ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1459
ในขณะนี้ กู้เย้นเจิ้งรู้สึกเจ็บปวดในใจ
คำพูดของเย่เฉินทำให้เขาตระหนักว่า สิ่งนี้กำลังช่วยพี่ใหญ่และปลดอาวุธตัวเอง
ในบริษัทไม่สำคัญว่าคุณมีพนักงานหรือแผนกกี่แผนก สิ่งที่สำคัญคือคุณมีเสียงในบริษัทมากแค่ไหน
สิทธิ์ในการออกเสียงที่สอดคล้องกับหุ้นนั้นเท่ากับอาวุธของการต่อสู้แย่งชิงอำนาจภายในของบริษัท
ถ้าฉันยอมมอบสิทธิ์ในการออกเสียงทั้งหมดในตอนนี้ ก็เท่ากับปล่อยให้ตัวเองยอมจำนนอาวุธทั้งหมดและละทิ้งความเป็นไปได้ที่จะถูกต่อต้านโดยสิ้นเชิง
พูดตามตรง เขาไม่ต้องการให้คนอื่นควบคุม
แต่เมื่อคิดในทางกลับกัน เขาไม่มีทางเลือก
ไม่เห็นด้วย?
ไม่เห็นด้วยก็ไม่มีหนทางอื่นแล้ว เพราะตอนนี้ร่างกายพี่ใหญ่กำลังฟื้นตัวและด้วยความช่วยเหลือจากคุณชายเย่ เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้เลย
ตอนนี้เขายังเล่นแง่กับตัวเอง บีบเขาให้จนมุม ถ้าเขาไม่ตกลง พวกเขาอาจเปลี่ยนแผนการ ถึงตอนนั้นพวกเขาไม่ใช่แค่จะปล่อยไปง่ายๆแต่อาจจะใช้วิธีเด็ดขาดทำลายล้างสิ้นซาก!
เมื่อคิดถึงเช่นนี้ เขาก็ถอนหายใจและพูดว่า “คุณชายเย่ ฉันตกลงกับข้อเสนอของคุณ และจะมอบสิทธิ์ในการออกเสียงทั้งหมด!”
กู้เย้นกางกำลังรอพี่รองเพื่อแสดงความคิดเห็น เขามีบุคลิกที่อ่อนแอและไม่มีความคิดเห็นใดๆ อย่างไรก็ตามเขาและพี่รองได้สร้างเรื่องนี้ขึ้นมา ดังนั้นโดยธรรมชาติเขาต้องตามพี่รองเพื่อก้าวและถอยกลับด้วยกัน
ดังนั้นเขาจึงรีบกล่าวว่า “คุณชายเย่ ฉันไม่มีข้อโต้แย้ง!”
เย่เฉินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดกับกู้เย้นจง "ลุงก้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ให้เรื่องทางกฎหมายเข้ามาร่างข้อตกลงการโอนสิทธิ์ในการออกเสียง และเปิดเผยต่อสาธารณะ"
สิ่งที่ทุกคนกลัวที่สุดคือทั้งหมดนี้ไม่สามารถย้อนกลับได้
ในกรณีที่ไม่สามารถย้อนกลับได้จริง ๆ งั้นทุกอย่างจบ
แม้ว่าเขาจะประนีประนอม ยอมรับความพ่ายแพ้และมอบสิทธิ์ในการออกเสียงลงคะแนน เขาก็ยังไม่สามารถมีความสุขกับความสัมพันธ์
แต่ประโยคที่ย้อนกลับได้ของเย่เฉินได้จุดประกายความหวังในใจพวกเขาทันที
อย่างไรก็ตาม เย่เฉินเปลี่ยนหัวและพูดเบา ๆ ว่า “แม้ว่ามันจะย้อนกลับได้ แต่เมื่อย้อนกลับได้ มันก็ขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของคุณและอารมณ์ส่วนตัวของฉัน ถ้าคุณทำได้ดีและทำให้ฉันพอใจฉันจะพิจารณา”
ใบหน้าของกู้เย้นเจิ้งและคนอื่น ๆ ขมขื่นไปตามๆกัน
ไม่สามารถฟื้นฟูได้ชั่วคราว?
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...