ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1453
เมื่อกู้เย้นจงพูดคำฮึกเหิมจบ คนอื่นๆได้ยินสิ่งนี้ราวกับว่าพวกเขากินยาสร้างความมั่นใจในทันที ไม่เพียงแต่พวกเขาโล่งใจอย่างมาก และแม้แต่รอยยิ้มที่ตื่นเต้นก็เต็มบนใบหน้าของพวกเขา
บางคนถึงกับปรบมือโดยไม่ตั้งใจ
ส่งผลให้ทุกคนปรบมือและเห็นด้วยอย่างมีความสุข
ทุกคนมีส่วนร่วมในกู้ซื่อกรุ๊ปสุดท้ายก็เพื่อจุดประสงค์ในการทำเงิน พวกเขาไม่ต้องการมีส่วนร่วมในกลุ่มและอุบาย พวกเขาเพียงต้องการติดตามบุคคลที่สามารถนำพวกเขาไปสู่การทำเงินได้ดีที่สุด ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้
เนื่องจากปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับกู้เย้นจงและอาการป่วยร้ายแรงของเขาหายดีแล้ว แต่ทำไมไม่สนับสนุนเขาต่อไป ยืนเคียงข้างเขาและทำเงินมากขึ้นภายใต้การชี้นำของเขาล่ะ? จริงมั้ย?
แต่สีหน้ากู้เย้นเจิ้งและกู้เย้นกางก็ไม่สู้ดีทันที
หลังจากเตรียมแผนอย่างพิถีพิถันมาเนิ่นนาน หรือว่าเพิ่งเริ่มได้ไม่นานก็จบลงแล้ว?
ความรู้สึกนี้มันอึดอัดจริงๆ
ราวกับว่าตัวเองได้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาหลายสิบปีเพื่อท้าทายปรมาจารย์ โดยคิดว่าตัวเองนั้นไร้ผู้ต่อกร
สรุปว่าเมื่อมาถึงตรงหน้าปรมาจารย์ เพียงแค่การเคลื่อนไหวเดียวของปรมาจารย์ก็พ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์
เป็นการโจมตีทั้งสองที่ยิ่งใหญ่มาก
ในเวลานี้ กู้เย้นเจิ้งยังคงไม่เต็มใจที่จะยอมรับความพ่ายแพ้!
กู้เย้นเจิ้งประคองเขา กุมหัวแล้วลุกขึ้นตะโกนด้วยความโกรธ "พี่ใหญ่คุณหมายความว่ายังไง? ทำไมคุณถึงทุบตีฉัน? ประธานที่สง่างามอย่างคุณตีคนในคณะกรรมการ คุณไม่กลัวที่ถูกคนภายนอกหัวเราะเยาะเหรอ?”
กู้เย้นจงยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า "น้องรองนายต้องการรู้ว่าฉันหายดีแล้วหรือยังไม่ใช่เหรอ? เมื่อกี้ถูกตบจนหูวิ้งนายรู้สึกอย่างไร? ดูเหมือนคนป่วยตบหรือเปล่า?"
“คุณ…” กู้เย้นเจิ้งไม่คิดว่าเขาจะทุบตีตัวเองไม่พอ แถมตีวัวกระทบคราดอีกทันใดนั้นเขาก็รู้สึกโกรธ!
แต่ ณ เวลานี้เขาก็ทำอะไรไม่ได้สู้พี่ชายไม่ไหวด้วย เขาได้แต่กัดฟันพลางพูดว่า “พี่ใหญ่ พูดแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ถ้าจะให้ผมและนักลงทุนมั่นใจ คุณควรเผยแพร่รายงานการตรวจสุขภาพล่าสุดของคุณ และต้องเป็นรายงานที่ออกโดยหน่วยงานตรวจสุขภาพที่มีอำนาจ"
กู้เย้นจงเยาะเย้ย "ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาใช่มั้ย? ได้หลังจากประชุมเสร็จฉันจะเรียกนักข่าวที่รออยู่ข้างนอกและจัดงานแถลงข่าว หลังจากงานแถลงข่าวฉันจะไปโรงพยาบาลเซี๋ยเหอเพื่อตรวจร่างกายและทำซีทีสแกนทั้งตัว ผลลัพธ์ออกมาเร็วมาก ถ้าเร็วที่สุดผลตรวจจะได้ในบ่ายวันนี้”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...