ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1480
ดังนั้น เธอจึงพูดอย่างเย็นชาว่า:"พ่อคะ หนูไม่สนใจคุณชายตระกูลกู้ ไม่ต้องให้หนูไปทำความรู้จักกับเขาจะดีกว่า!"
พูดจบ เธอมองไปที่เย่เฉินและพูดว่า:"เย่เฉิน เราเข้าไปกันเถอะ!"
"เจ้าเด็กนี่!"ต่งเจียงเหอพูดอย่างโกรธเคือง:"ทำไมเธอถึงแยกความดีและความชั่วไม่ออกล่ะ? หากเธอสามารถอยู่กับคุณชายกู้ได้ เธอจะไปจินหลิงอีกทำไม?"
ต่งรั่งหลินเหลือบมองเย่เฉินอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว และจากนั้นก็พูดกับพ่อของเธออย่างดื้อรั้น:"หนูชอบจินหลิง! ต่อไปหนูจะหาสามีของหนูในจินหลิง!"
ต่งเจียงเหอตำหนิ:"เธอพูดบ้าอะไร? ในจินหลิงจะมีตระกูลไหนที่สามารถเอาออกมาโชว์ได้? ลูกสาวของฉันต่งเจียงเหอ จะแต่งงานกับผู้ชายจากที่มาจากที่เล็ก ๆ ได้อย่างไร!"
ต่งรั่งหลินพูดอย่างผิดหวังว่า:"พ่อคะ ทำไมตอนนี้พ่อถึงหัวสูงแบบนี้คะ?"
"พ่อหัวสูงเหรอ?"ต่งเจียงเหอพูด:"นี่พ่อก็ทำเพื่อลุกไม่ใช่หรือไง?"
ด้านข้าง ลุงใหญ่ของต่งรั่งหลินพูดว่า:"พอแล้วเจียงเหอ เรื่องนี้ไม่ร้องรีบ ให้รั่งหลินไปกับเพื่อนก่อนเถอะ"
ต่งเจียงเหอเห็นพี่ชายมาแก้ต่างให้ ก็พูดกับต่งรั่งหลินว่า:"เอาล่ะๆ เข้าไปข้างในก่อน เดี๋ยวให้แม่เธอไปคุยกับเธอให้ดีๆ!"
ต่งรั่งหลินพูดอย่างโกรธเคือง:"เรื่องนี้ใครพูดก็ไม่มีประโยชน์!"
"พี่ว่าประมาณนั้น"พี่ใหญ่ของต่งเจียงเหอพูดอย่างจริงจัง:"นายไม่ได้ยินที่รั่งหลินพูดเหรอ? พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนในวิทยาลัย แล้วรู้จักกันมานาน และหมอนี้ก็อยู่ที่จินหลิงอีก รั่งหลินอยู่ที่จินหลิงมานานกว่าครึ่งปี บางทีทั้งสองคนอาจจะคบกันตอนอยู่ที่จิงหลิงก็เป็นได้!"
สีหน้าของต่งเจียงเหอเปลี่ยนไปทันที:"แม่งเอ้ย พวกอันธพาลของจินหลิง ก็กล้าที่จะมาชอบลูกสาวของฉัน มีอย่างที่ไหน!"
พูดจบ เขาก็พูดทันทีว่า:"พี่ใหญ่ พี่ดูอยู่ตรงนี้นะ ฉันจะไปถามรั่งหลินว่าเกิดอะไรขึ้น!"
พี่ใหญ่ของต่งเจียงเหอรีบจับเขาไว้:"นายรีบไปไหน? ไปถามรั่งหลินตอนนี้ ถ้าทะเลาะกันขึ้นมา มันก็ถือว่าทำให้งานเลี้ยงวันเกิดของแม่พังน่ะสิ? พี่ว่านะ นายอดทนไว้ก่อน รอหลังงานเลี้ยงวันเกิดค่อยถามรั่วหลินเป็นการส่วนตัวว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
ต่งเจียงเหอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นึกถึงงานเลี้ยงวันเกิดของแม่ และมีแขกหลายคน มันไม่เหมาะที่จะซักถามลูกสาวในตอนนี้จริงๆ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า และพูดอย่างหดหู่ใจว่า:"หมอนั้นมันก็เหมือนกับกระต่ายหมายจันทร์ เดี๋ยวได้เห็นดีกันแน่!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...