ตอนที่นายท่านเชิญล่ายชิงหวากลับมาจากต่างประเทศ เขาได้จัดให้เขาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเย่ และปกติได้รับการรับใช้อย่างพิถีพิถันมาก
แต่ว่า หลังจากที่สร้างภูเขาเย่หลิงซาน ล่ายชิงหวาต้องการย้ายออกจากตระกูลเย่ และอาศัยอยู่ที่นี่
นายท่านมิอาจปล่อยให้อาจารย์ดูโหงวเฮ้งอาศัยอยู่ที่หลุมฝังศพของบรรพบุรุษตระกูลเย่หรอก แม้ว่าภูเขาเย่หลิงซานจะถูกสร้างขึ้นมาอย่างดี แต่ก็มีพื้นที่ที่ให้พนักงานทำงานอาศัยอยู่ แต่นายท่านยังคงรู้สึกว่า ไม่สามารถให้ผู้สูงอายุอย่างล่ายชิงหวาอาศัยอยู่ที่นี่
แต่ว่า ไม่ว่าเขาจะยื้อแค่ไหน ล่ายชิงหวาก็ยืนยันที่จะย้ายไป
เพราะเขาเฝ้ารอโอกาส รอให้ประตูแห่งชีวิตในแฉกของเขาเปิดออก รอให้เย่เฉินปรากฏขึ้น และมอบยาอายุวัฒนะที่สามารถยืดอายุขัยให้กับเขาได้เป็นเวลาสิบปี
ตอนนี้ โอกาสที่รอมาเป็นเวลาสี่ปีได้มาถึงแล้ว และถึงเวลาที่ต้องไปแล้ว
ดังนั้น เขาจึงพูดกับผู้รับผิดชอบว่า:"รบกวนฝากบอกผู้นำตระกูลพวกคุณด้วย บอกว่าที่ฉันสัญญากับเขาไว้ ได้ทำหมดแล้ว ยิ่งกว่านั้นฉันออกมานานเกินไป และคิดถึงบ้าน จึงไม่ไปบอกลาเขาแล้ว ถ้ามีโอกาส ไว้พบกันใหม่!"
พูดจบ เขาคำนับให้ทุกคน และเมื่อเขามองไปที่เย่เฉิน เขาหยุดครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
จากนั้น เขาหันกลับมาและเงยหน้าขึ้นหัวเราะ และอุทานอย่างสดชื่นว่า:"หัวเราะไปบนท้องฟ้าแล้วเดินออกไป ฉันจะไม่ใช่คนธรรมดา!"
หลังจากพูดจบ ก็ก้าวออกไปแล้ว
กู้เย้นจงอดชื่นชมไม่ได้:"คนแก่ร้อยปียังคงมีออร่าแบบนี้ มันพิเศษจริงๆ!"
เย่เฉินยิ้มที่ข้างๆ และในขณะที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของตระกูลเย่ตามล่ายชิงหวาออกไป เขาพูดกับกู้เย้นจงว่า:"ลุงกู้ เราก็ไปกันเถอะ"
กู้เย้นจงอดไม่ได้ที่จะนับถือ:"มิน่าล่ะ ตระกูลเย่ไม่ให้นายขึ้นเขา แต่เขากลับบอกว่านายไม่ใช่คนนอก หมายถึงอย่างนี้นี่เอง!"
หลังจากพูดนั้น กู้เย้นจงก็ถามอีกครั้ง:"เทคนิคฮวงจุ้ยวิเศษมากจริงๆเหรอ? ขนาดใครจะมาตอนไหนก็รู้?"
เย่เฉินยิ้มพูด:"อาจจะ แม้ว่าของบรรพบุรุษจะเก่าแก่มาก แต่ก็ฉลาดมาก แล้ะมีความฉลาดที่ขนาดพวกเรายังไม่เข้าใจ ก็เหมือนคนมายา ในยุคโบราณนั้น แทบจะคำนวณปฏิทินออกมาได้อย่างสมบูรณ์ สำหรับคนสมัยใหม่อย่างเรา มันเหลือเชื่อมากๆเลย"
กู้เย้นจงพยักหน้าอย่างจริงจัง จากนั้นก็นึกอะไรบางอย่างได้ และถามเย่เฉินว่า:"เฉินเอ๋อ ต่อไปนายคิดจะทำอะไร?"
เย่เฉินพูดว่า:"พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของคุณย่าของเพื่อน ผมจะไปให้ของขวัญ หลังจากเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิด ผมก็จะกลับจินหลิง"
กู้เย้นจงรีบพูดว่า:"รีบขนาดนี้ทำไม? อยู่อีกสองสามวันค่อยไปก็ไม่สาย!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...