เวลานี้ เย่เฉินกับต่งรั่งหลิงเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว
บ้านพักของตระกูลใหญ่ๆในเย่นจิง นั้นหรูหรามาก เมื่อเข้าประตู แค่ห้องนั่งเล่นจะมีขนาดเกือบเท่ากับห้องจัดงานเลี้ยงขนาดเล็ก
ในเวลานี้ มีคนจำนวนมากอยู่ข้างใน และบุคคลที่มีหน้ามีตาในเย่นจิงหลายคน ตอนนี้ได้มารวมตัวกันที่นี่ พูดคุยกันเป็นกลุ่มอย่างกระตือรือร้น
นายหญิงใหญ่ต่งและสามีของแก กำลังพูดคุยและหัวเราะกับเพื่อนเก่าสองสามคนในวัยเดียวกัน
ต่งรั่งหลินรีบพูดกับเย่เฉินว่า:"คุณย่าของฉันอยู่ตรงนั้น ฉันจะพานายไปหาเธอ"
เย่เฉินพยักหน้า และยิ้มพูดว่า:"ฉันจะได้ให้ของขวัญที่ฉันเตรียมไส้กับคุณย่าของเธอพอดี"
เมื่อทั้งสองมาตรงหน้าทั้งคู่ ต่งรั่งหลินยิ้ม และพูดกับพวกเขาว่า:"คุณปู่คุณย่าคะ หนูจะแนะนำให้รู้จักค่ะ นี่คือเพื่อนร่วมชั้นเรียนของหนู เขาชื่อเย่เฉิน!"
หญิงชรายิ้มแล้วรีบพูดว่า:"โอ้ เพื่อนร่วมชั้นของรั่วหลินนี่เอง! ยินดีต้อนรับนะจ้ะ!"
หลังจากนั้น หญิงชราถามอีกครั้ง:"จริงสิรั่งหลิน ย่าจำได้ว่าในหมู่เพื่อนร่วมชั้นเรียนของหนูในตอนนั้น มีเด็กสาวคนหนึ่งที่สนิทกับหนู ชื่อเซียวชูหรันใช่ไหม?"
ทันใดนั้นเย่เฉินก็พูดว่า:"สวัสดีครับท่านย่าต่ง ผมคือสามีของเซียวชูหรันเองครับ อันที่จริงชูหรันอยากจะมาอวยพรวันเกิดคุณด้วยตนเอง แต่มีหลายๆเรื่องหลายที่ต้องทำในครอบครัว เลยไม่สามารถมาได้ เลยให้ผมมาแทนเธอ ได้โปรดยกโทษให้ด้วยครับ!"
หญิงชรายิ้มพูดว่า:"โอ้ ที่แท้เซียวชูหรัน เด็กคนนั้นก็แต่งงานแล้ว!"
พูดจบ แกก็มองไปที่ต่งรั่งหลินอีกครั้ง และพูดอย่างจริงจังว่า:"รั่งหลิน ดูสิ เพื่อนร่วมชั้นในมหาวิทยาลัยของหนูค่อยๆแต่งงานกันแล้ว แต่จนถึงตอนนี้หนูก็ยังไม่มีแฟน หนูแค่ฟังที่ย่าพูด ไม่ต้องไปจินหลิงอีกแล้ว หาแฟนในเย่นจิง และแต่งงานเร็วๆ ย่าจะได้สบายใจ!"
ตอนนี้ในใจต่งรั่งหลินรู้สึกสับสนมาก
เธอชอบเย่เฉิน และชอบแบบที่ลึกเข้ากระดูก ดังนั้นในใจของเธอ เธอจึงตัดสินใจที่จะแต่งงานแค่กับเย่เฉิน
นายหญิงใหญ่ต่งพูดอย่างเป็นห่วง:"รั่งหลิน หนูไม่รู้ ช่วงก่อนพี่ของหนู ต้องทุกข์ทรมานมากเลย!"
ตอนนี้เย่เฉินไม่ได้หันหลัง แต่ก็ฟังออกว่า เสียงนี้มันคุ้นหูมากจริงๆ
หลังจากคิดอย่างรอบคอบแล้ว ก็ถึงตัวตนของเจ้าของเสียงนี้ในสมอง
นี่มัน ก็คือจงเต๋อหลง คุณชายตระกูลขงที่ที่ถูกเขาบังคับให้กลืนสร้อยคอพลอย ในบ้านของซ่งหวั่นถิงตอนนั้นไม่ใช่เหรอ?
ทำไม? เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของต่งรั่งหลินเหรอ?
นอกจากนี้ ขงเต๋อหลงยังเรียกคุณย่าของต่งรั่งหลินว่าคุณย่าคือ งั้นก็หมายความว่า เขาเป็นลูกของน้าต่งรั่งหลิน
มันน่าสนุกแล้วจริงๆ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...