ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 149
บทที่ 149 เรื่องปวดหัวของลูกสาวมหาเศรษฐี (1)
พอได้ยินเย่เฉินเสนอมาอย่างนั้น ซ่งหวั่นถิงก็ยิ้มตอบว่า “ได้สิคะ ในเมื่อเป็นแก้วแรก งั้นก็ให้ฉันเป็นคนเล่าก่อนก็แล้วกัน ว่าดื่มทำไม”
พูดไป เธอก็กระแอมวอร์มคอ แล้วยิ้มๆ “แก้วแรกนี้ก็เพื่อเป็นการขอบคุณคุณ ที่วันนี้ช่วยชีวิตปู่ฉันไว้ ช่วยฉันไว้ได้เยอะมากเลย！”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วยิ้มพูดว่า “ได้ครับ งั้นก็หมดแก้วนี้เลยแล้วกัน！”
พูดจบ ก็ยกแก้วไวน์ขึ้น แล้วก็ชนแก้วในมือของซ่งหวั่นถิงเบาๆ จากนั้นก็กระดกดื่มจนหมด
ซ่งหวั่นถิงเองก็ดื่มจนหมดแก้วอย่างสะใจ จากนั้นก็ยิ้มถามเย่เฉินว่า “คุณเย่คะ คุณพูดเหตุผลในการดื่มแก้วที่สองเลยค่ะ ว่าคืออะไร?”
“ได้สิครับ” เย่เฉินก็ยิ้มๆ พูดว่า “แก้วที่สองนี้ ก็เพื่อวาสนาก็แล้วกัน ในโลกนี้ คนที่จะมารู้จักกันได้ ก็คงจะเป็นวาสนา ที่มีต่อกันมานับพันปี คุณกับผมมีวาสนาต่อกัน แก้วนี้ผมก็ขอดื่มให้กับวาสนาแล้วกัน！”
“ดีค่ะ！” ซ่งหวั่นถิงยิ้มพูด “ดื่มให้กับวาสนา！”
จากนั้น แก้วที่สาม ใบหน้าของซ่งหวั่นถิงก็เริ่มแดงๆ พูดว่า “แก้วนี้ ดื่มให้กับฝีมืออันสุดยอดของคุณเย่ค่ะ วันนี้ได้เห็นวิธีการรักษาของคุณเย่ ก็ทำให้ยิ่งสรุปได้ว่า ตอนนั้นที่คุณล่อสายฟ้ามาฟาดลงที่วีจิ้งไห่จนตาย ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ คุณเย่จะเล่าเองเลยไหมคะ?”
เย่เฉินก็ยิ้มตอบไปอย่างนั้น แล้วพูดอย่างล้ำลึกว่า “จะบังเอิญหรือไม่นั้น สวรรค์รู้ดี ส่วนคนธรรมดาอย่างผมกับคุณ ก็บอกได้เพียงอย่างเดียว ความลับสวรรค์ไม่อาจเปิดเผยได้”
“อะไรโอเคครับ?” เย่เฉินหัวเราะออกมา แล้วถามอย่างสงสัยว่า “ที่คุณบอกว่าโอเค หมายถึงด้านไหนครับ?”
“ก็หลายด้านนะ” ซ่งหวั่นถิงตั้งใจพูด “คุณมีอะไรมากกว่าคนทั่วไปที่ฉันเคยสัมผัส ปกติคนที่ฉันสัมผัสด้วย ถ้าไม่ใช่เป็นพวก ชมเชยฉัน เอาใจฉัน ตามใจฉัน แล้วก็พวกที่จะมาหาผลประโยชน์อะไรบางอย่างที่ฉันบอกไม่ถูก บอกได้เลยว่าไม่ได้เรื่องสักคน”
“ทำไมละครับ?” เย่เฉินถามอย่างสงสัยอีก “คุณคิดว่าผมไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณหรือครับ?”
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้า แล้วพูดว่า “ฉันคิดว่า คุณมีความก้าวล่วงเรื่องพวกทางโลกไปหมดแล้ว”
……
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...