ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1447
เนื่องจากอากาศที่เย็นจัด อุณหภูมิในเย่นจิงจึงลดฮวบลงในตอนกลางคืน มีหิมะโปรยปรายบนท้องฟ้า
เย่เฉินได้รับข้อความแจ้งเตือนบนโทรศัพท์มือถือ เย่นจิงได้ออกสัญลักษณ์เตือนสีน้ำเงินว่าจะมีหิมะตกหนักในคืนนี้จนถึงวันพรุ่งนี้
เย่เฉินสวมเสื้อชั้นเดียว เดินออกมาที่ระเบียงห้องรับแขก คิดถึงแต่พ่อแม่ของตนอยู่ในใจ
พรุ่งนี้เขาจะไปทำความสะอาดหลุมฝังศพของพ่อแม่
เรื่องนี้ถูกเก็บไว้ในใจของเขามาสิบแปดปีแล้ว ทุกครั้งที่นึกถึงมันก็เหมือนก้างปลาติดคอ
ขณะที่เขากำลังตกอยู่ในภวังค์ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงของกู้ชิวอี๋ “พี่เย่เฉิน สวมเสื้อน้อยแบบนี้ไม่หนาวเหรอ?”
เย่เฉินหันกลับมา ไม่รู้ว่ากู้ชิวอี๋เข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนนี้เธอเดินมาถึงระเบียงแล้ว
กู้ชิวอี๋รีบอธิบาย “ขอโทษนะพี่เย่เฉิน ฉันเคาะประตูเมื่อกี้ แต่ไม่มีใครตอบ ก็เลยเปิดประตูเข้ามาเอง”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย พยักหน้าเบาๆ “ไม่เป็นไร ระหว่างเธอกับฉันยังต้องสุภาพแบบนี้อีกเหรอ?”
ทันใดนั้น ใบหน้าอันงดงามของกู้ชิวอี๋ก็แดงระเรื่อขึ้น
เธอเดินเข้าไปหาเย่เฉินแล้วเอ่ยว่า “พี่เย่เฉิน เมื่อกี้พี่กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?”
เย่เฉินพยักหน้า “กำลังคิดถึงเรื่องในอดีตน่ะ”
กู้ชิวอี๋สัมผัสมือของเขาเบาๆ แล้วจับเอาไว้ไม่ยอมปล่อย พลางกล่าวขอบคุณ “พี่เย่เฉิน เรื่องอาการป่วยของพ่อ โชคดีที่มีพี่ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตพ่อของฉัน!”
เย่เฉินพูดออกมาจากใจจริง “หนานหนาน ลุงกู้เป็นเพื่อนสนิทของพ่อของฉัน และเป็นรุ่นพี่ที่ฉันเคารพนับถือ ฉันไม่สามารถมองเขาป่วยหนักเฉยๆ โดยไม่ช่วยเหลือได้ ถ้าฉันไม่มีความสามารถก็ไม่เป็นไร แต่ในเมื่อมีความสามารถ ฉันก็ต้องช่วยเขาอยู่แล้ว”
เย่เฉินชะงักไปเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเฉยชา “กลับไม่ได้หรอก แล้วค่อยคุยกันทีหลังนะ”
...
คืนนี้ เย่เฉินฝันไร้สาระ
ในความฝัน พ่อแม่ของเขายังไม่ตาย เขายังคงเป็นคุณชายแห่งตระกูลเย่ และพอเติบโตขึ้น ก็เป็นที่สะดุดตาและมีพลังควบคุมธรรมชาติได้ในเย่นจิง
ในความฝัน เขาสวมใส่ชุดสูท ติดเข็มกลัดเจ้าบ่าว นำขบวนรถสุดหรู มาที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลกู้
ส่วนในคฤหาสน์ กู้ชิวอี๋สวมชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ นั่งบนเตียงในห้องนอนของตัวเอง มองมาที่ตนด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์
จากนั้น กลุ่มคนหนุ่มสาวที่ตัวเองไม่รู้จัก ได้ยุให้ตัวเขามองหารองเท้าสีแดงของกู้ชิวอี๋ไปทุกที่
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...