ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1429
เย่เฉินไม่สนใจฮวงจุ้ยและการย้ายสุสานตระกูลเย่มากนัก
เขาไม่สนใจผู้คนและเรื่องของตระกูลเย่
ตลอดมา สำหรับตระกูลเย่ เขาสนใจเพียงสองสิ่งเท่านั้น
หนึ่งคือ ที่ฝังศพพ่อแม่อยู่ไหน และเขาไปไหว้ได้หรือไม่
สองคือ ใครเป็นคนทำร้ายพ่อแม่ คนตระกูลเย่รึเปล่าและ
สำหรับเรื่องอื่นๆ ของตระกูลเย่ เขาไม่อยากจะไปนึกถึงมัน
ดังนั้น หลังจากฟังคำอธิบายเกี่ยวกับภูเขาเย่หลิงซานจากกู้เย้นจง เย่เฉินก็ถามว่า:"ลุงกู้ ผมสามารถไปไหว้ที่ภูเขาเย่หลิงซานได้ไหม?"
กู้เย้นจงพูดว่า:"ภูเขาเย่หลิงซาน เป็นสุสานบรรพบุรุษของตระกูลเย่ และเป็นสถานที่ของฮวงจุ้ย โดยปกติแล้วตระกูลเย่จะควบคุมมันอย่างเข้มงวด คนนอกไม่สามารถเข้าไปได้เลย ขนาดลุงจะไปยังต้องบอกกับคนตระกูลเย่ล่วงหน้า และนัดเวลา แต่ว่านายเป็นลูกหลานตระกูลเย่ แค่บอกสักคำก็น่าจะเข้าไปได้เลย"
เย่เฉินส่ายหัวและพูดว่า:"ลุงกู้ ขอบอกตามตรงเลย ผมไม่อยากให้คนตระกูลเย่รู้ว่าผมมาที่เย่นจิง ดังนั้นจึงไม่อยากมีการติดต่อกับพวกเขามากเกินไปก่อน"
กู้เย้นจงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า:"เดี๋ยวลุงโทรหาลุงใหญ่ของนายแล้วกัน บอกว่าลุงอยากไปไหว้พ่อแม่นาย ให้เขาบอกกับลูกน้อง แล้วนายก็ปลอมตัวเล็กน้อย แล้วตามลุงไปก็ได้แล้ว เพราะยังไงนายก็หน้าตาเหมือนพ่อนายมาก ถ้าผู้อาวุโสตระกูลเย่เห็นนาย ต้องจำได้แน่นอน"
เย่เฉินรีบลุกขึ้น และโค้งคำนับให้กู้เย่นจง:"ลุงกู้ ขอบคุณที่บรรลุผลความปรารถนาของผม!"
กู้เย้นจงรีบลุกขึ้นไปช่วยพยุง แล้วพูดเสียงสั่นว่า:"เฉินเอ๋อ นาย…..นายกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย นายเป็นผู้มีพระคุณของครอบครัวเรา แค่เรื่องเล็กๆ จะมาขอบคุณลุงทำไม…..."
พูดเสร็จก็ครุ่นคิดเวลา แล้วพูดว่า:"แบบนี้แล้วกัน ในตอนเช้า เฉินเอ๋อกับฉันจะไปที่คณะกรรมการของบริษัท พวกเธอทั้งสองรออยู่ที่บ้าน หลังจากการประชุมเสร็จเราจะกลับมารับพวกเธอไปด้วยกัน"
หลินหว่านชิวตอบตกลงทันที และพูดว่า: "โอเค!"
…….
ชั่วพริบตา เย่เฉินกับกู้เย้นจงก็ดื่มเหล้าหมาวถายหนักสี่กิโลจนหมด
พวกเขากินอิ่มดื่มหมดแล้ว อารมณ์ของทั้งสองคนก็คึกคักมาก ดังนั้นกู้เย้นจงได้พาเขาไปดูภาพถ่ายเก่าๆ มากมายในห้องหนังสือ
ภาพถ่ายเก่าเหล่านี้ ล้วนมีพ่อแม่ของเย่เฉิน ภาพถ่ายแรกสุดคือตอนที่พ่อแม่ของเย่เฉินเพิ่งแต่งงาน และยังไม่มีเย่เฉิน
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...