เย่เฉินได้ยินกู้เย้นจงถามถึงยาอายุวัฒนะ ก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า:"ลุงกู้ ยานี้มีชื่อว่ายาอายุวัฒนะ ไม่กล้าพูดว่าเป็นยาอมตะจริงๆ แต่ผมขอโม้ว่า อย่างน้อยก็เกินครึ่งอมตะ ยานี้ ถูกกลั่นโดยแพทย์อัจฉริยะจีนโบราณ ผมก็ได้มาโดยบังเอิญ "
กู้เย้นจงไม่ได้สงสัย เขาและพูดอย่างจริงจัง:"ยานี้วิเศษมากจริงๆ มันดูไม่เหมือนของบนโลกนี่จริงๆ ความรู้สึกที่เมื่อกี้กินยา แทบจะเหมือนฝัน! ดูเหมือนว่า บรรพบุรุษมีพลังเหนือธรรมชาติที่เราไม่เข้าใจอยู่!"
เย่เฉินพยักหน้าเห็นด้วย
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนเขียน "ตำราเก้าเสวียนเทียน" แต่ดูตามอายุแจกันยู่ชุน น่าจะทำขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง
และขวดไม่มีร่องรอยของการตัดในภายหลัง ก็หมายความว่า กล่องไม้ที่เก็บ"ตำราเก้าเสวียนเทียน" น่าจะวางไว้ก่อนทำโคลน ก่อนที่ช่างฝีมือราชวงศ์ถังจะทำแจกันยู่ชุน....
กล่องไม้และวัสดุของ "ตำราเก้าเสวียนเทียน" นั้นวิเศษมาก ใช้ไฟเผาก็ไม่มีปัญหา พวกมันจะสลายไปทันทีหลังจากเปิดมัน เย่เฉินก็มองกลไกในนั้นไม่ออก
ดังนั้นเขาจึงเห็นด้วยกับคำพูดของกู้เย้นจง
หลังจากดื่มเหล้าไปสามรอบ อารมณ์ของกู้เย้นจงก็ยิ่งคึกคัก ดื่นเหล้าอย่างเมามัน ไม่นาน ทั้งสองก็ดื่มเหล้าขาวไป1ลิตรแล้ว
จู่ๆหลินหว่านชิวก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ พูดว่า:"เย้นจง ประชุมคณะกรรมการในวันพรุ่งนี้ พอคุณปรากฏตัว เกรงว่าจะทำให้หลายคนตกใจ โดยเฉพาะน้องสองและน้องสาม"
กูเย้นจงหัวเราะเยาะเย้ย:"ถูกต้อง! พรุ่งนี้ไม่เพียงแต่จะทำให้คณะกรรมการทั้งหมดตกตะลึง แต่จะปรับปรุงใหม่คณะกรรมการทั้งหมดอีกด้วย! เมื่อก่อนผมใจดีกับน้องสองน้องสามมากไป และไม่เคยฝันว่าพวกเขาจะซ้ำเติมผมตอนที่ผมป่วยหนัก แต่ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป วันของพวกเขาในกู้ซื่อกรุ๊ป จะไม่ค่อยสบายแล้วล่ะ!"
หลินหว่านชิวรีบพูด:"จากนี้ไป คุณต้องใส่ใจกับเรื่องความปลอดภัยส่วนบุคคลก่อน ไม่ว่าจะในบริษัทหรือในบ้าน ก็ต้องเตรียมบอดี้การ์ดให้มากขึ้น เพื่อป้องกันไม่ให้น้องสองและน้องสามเป็นสุนัขจนตรอก"
แก้ไขปัญหาทางสุขภาพแล้ว และปัญหาทรัพย์สินต้องพยายามช่วยให้ได้มากที่สุด
มิฉะนั้น กู้เย้นจงในตอนนี้เพิ่งฟื้นตัวจากอาการป่วยหนัก และการควบคุมบริษัทของเขาอยู่ในขั้นที่อ่อนแอที่สุด อาจจะไม่สามารถเอาชนะน้องชายทั้งสองของเขาได้
ถ้าเกิดน้องชายทั้งสองของเขาร่วมมือผู้ถือหุ้นรายอื่นเพื่อบีบเขาออกไป นี่ก็เป็นปัญหาเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น เย่เฉินยิ่งกังวลมากขึ้นไปอีกว่า น้องชายทั้งสองของเขาอยากจะฆ่าเขา
ไม่ว่ายังไง พวกเขาก็อยากได้ทรัพย์สินนับแสนล้านเหล่านี้มาเป็นเวลานาน และไม่สามารถยอมแพ้ได้ง่ายๆ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...