ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1442
“ดีมาก ผมจะรอคุณอยู่ที่นี่!”
...
ในช่วงเวลานี้
เย่เฉินถูกกู้เย้นจงเรียกให้ดื่มเหล้ากับครอบครัวไปเป็นจำนวนมากหลังอาหารเย็น จากนั้นเขาก็กลับไปที่ห้องพักซึ่งจัดไว้โดยหลินหว่านชิว ก่อนจะอาบน้ำและนอนพักผ่อน
ในเวลานี้ เซียวชูหรันได้โทรหาเขาและถามว่า “ที่รัก ทุกอย่างที่เย่นจิงเป็นอย่างไรบ้าง?”
เย่เฉินยิ้มตอบ “ไม่เลว ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี มันจะแล้วเสร็จภายในประมาณสามวัน”
“งั้นก็ดี” เซียวชูหรันพูดด้วยความเป็นห่วง “คุณอยู่ข้างนอกก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ เพราะคุณไม่เคยอยู่ไกลบ้านเลย”
เย่เฉินรู้สึกซาบซึ้งใจ ยิ้มพูดว่า “ที่รัก ไม่ต้องห่วง ผมก็โตแล้ว ดูแลตัวเองได้ ผมจะกลับไปทันทีที่งานเสร็จ”
“โอเค” เซียวชูหรันพูดด้วยรอยยิ้ม “เออใช่ที่รักคะ ฉันมีเรื่องจะรบกวนคุณหน่อย”
เย่เฉินรีบถาม “ที่รัก ทำไมคุณถึงยังเกรงใจกับผมแบบนี้? มีเรื่องอะไรก็บอกมาได้เลย”
เซียวชูหรันบอกว่า “คืออย่างนี้ค่ะ วันนี้รั่งหลินได้คุยกับฉัน เธอเพิ่งกลับไปที่เย่นจิง อีกอย่างวันเกิดของคุณย่าของเธอกำลังจะมาถึงในวันมะรืนนี้ คุณช่วยซื้อของขวัญแทนฉันและไปร่วมงานวันเกิดของคุณยายของเธอได้ไหม?”
เย่เฉินคำนวณเวลา ธุระของเขาส่วนใหญ่อยู่ในวันพรุ่งนี้
ในช่วงเช้าเขาต้องไปเข้าร่วมการประชุมคณะกรรมการของตู้ซื่อกรุ๊ปกับกู้เย้นจง จากนั้นไปที่สุสานบรรพบุรุษของตระกูลเย่ที่ภูเขาเย่หลิงซานเพื่อกราบไหว้พ่อแม่ แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีการแผนการใดๆ เขาคิดว่าจะอยู่ถึงวันมะรืนนี้เพื่อดูว่าทุกอย่างในตระกูลกู้จะเรียบร้อยหรือไม่ ถ้าทุกอย่างคลี่คลายได้ เขาจะกลับไปเมืองจินหลิงหลังจากวันมะรืนนี้
เย่เฉินยิ้มตอบ “ไม่ต้องห่วงนะที่รัก เดี๋ยวผมจัดการให้”
เซียวชูหรันถามขึ้น “ฉันจะโอนเงินให้คุณแล้วกัน คุณก็หาของขวัญที่เหมาะสมในราคาประมาณหนึ่งแสน ส่วนจะเป็นอะไรนั้นก็แล้วแต่คุณ ฉันเชื่อในรสนิยมของคุณ!”
เย่เฉินยิ้มตอบ “ไม่ต้องโอนเงินให้ผม ผมมีเงิน คุณกู้ได้โอนเงินล่วงหน้าไว้แล้ว”
เซียวชูหรันพูดด้วยความแปลกใจ “คุณกู้ใจดีจัง! เรื่องยังไม่เสร็จเลยแต่โอนเงินให้แล้ว”
เย่เฉินยิ้มตอบ “ก็มาจากตระกูลใหญ่นี่นา!"
เซียวชูหรันกล่าว “อืม! ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ไม่เกรงใจคุณแล้วล่ะ! ขอบคุณค่ะที่รัก!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...