ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1456

เมื่อได้ยินคำถามสุดท้ายของพี่ใหญ่ เขาก็พูดโดยไม่รู้ตัวว่า "ฉันจำเขาได้ นามสกุลของเขาคือเย่ ตระกูลเย่ตอนนั้นเก่งที่สุด..."

เมื่อพูดถึงตรงนี้เขาตกตะลึงในทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนสุดขั้วจ้องมองไปที่เย่เฉินไม่หยุด!

ในขณะนี้ ร่างสองร่างเมื่อยี่สิบปีก่อนทับซ้อนอยู่ในหัวสมองของเขา

ตอนนั้นเองที่เขารู้ตัวว่าที่แท้เป็นว่าชายหนุ่มผู้ร่าเริงที่อยู่ตรงหน้าเขา ดูคล้ายกับชายหนุ่มผู้กระฉับกระเฉงมากในตอนนั้น!

ชวนให้นึกถึงนามสกุลเย่เฉินคือเย่ และความสัมพันธ์ของเขากับพี่ใหญ่นั้นสนิทกันมาก ดูเหมือนว่าเขาโดนฟ้าผ่า เขาชี้ไปที่เย่เฉินอย่างสั่นๆและถามกู้เย้นจงด้วยเสียงที่สั่นเทา "พี่ใหญ่ หรือเขา... เขา... เขาเป็นลูกชายของพี่ฉางอิงแห่งตระกูลเย่?!"

ท่านรองของตระกูลเย่ กำลังพูดถึงพ่อของเย่เฉินเย่ฉางอิง!

คำว่าฉางอิงมาจากบทกวีเก่าแก่ของชายผู้ยิ่งใหญ่ "วันนี้แส้ยาวอยู่ในมือเรา เมื่อไหร่จะมังกรพยัคฆ์เทาให้อยู่หมัด!"

และความหมายของเย่ฉางอิงคือตระกูลเย่มีลูกชาย สามารถมัดได้อยู่หมัด!

และเขาเป็นลูกคนที่สองของทายาทตระกูลเย่ในตอนนั้น

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ลูกชายคนโต แต่ความสามารถของเขาแข็งแกร่งที่สุดในตระกูลเย่ ตั้งแต่อายุยังน้อยเขาสามารถวางแผนกลยุทธ์และชนะ!

ภายใต้การนำของเขา ตระกูลเย่ได้ต่อสู้กับตระกูลรอธส์ไชลด์ในยุโรปและสหรัฐอเมริกาซึ่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานหลายร้อยปีในตลาด และทำให้อีกฝ่ายต้องยอมประนีประนอมในที่สุด!

ในสมัยนั้นคนร่ำรวยในเย่นจิงนับไม่ถ้วน และเขาเป็นไอดอลแห่งการใช้ชีวิต!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ กู้เย้นเจิ้งก็สามารถสรุปได้ว่าเย่เฉินเป็นลูกชายของเย่ฉางอิง!

เขานึกถึงท่าทางที่กล้าหาญของเย่ฉางอิงและหัวใจของเขาก็ตื่นตระหนกทันที เมื่อมองไปที่เย่เฉินเขาก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งและโพล่งออกมาเต็มหน้าว่า “คุณชายเย่ โปรดยกโทษให้ฉันที่มองไม่ออกว่าคุณเป็นลูกของพี่ฉางอิง!”

แม้ว่ากู้เย้นกางไม่ได้พูดมาสักพักแล้ว เมื่อเขาเห็นพี่รองคุกเข่าข้างหนึ่ง เขาก็เดินตามไปทันทีและคุกเข่าข้างหนึ่ง

กู้เหว่ยเลี่ยงและกู้เหว่ยกวงต่างตกตะลึง พวกเขายังเด็กและไม่รู้จักการกระทำอันรุ่งโรจน์ของเย่ฉางอิงในตอนนั้น เมื่อเห็นว่าพ่อของพวกเขาคุกเข่าเพื่อเย่เฉินพวกเขาก็ตกใจ

กู้เหว่ยกวงอยากจะประท้วงเสียงดังแต่ถูกกู้เหว่ยเลี่ยงคว้าตัว ซึ่งมีวิสัยทัศน์ที่สูงกว่าและปิดปากของเขา

นี่คือกู้เย้นเจิ้งที่คุกเข่าลงข้างหนึ่ง สำลักและถอนหายใจพลางพูด “เมื่อตอนที่ฉันยังเด็ก แอบมีความทะเยอทะยานในใจและก้มศีรษะเพื่อบูชาฉางอิง! น่าเสียดายที่พี่ฉางยิงเสียชีวิตไว ดังนั้นฉันไม่เคยมีโอกาสเรียนรู้อยู่ข้างเขาเลย หากฉันมีโอกาสเรียนรู้เคียงข้างเขาเพียงเล็กน้อย ฉันก็คงไม่โง่เหมือนในวันนี้...”