ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1441
เพราะไม่กล้าที่จะชะลอแผนการยึดอำนาจในการประชุมคณะกรรมการในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นกู้เย้นเจิ้งจึงตัดสินใจว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องอดทนไว้ก่อนในคืนนี้
ในเวลาเดียวกัน เขาขอให้คณบดีของโรงพยาบาล รับปากว่าจะใช้เงินจำนวนมหาศาลเพื่อค้นหาผู้เชี่ยวชาญชั้นนำในสาขาที่เกี่ยวข้องจากสหรัฐอเมริกาหลายคน ให้พวกเขามาดูว่าจะรักษาด้วยวิธีการทางการแพทย์ได้หรือไม่
มันจะดีมากถ้าเขาทำได้ พอถึงตอนนั้นก็ไม่จำเป็นต้องไปขอร้องเจ้าเด็กนั่นแล้ว สามารถฆ่าเขาได้เลย!
แต่ถ้าไม่...
เรื่องนี้ก็จะยุ่งยาก เพื่อให้มีทายาทสืบทอด อาจจะต้องคุกเข่าลงอ้อนวอนขอความเมตตาจากเจ้าเด็กนั่นจริงๆ!
เมื่อนึกถึงสีหน้าเย่อหยิ่งของเย่เฉิน กู้เย้นเจิ้งก็โมโหจนรู้สึกไม่สบายตัว
กู้เย้นกางที่อยู่ข้างกายกระซิบถาม “พี่รอง พรุ่งนี้เจ้าเด็กนั่นจะเข้าร่วมการประชุมคณะกรรมการไหม?”
“บัดซบ...” หัวใจของกู้เย้นกางสั่นระรัว สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
ถ้าพรุ่งนี้เจ้าเด็กนั่นเข้าการประชุมคณะกรรมการด้วย เขาคงจะอึดอัดมาก! ถ้าเขากับกู้เย้นจงช่วยกันกดขี่ข่มเหงตนล่ะ? พอถึงตอนนั้นเขาควรจะทำเช่นไร?
หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็ไม่สามารถคิดหาวิธีแก้ไขใดๆ ได้เลย ทำได้เพียงถอนหายใจและพูดว่า “ตอนนี้คิดไปก็ไม่มีความหมาย แล้วก็คิดไม่ออกด้วย พอถึงตอนนั้นค่อยจัดการกับมันตามสถานการณ์จริง!”
กู้เย้นกางคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “พี่รอง จำได้ไหมว่า เจ้าเด็กนั่นในบ้านพี่ใหญ่เคยพูดถึงเซียวอี้เชียนจากเชียนเฉิงกรุ๊ป? ผู้ชายคนนั้นหลังจากกลับมาจากต่างประเทศ ได้พยายามหาโอกาสประจบสอพลอผม อยากมาร่วมงานกับเรา ให้ผมไปพูดคุยกับเขาดูไหม?”
“ดี!” กู้เย้นเจิ้งรีบบอก “นายโทรหาเขาตอนนี้ ให้เขามาพบฉันที่โรงพยาบาล!”
...
ในขณะที่เขากำลังกังวลว่าจะเอาชนะกู้เย้นกางได้อย่างไร ก็ได้รับโทรศัพท์จากกู้เย้นกาง
ดังนั้นเขาจึงรีบรับโทรศัพท์แล้วพูดเหน็บว่า “อ้าว ประธานกู้ มีเวลาว่างโทรหาผมด้วยเหรอครับ?”
กู้เย้นกางถามเขา “เหล่าเซียว คุณอยู่ในเย่นจิงใช่หรือเปล่า?”
“อยู่ครับ!” เซียวอี้เชียนรีบบอก “ผมไม่ได้ออกจากเย่นจิงเลยตั้งแต่กลับมาจากอเมริกา ประธานกู้มีอะไรให้รับใช้ครับ?”
กู้เย้นกางกล่าวว่า “ผมอยากจะถามอะไรคุณบางอย่าง แต่เรื่องนี้สำคัญมาก ตอนนี้คุณมาที่โรงพยาบาลของกู้ซื่อกรุ๊ปได้ไหม? เรามาคุยกันต่อหน้าเถอะ”
“ได้ครับ!” "เซียวอี้เชียนหัวเราะแล้วบอกว่า “ประธานกู้กรุณารอสักครู่ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...