กู้เหว่ยเลี่ยงและกู้เหว่ยกวง ชายหนุ่มทั้งสองตระหนักถึงความสำคัญของเรื่องนี้เช่นกัน ดังนั้นพวกเขาจึงพากันพยักหน้าเห็นด้วย
ขั้นตอนแรกคือการแช่แข็งสเปิร์ม ซึ่งเทียบเท่ากับการหว่านเมล็ดทิ้งไว้ ต่อไปนึกอยากจะมีลูกก็ง่ายดายแล้ว
เหมือนคำพูดของคนโบราณ การเตรียมตัวให้พร้อมย่อมไม่มีภัยพิบัติ!
ดังนั้น หัวหน้าแผนกบุรุษเวชศาสตร์จึงจัดให้ทั้งสี่คนคัดเอาตัวอย่างเทียมที่ไม่เจ็บปวดในทันที และในขณะเดียวกันก็เตรียมชุดการทดสอบเอาไว้ให้พร้อม
ทันทีที่คัดออกมา ตัวอย่างจะถูกนำไปทดสอบทันที และส่วนที่เหลือจะถูกแช่แข็งที่อุณหภูมิต่ำมากด้วยก๊าซไนโตรเจนเหลว เมื่อการทดสอบเสร็จสิ้นและยืนยันได้ว่าไม่มีปัญหาใดๆ ก็จะสามารถจัดเก็บในระยะยาวได้อย่างสบายใจ
แต่ทว่า หลังจากคัดตัวอย่างออกมาและทดสอบด้วยเครื่องมือทดสอบ แพทย์ก็พบความจริงที่พวกเขาไม่อยากจะเชื่อ
เมื่อพวกเขารายงานผลให้หัวหน้าแผนกบุรุษเวชศาสตร์ทราบ หัวหน้าแผนกบุรุษเวชศาสตร์ก็กลัวจนขาสั่น
กู้เย้นเจิ้งเห็นใบหน้าอันย่ำแย่ของเขา ก็รีบเข้าไปถามทันที “เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรผิดปกติเหรอ?”
หัวหน้าแผนกบุรุษเวชศาสตร์กลืนน้ำลายและบังคับตัวเองให้สงบลง ก่อนจะกล่าวว่า “ท่าน...ท่านรอง...ท่านสาม...แล้วก็คุณชายทั้งสอง...ผลออกมาแล้ว อัตราการรอดของอสุจิของทั้งสี่ท่านคือ...อัตราการรอดคือ...”
กู้เหว่ยเลี่ยงเห็นเขาตะกุกตะกัก ก็ตวาดใส่ด้วยความร้อนใจ “มัวอ้ำอึ้งอะไรอยู่? อัตราการรอดเป็นเท่าไหร่? คุณก็บอกมาสิ!”
หัวหน้าแผนกบุรุษเวชศาสตร์เชิดหน้าแล้วพูดเสียงสั่น “อัตราการรอดของสเปิร์มทั้งสี่ตัวของพวกท่าน ล้วนเป็นศูนย์...”
“อะไรนะ?!” ทั้งสี่คนร้องออกมาด้วยความตกใจ กระเพาะปัสสาวะของกู้เย้นกางได้รับบาดเจ็บ ร่างกายอ่อนแรง สูญเสียการทรงตัว ทรุดนั่งลงกับพื้น
ข้อมูลนี้ สำหรับคนทั้งสี่ของตระกูลกู้ เสมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางวันแสกๆ
อันที่จริง เขารู้ดีว่าสิ่งที่กู้เหว่ยเลี่ยงลูกชายของเขาพูดนั้นเป็นความจริงทั้งหมด
ในครอบครัวคนจีนผู้มั่งคั่ง การแต่งงานนั้นพิถีพิถันเรื่องฐานะทางสังคมที่เท่าเทียมกัน
ตระกูลที่มีฐานะเท่าเทียมกัน ไม่ใช่แค่ไม่ได้ดูแค่ศักยภาพของครอบครัวเท่านั้น แต่ยังต้องดูนิสัยใจคอของทั้งชายและหญิงด้วย
ถ้าเป็นตระกูลระดับแสนล้านเหมือนกัน ผู้ชายหน้าตาอัปลักษณ์ ผู้หญิงหน้าตางดงาม ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่า คุณหนูของตระกูลระดับแสนล้านนี้ ไม่มีทางชอบคุณชายของตระกูลแสนล้านนี้
หากทั้งคู่มาจากครอบครัวระดับแสนล้านเหมือนกัน ผู้ชายมีความสามารถ ผู้หญิงล้มเหลวทุกอย่าง คุณชายก็จะไม่ยอมกล้ำกลืนอย่างไม่เป็นธรรมแน่นอน
นอกจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว หากมีตำหนิใดๆ มันก็จะลดทอนมูลค่าของตัวเองลงอย่างมากเช่นกัน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...