เย่เฉินแตะจมูก:"เอ่อ......แต่ฉันคือสามีของเพื่อนสนิทเธอนะ!"
ต่งรั่งหลินพูดอย่างประชดประชันเล็กน้อย:"ฉันรู้ สามีจอมปลอม แต่งงานปลอมๆมาสี่ปีแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เกมพ่อแม่ลูกของพวกเธอจะเล่นจบ"
ขณะที่พูดอยู่นั้น ก็มีรถเบนท์ลีย์รุ่นพิเศษขับมา และหยุดอยู่ข้างๆ พวกเขา กระจกเบาะหลังลดลง ในรถนั้น มีหญิงวัยกลางคนสวมชุดหรูหรา มองต่งรั่งหลินและถามว่า:"รั่งหลิน หลิน ทำไมเธอถึงออกมาล่ะ?"
เมื่อต่งรั่งหลินเห็นผู้หญิงคนนี้ นางก็รีบยิ้มพูดว่า:"โอ้ น้ารอง! น้าเขยรองของฉันล่ะ?"
หญิงวัยกลางที่อยู่ในรถพูดว่า:"เขายังยุ่งอยู่ จะมาก่อนงานเลี้ยงวันเกิด"
ต่งรั่งหลินถามต่อ:"แล้วพี่ชายของฉันล่ะ?"
หญิงวัยกลางคนพูดอย่างช่วยไม่ได้:"เมื่อคืนไม่ได้เจอเขาเลย น่าโมโหมาก หมอนั้นไม่หัดจำเลย ร่างกายเขาเพิ่งจะหายดี ก็เริ่มไม่กลับบ้านอีก เดี๋ยวเธอต้องช่วยน้ารองว่าเขาด้วยล่ะ!"
ต่งรั่งหลินยิ้มอย่างขมขื่น:"น้ารอง นิสัยพี่ชายนั้น ฉันไม่กล้าว่าเขาหรอก พอฉันว่าเขา เขาก็แยกเขี้ยวใส่ฉัน….."
หญิงวัยกลางคนถอนหายใจและพูดว่า:"เด็กคนนี้ยิ่งไม่เชื่อฟังมากขึ้นเรื่อยๆ…..."
พูดไป เธอก็มองไปที่เย่เฉินที่อยู่ข้างๆต่งรั่งหลิน และถามด้วยรอยยิ้มว่า:"เอ๊ะ หรือว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นแฟนของเธอเหรอ?"
ต่งรั่งหลินเหลือบมองเย่เฉิน และยิ้มอย่างเขินอาย:"ยังไม่ใช่"
"ยังไม่ใช่?"หญิงวัยกลางคนเน้นพูดคำว่า"ยัง" แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"แล้วเมื่อไหร่ที่จะเปลี่ยนจาก"ยังไม่ใช่"เป็น"ใช่"ล่ะ? "
ต่งรั่งหลินพูดอย่างเขินอาย:"โอ้ น้ารอง เมาท์เกินไปแล้ว รีบเข้าไปเร็ว คุณย่ากำลังพูดถึงน้าอยู่!"
หญิงวัยกลางคนยิ้มและพูดว่า:"ให้ฉันพาพวกเธอสองคนไปด้วยไหม?"
เย่เฉินอยากให้ของขวัญกับเธอแล้วไป แต่พอคิด ภรรยาได้สั่งกับตัวเองว่า ต้องอวยพรวันเกิดของคุณย่าของต่งรั่งหลิน อย่างน้อยตนก็ต้องไปพบกับคุณย่าของต่งรั่งหลิน พูดแทนภรรยาก็ถือว่างานเสร็จสมบูรณ์
ดังนั้นเขาจึงนิ่งเงียบ และเดินตามต่งรั่งหลินเข้าไปในคฤหาสน์
เมื่อเดินเข้ามาในคฤหาสน์ จู่ๆเฟอร์รารีสีแดงก็แล่นผ่านจากด้านหลัง ต่งรั้งหลินเห็นเงารถ จึงโบกมือและตะโกนว่า:"พี่ พี่!"
แต่ว่า เสียงเครื่องยนต์ของซูเปอร์คาร์ก็ดังอยู่แล้ว และความเร็วก็เร็วมาก ผ่านไปอย่างหวุดหวิด ดังนั้นคนที่ขับรถจึงไม่ได้ยินเธอเลย
เย่เฉินถามต่งรั่งหลิน:"ที่ขับรถอยู่ พี่เธอเหรอ?"
"ใช่"ต่งรั่งหลินพยักหน้าและพูดว่า:"ลูกพี่ลูกน้องของฉันแปลกมาก เขาได้รับการผ่าตัดเมื่อไม่นานมานี้ และเพิ่งหายดีไม่นาน ก็ซ่าอีกแล้ว"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...