ้งด่าอย่างโกรธเคือง:"พวกแกมันไร้ประโยชน์! ฆ่าคนก็ฆ่าไม่ได้ เดินก็เดินไม่เป็นแล้วเหรอ?"
เทพสงครามพูดสะอึกสะอื้นว่า:"ท่านรอง ขามันออกแรงไม่ได้จริงๆ…...ถ้าผมสามารถยืนขึ้นได้ ผมไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากท่านหรอก…..!"
ดังนั้น เขาจงใจพูดกับกู้เย้นจงด้วยสีหน้าบึ้ง:"พี่ใหญ่ พรุ่งนี้บริษัทจะเรียกประชุมคณะกรรมการ ในฐานะที่พี่เป็นประธาน ไม่ว่ายังไงพี่ก็ต้องเข้าร่วม ตอนนั้นจะมีสื่อมวลชนเข้าร่วมด้วย รายละเอียดของคณะกรรมการ ต้องรายงานก.ล.ต. และผู้ถือหุ้น เรื่องนี้สำคัญมาก พี่อย่าลืมเรื่องนี้ล่ะ!"
มีบริษัทและกลุ่มต่างๆ มากมายภายใต้ตระกูลกู้ แค่บริษัทมหาชนจำกัดก็มีหลายแห่งแล้ว มีบริษัทมหาชนในแผ่นดินใหญ่บ้าง มีบริษัทมหาชนในฮ่องกงบ้าง และมีบริษัทมหาชนในสหรัฐอเมริกาบ้าง
แต่ว่า บริษัทหลักที่อยู่เบื้องหลังบริษัทเหล่านี้ก็คือกู้ซื่อกรุ๊ป
มูลค่าตลาดรวมของกู้ซื่อกรุ๊ปรวมกันอย่างน้อย 2 ล้านล้านหยวน แต่หุ้นของกู้ซื่อกรุ๊ป ไม่ใช่เป็นของเฉพาะของตระกูลกู้ หุ้นบางส่วนอยู่ในมือของผู้ถือหุ้นรายอื่น และหุ้นบางส่วน เป็นหุ้นที่บริษัทมหาชนจำกัดจัดจำหน่าย อยู่ในมือผู้ถือหุ้น
ตระกูลกู้ถือหุ้น 51% ของกู้ซื่อกรุ๊ป ซึ่งมีมูลค่าประมาณหนึ่งล้านล้านหยวน
ภายใน 51% นี้ มี50% อยู่ภายใต้ชื่อกู้เย้นจง กู้เย้นเจิ้งและกู้เย้นกาง ได้คนละ25%
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...