ในบรรดาสิ่งเหล่านี้ สิ่งที่ลดทอนคะแนนของผู้ชายมากที่สุด คือการที่ไปมีลูกนอกกฎหมาย
การแต่งงานกับตระกูลใหญ่ ไม่ว่าชายหรือหญิง ล้วนเป็นลูกที่พ่อแม่ตามใจมาตั้งแต่เด็ก จะมีคุณหนูคนไหนที่เต็มใจแต่งงานเพื่อไปเป็นแม่เลี้ยงให้กับลูกนอกกฎหมายบ้าง? ไม่มีทาง
แม้แต่กู้ชิวอี๋ตอนแรกที่ได้พบเย่เฉิน เธอก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก อายุยังน้อย แถมยังสวยสง่า จะให้เต็มใจเป็นแม่เลี้ยงได้อย่างไร?
กู้เย้นเจิ้งยังหวังว่าลูกชายของเขาจะยังรักษาความแข็งแกร่งเอาไว้ได้ ดังนั้นจึงเตือนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า สามารถไปมีนอกบ้านได้ แต่จะให้มีลูกไม่ได้
ในเวลานั้นเขาไม่เคยคิดว่าลูกชายจะสูญเสียความสามารถในการมีลูก!
ตอนนี้อัตราการรอดตายของอสุจิเป็นศูนย์ มีลูกนอกสมรสก็ทำแท้งไปแล้ว หรือว่าในอนาคตเขาจะไม่มีทายาทจริงๆ เหรอ?
กู้เหว่ยเลี่ยงรู้สึกทั้งเศร้าทั้งขุ่นเคือง
ตัวเองก็ไร้ประโยชน์แล้ว เมล็ดพันธุ์ก็ไม่มีโอกาสรอดอีก ในอนาคตไม่เพียงแต่จะไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับความงามเท่านั้น แต่ยังไม่มีโอกาสได้เป็นพ่อคนด้วย คงไม่ได้เป็นได้แค่ขันทีไปตลอดชีวิตหรอกนะ?!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขามองไปที่กู้เย้นเจิ้งด้วยความหวาดกลัว แล้วโพล่งออกมาว่า “พ่อครับ! เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของไอ้เวรในบ้านลุงใหญ่นั่นแน่ๆ ที่ทำอะไรกับพวกเรา เราไปขอร้องเขาเถอะ! ยังไงจะไม่มีทายาทไม่ได้นะ ผมยังเด็กอยู่ ยังไม่อยากเป็นขันทีไปตลอดชีวิต...”
กู้เหว่ยกวงที่อยู่ข้างๆ ก็กลัวแทบตายเช่นกัน เขาสะอื้นไห้พูดว่า “ลุงรอง พ่อ ผมก็ไม่อยากเป็นขันทีไปตลอดชีวิตเหมือนกัน...”
กู้เย้นเจิ้งหน้าบึ้ง “ถ้าไปขอร้องเขาตอนนี้ แล้วเรื่องประชุมคณะกรรมการวันพรุ่งนี้ล่ะ? วันนี้ตอนที่ฉันอยู่ที่บ้านของลุงใหญ่ของแก ฉันได้พูดเอาไว้แล้วว่า จะพบเขาที่การประชุมคณะกรรมการในวันพรุ่งนี้ ถ้าวันนี้เราไปขอร้องเจ้าเด็กนั่น พวกเขาจะเอาเรื่องประชุมคณะกรรมการมาข่มขู่เราอย่างแน่นอน!”
“ยิ่งไปกว่านั้น บางทีลุงใหญ่ของแกจะบังคับให้ฉันและอาสามของแกสละสิทธิ์ในการออกเสียงทั้งหมด ถ้าเป็นแบบนั้น เราจะไม่สามารถล้มลุงใหญ่ของแกได้ตลอดไป!”
หากผู้ถือหุ้นรายอื่นไว้วางใจเขา หรือไม่สามารถเอาชนะเขาได้ โอนสิทธิ์ในการออกเสียงให้กับเขา เขาก็จะมีอำนาจในการพูดอย่างเด็ดขาด
นั่นคือสิ่งที่กู้เย้นเจิ้งเป็นกังวล
“ดังนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราต้องอดทนรอจนถึงพรุ่งนี้หลังจากที่เรายึดอำนาจได้สำเร็จ!”
“ถ้าทำไม่ได้จริงๆ หลังจากที่เรื่องราวเรียบร้อยแล้ว ก็สามารถใช้เงินซื้อเจ้าเด็กหนุ่มในครอบครัวของพี่ใหญ่มาได้เช่นกัน!”
“สิบล้านไม่พอก็ร้อยล้าน ร้อยล้านไม่พอก็หนึ่งพันล้าน อย่างไรบนโลกนี้ ไม่จ่ายเงินก็ไม่มีวันได้คน!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...