แต่ช่วงก่อนตนเพิ่งได้รับการผ่าตัดเพราะกลืนสร้อยคออัญมณีไปนี่!
ถ้ากลืนจี้หยกนี้ลงไป คงต้องไปผ่าตัดอีกสินะ? !
เมื่อเขาคิกเข่นนี้ เขาก็หน้าซีดทันที ร้องไห้ คลานมาหาเย่เฉิน ขอร้องอย่างขมขื่น:"คุณเย่ ผมรู้ว่าผมผิดแล้วจริงๆ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย ช่วงก่อนผมเพิ่งผ่าตัดเสร็จ แผลเพิ่งหาย ถ้าให้ผมทำอีก คาดว่าคงต้องตาย……"
เมื่อกี้ตงซิ่วหัวผู้ซึ่งกระตือรือร้นอยากจะปกป้องลูก ตอนนี้เข้าใจสถานการณ์แล้ว เธอรู้ว่า เข้าข้างลูกตัวเองตลอดมันไม่มีประโยชน์หรอก มันจะมีแต่ทำให้เย่เฉินและกู้เหว่ยเลี่ยงโกรธ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงร้องไห้และอ้อนวอน:"คุณคะ ขอร้องล่ะ อย่าไปโต้ตอบลูกชายของฉันเลย เขาเป็นเพลย์บอยที่ไม่เรียนรู้อะไร ครั้งก่อนเขาถูกลงโทษแล้ว คราวนี้คุณปล่อยเขาไปเถอะ!"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"ไม่ใช่ว่าฉันไม่ปล่อยเขาไป แต่เขากัดฉันไม่ปล่อยเอง ครั้งก่อนเขาหาเรื่องเอง ครั้งนี้ก็เช่นกัน เขายากจะพนันกับฉันเอง พอแพ้ก็มาโทษฉันซะงั้น?"
กู้เหว่ยเลี่ยงที่อยู่ข้างๆพูดต่อ:"เยดแม่ง ขงเต๋อหลง มึงเดิมพันกับคุณเย่ พอแพ้ก็ไม่ยอมใช่ไหม? ได้ ถ้าเป็นเช่นนั้น ต่อไปอย่าโทษฉันไม่ไว้หน้าละกัน!"
ขงเต๋อหลงปัดมือด้วยความตกใจ:"ไม่ ไม่ ผมยอมรับ! ผมยอมรับ!"
ขงเต๋อหลงในเวลานี้ ได้เห็นสถานการณ์ตรงหน้าชัดเจนแล้ว หากเขาไม่ยอมรับในวันนี้ กู้เหว่ยเลี่ยงคงไม่ปล่อยเขาไปแน่นอน บางทีต่อไปเขาอาจจะอยู่ในเย่นจิงไม่ได้ อาจจะทำให้ตระกูลขงรวมทั้งตระกูลต่งซวยเพราะตัวเอง
ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างเจียมตัวว่า:"ผมยอมแพ้…..."
พูดจบ เขาก็หยิบจี้หยกขึ้นมาดูครู่หนึ่ง กัดฟัน แต่กลับใจแข็ง กลืนจี้หยกเข้าไปไม่ได้
เขารู้ดีว่าการกลืนสิ่งนี้เข้าไป จะเจ็บปวดเพียงใด
ตงซิ่วหัว ที่อยู่ข้างๆ รู้สึกเป็นทุกข์อย่างยิ่ง เธอได้เห็นความเจ็บปวดของลูกชายของเธอในระหว่างการผ่าตัดครั้งก่อน และเกือบจะทำให้ลำไส้อุดตัน ครั้งนี้จะยอมให้เขาประสบกับสิ่งนี้อีกครั้งได้อย่างไร !
เมื่อคิดเช่นนี้ เธอรีบอ้อนวอนว่า:"คุณชายกู้ คุณสงสารเสี่ยวหลงด้วยเถอะ เขาเพิ่งผ่าตัดเสร็จมาไม่นาน ไม่ว่ายังไงครั้งนี้ก็ไม่มีทางทำอีกแล้ว……"
หาเรื่องใครไม่หามาหาเรื่องเย่เฉิน?
เย่เฉินคือใคร?
อย่าว่าแต่แกเลย เทพสงครามอยู่ตรงหน้าเขา ก็ถูกบดขยี้เป็นไก่ทันที
ฉันแม่งเป็นคุณชายตระกูลกู้ ราชาเพชรที่โด่งดังของในเย่นจิง ชื่อเล่นว่า "น้องชายสุดยอดมากเช่นเดียวกับปืนกล" เท่ห์และมีมาด ในเย่นจิงแทบไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขาเลย
แต่แล้วไงล่ะ? เย่เฉินทำให้เขาไม่สามารถมีลูกได้นี่ ยังถูกเย่เฉินตีเป็นสุนัขไม่ใช่รึไง? สุดท้ายก็ต้องคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนเย่เฉิน ถึงจะได้รับความเมตตา
ฉันยังเป็นอย่างนั้น นับประสาอะไรกับไอ้สารเลวจากตระกูลชั้นสองอย่างแก!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...