สักพัก หลินหว่านชิวก็เดินเอาเหล้าหมาวถาย4ลิตรหนึ่งขวดมา
กู้เย้นจงรับขวดมาแล้ว เปิดฝาพร้อมกับพูดกับเย่เฉินว่า:"เฉินเอ๋อ ตั้งแต่ปีที่หนานหนานเกิด วันเกิดของเธอทุกปี ฉันจะใช้เงินเป็นจำนวนมากเพื่อซื้อเหล้าหมาวถายที่ดีที่สุดไว้ จนถึงตอนนี้มีห้องเก็บของอยู่ที่ชั้นใต้ดิน ทั้งหมดล้วนเป็น หมาวถายชั้นยอดที่ประมูลได้เลย เดิมทีเตรียมรอวันแต่งงานของหนานหนาน เอามาเลี้ยงญาติและเพื่อนฝูง วันนี้พวกเรามาลองกันก่อน!"
หลินหว่านชิวยิ้มพูดว่า:"เฉินเอ๋อ เหล้าชุดนี้ ลุงกู้ของนายหวงมากเลยนะ ห้องเก็บของเป็นเหมือนปี่เซียะ เข้าได้ออกไม่ได้ มันถูกเก็บไว้มานานกว่า 20 ปี ไม่เคยเอาออกมาดื่มเลย วันนี้เป็นครั้งแรก!"
กู้เย้นจงยิ้มพูดว่า:"เดิมทีเหล้านี้เตรียมไว้สำหรับงานแต่งงานของเฉินเอ๋อกับหนานหนาน ดื่มตอนนี้ก็ถือว่าอุ่นก่อน!"
กู้ชิวอี๋ที่อยู่ข้างๆหน้าแดงทันที
เย่เฉินรู้สึกอึดอัดใจมากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
แต่งงาน?
เขาแต่งงานแล้ว จะแต่งงานกับกู้ชิวอี๋อีกได้อย่างไร?
กู้เย้นจงมองออกว่าสีหน้าของเย่เฉินดูอึดอัดเล็กน้อย และพูดอย่างจริงจัง:"เฉินเอ๋อ ลุงรู้สถานการณ์ตอนนี้ของนาย ไม่ต้องมีภาระทางจิตใจใดๆ ในเมื่อตอนนี้ลุงหายดีแล้ว มีชีวิตอยู่อีก20หรือ30ปี ก็ไม่มีปัญหา ลุงตัดสินใจเอง ครอบครัวของลุงรอนายสามปี!"
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ กู้เย้นจงพูดขณะรินเหล้าว่า:"ในช่วงสามปีนี้ นานสามารถแก้ปัญหาในปัจจุบันได้ภายในไม่กี่นาที จากนั้นก็วางแผนสำหรับอนาคตของนายเอง จะกลับเย่นจิงหรือไม่ จะกลับตระกูลเย่หรือไม่ เรื่องพวกนี้นายคิดให้ดีๆ แต่ว่านายจะกลับตระกูลเย่หรือไม่ก็ไม่สำคัญ ในสายตาของลุงนายก็คือลูกเขยของตระกูลกู้ ทุกสิ่งในตระกูลกู้เป็นของนาย ไม่มีตระกูลเย่ก็ไม่สำคัญ!"
ในความเห็นของเขา ทางออกที่ดีที่สุด คือยื้อเรื่องออกไปก่อน แล้วจึงค่อยแก้ไขเรื่องนั้นออกช้าๆ
กู้เย้นจงตอบตกลงแน่นอน แล้วส่งเหล้าให้เย่เฉินหนึ่งแก้ว แล้วเขายังหยิบแก้วขึ้นมา พูดอย่างตรงไปตรงมาว่า:"มา เฉินเอ๋อ! หมดแก้ว!"
เย่เฉินพยักหน้า และทั้งสองชนแก้วและดื่มหมาวถายในแก้วจนหมด
กู้เย้นจงดื่มแก้วเดียวลงท้อง ความรู้สึกที่คุ้นเคยและไม่คุ้นเคย ทำให้เขาตบริมฝีปากของเขา พูดอย่างตื่นเต้นว่า:"โอ้ ตอนนี้เพิ่งจะเข้าใจว่า มีเงินและมีอำนาจ ไม่ดีเท่าการมีสุขภาพที่ดี! สุขภาพที่ดีเป็นพื้นฐาน!"
พูดไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามเย่เฉินว่า:"จริงสิเฉินเอ๋อ นายสะดวกบอกลุงไหม ยาที่นายให้ลุงกิน มันเป็นยาศักดิ์สิทธิ์อะไรกันแน่ ทำไมมันถึงมีผลที่วิเศษขนาดนี้? เหมือนยาอมตะเลย!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...