จากนั้น งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
เย่เฉินถูกนับถือเป็นแขกกิตติมศักดิ์ อยู่ด้วยกันกับต่งรั่งหลินและกู้เหว่ยเลี่ยง นั่งอยู่ข้างกายนายหญิงใหญ่
หลังเริ่มงานเลี้ยง คนจากตระกูลต่งก็สับเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาดื่มเหล้าให้กับเขา โดยสีหน้า น้ำเสียง การกระทำล้วนเต็มไปด้วยการประจบประแจงทั้งสิ้น
เย่เฉินกลับไม่ได้วางมาดอะไร มีคนมาดื่มเหล้าให้ก็ดื่ม ต่อให้ขงเต๋อหลงมาดื่มให้เพราะเห็นคนอื่นทำกัน เขาก็ดื่มลงไปอย่างเบิกบานใจ
ในขณะที่กู้เหว่ยเลี่ยงดื่มเหล้าให้เย่เฉินด้วยความระมัดระวัง ก็เอ่ยด้วยสีหน้าหมองเศร้าว่า “คุณเย่ น้องชายยังมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณ...”
เย่เฉินรู้ว่าเขาอยากพูดอะไร ก็แค่อยากฟื้นฟูความสามารถทางด้านนั้นเท่านั้นเอง
แต่เนื่องจากพวกเขาสี่คนสองตระกูล กระทำไม่ดีต่อกู้เย้นจงสามคนครอบครัว ตอนนี้เย่เฉินไม่มีทางให้พวกเขาฟื้นคืนกลับมาดังเดิมอย่างแน่นอน
คนเป็นผู้ใหญ่ ต้องจ่ายค่าตอบแทนสำหรับการกระทำของตนเอง ไม่อย่างนั้นจะเป็นบทเรียนและจดจำไปอีกนานได้อย่างไร
ดังนั้นเขาไม่รอให้กู้เหว่ยเลี่ยงพูดจบ ก็เอ่ยตัดบทเสียงเรียบว่า “กู้เหว่ยเลี่ยง เรื่องในวันนี้นายได้เห็นตั้งแต่ต้นจนจบ นายคงจะรู้ว่าทำไมฉันถึงต้องให้ขงเต๋อหลงไปปรับปรุงตัวที่จินหลิงเป็นเวลาหนึ่งปีสินะ?”
“ใช่ๆๆ!” กู้เหว่ยเลี่ยงพยักหน้าติดๆ กัน แล้วพูดว่า “คุณเย่ คุณเป็นคนตรงไปตรงมา ยุติธรรม เป็นธรรมดาที่ผมจะเชื่อถือ เพียงแต่เรื่องนี้...คุณสามารถจัดการเหมือนอย่างขงเต๋อหลงได้หรือไม่ กำหนดเวลาให้พวกเรา? และมันจะดีกว่าไหมถ้าทำให้ในใจพวกเรามีความหวัง คุณว่าไง?”
ว่ากันถึงขงเต๋อหลง ขงเต๋อหลงแค่ตีฝีปากก็ต้องปรับปรุงตัวหนึ่งปี ส่วนตนเองสี่คนไม่ต้องปรับปรุงตัวสิบปียี่สิบปีหรอกหรือ?!
พอคิดถึงอนาคตสิบปียี่สิบปีข้างหน้าอาจไม่สามารถให้กำเนิดทายาทได้ และไม่มีสิทธิ์ได้เสพสุขความสะดวกสบาย กู้เหว่ยเลี่ยงก็อยากจะถอดใจแล้ว
เขาทำหน้าขมฝาด ก่อนจะอ้อนวอนว่า “คุณเย่ คุณก็เห็นแก่ลุงใหญ่ของผม ปล่อยพวกเราไปสักครั้งเถอะ...หรือคุณช่วยย่นระยะเวลาการปรับปรุงตัวให้สั้นลงหน่อยเถอะ...”
เย่เฉินกล่าวเสียงเรียบว่า “อันนี้ก็ต้องดูที่การแสดงออกของพวกนาย ทำตัวดี บางทีสามปีห้าปีก็ได้แล้ว ทำตัวไม่ดี ยี่สิบสามสิบปีก็ไม่แน่เหมือนกัน”
กู้เหว่ยเลี่ยงแทบจะร้องไห้แล้ว พลางเอ่ยขึ้นเสียงค่อยว่า “คุณชายเย่ ต่อไปคุณก็คือพี่เขยผม ต่อไปผมก็คือน้องเขยคุณ คุณช่วยเห็นแก่ความสัมพันธ์ตรงส่วนนี้ ปล่อยผมไปเถอะ หากอนาคตน้องเขยคุณมีข่าวแพร่ออกไปว่าไร้ความสามารถ อย่างนั้นคุณก็อาจจะเสียหน้าได้นะ คุณว่าจริงไหม?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...